#D1CUS

Pracuję w dziale gastronomii, na dużym statku pasażerskim. Jakieś półtorej roku temu, kiedy zaczynaliśmy ponad 2-tygodniowy rejs po Bałtyku, trafił mi się najlepszy stolik gości w całej mojej karierze. Były to trzy pary emerytów (Brytyjczycy), którzy przyjaźnili się ze sobą i razem spędzali wakacje. Okazali się bardzo sympatycznymi i otwartymi ludźmi, co ważne, można było z nimi pożartować, nie byli to goście typu 'ą, ę'.

Szybko razem z moim kelnerem złapaliśmy z nimi kontakt i każdego wieczoru opowiadali nam różne historie ze swojego życia lub z danego dnia, co robili w portach itp. Robiliśmy wszystko, by czuli się dopieszczeni przez nas serwis (restauracja 5 gwiazdek). Było z nimi dużo śmiechu i wręcz chciało mi się pracować :)

Jak wiadomo, każdy rejs dobiega końca. Ostatniego dnia, kiedy to nadszedł czas rozstania, jeden z panów emerytów przytulił mnie i wyznał mi to:
"Gdybym był o wiele młodszy i gdybym nie miał swojej żony, którą oczywiście kocham, to zakochałbym się w tobie od pierwszego wejrzenia..."

Byłam w lekkim szoku i nie wiedziałam, co powiedzieć, wręcz wzruszyłam się, bo nikt w tym wieku nie wyznał mi czegoś podobnego, więc szybko odpowiedziałam: "Mam nadzieję, że pana żona nie będzie zła, ale bardzo dziękuję za miłe słowa..."

Jego żona nie była zła, wręcz przeciwnie, cały stolik słysząc wyznanie staruszka, krzyknął to typowo angielskie "Aaaaaaaaawwwwwww soooooo sweet..."

Przez 6 miesięcy pracy przewija się wielu gości. Jednych się pamięta, innych nie, ale tych na pewno zapamiętam do końca życia... :) Dzięki takim ludziom praca na morzu jest przyjemniejsza i ma się później piękne wspomnienia... Mam nadzieję, że jeszcze do nas wrócą :)

#S7ama

W drugiej klasie podstawówki miałam pewną koleżankę, nazwijmy ją Kasia. Na zakończeniu roku żegnałam ją wraz z klasą, ponieważ przeprowadzała się do Szkocji. Gdy nadszedł moment pożegnania, rozpłakałam się. Wszyscy myśleli, że jest mi tak bardzo smutno z powodu przeprowadzki Kasi.

Płakałam, bo sweter mnie uwierał.

#CtmGY

Mając 20 lat, zaraz po skończeniu technikum założyłem firmę. Nie miałem nic oprócz kilku tysięcy, które zarobiłem za granicą. Wydałem wszystko na dobry start. Przez te wszystkie lata rozwijałem firmę, byłem ciągle zajęty, produkcja rosła, zyski też. Nie miałem czasu na nic. Bywało, że na noc zostawałem w pracy, spanie na kanapie w poczekalni dla klientów.

Dzisiaj skończyłem 32 lata. Rok temu kupiłem wspaniałe mieszkanie na nowym, strzeżonym osiedlu, miesiąc temu wyjechałem z salonu nowym samochodem, na wakacje mam już zarezerwowany lot na Ibizę. Wydaje się, że żyć nie umierać, prawda? Ano nie.

Przez to wszystko jedynym stworzeniem, jakie na mnie czeka w domu jest kot. Nie miałem czasu na dziewczyny za młodu, teraz nie potrafię sobie nikogo znaleźć. Moje "związki" kończą się po miesiącu czy dwóch. Mam dwóch przyjaciół, z którymi znamy się od czasów szkoły. Czy aby na pewno przyjaciół? A może to sobie wmawiam? Ja jestem z nimi na dobre i na złe, jak trzeba to i wesprę finansowo, zapraszam na imprezy. Jak ja mam kiepski humor, to po tym zazwyczaj muszę przepraszać, bo przez głupią odzywkę się obrażają.

Czy jestem teraz niewolnikiem? Niedawno musiałem zdecentralizować władzę w firmie i zatrudnić kierowników, bo nie wyrabiałem. Mówiąc potocznie mam "zryty beret". Wydaje mi się, że wszyscy kontaktują się ze mną tylko wtedy, gdy potrzebują pomocy, nikomu normalnie nie jestem potrzebny, a nawet czasami przeszkadzam, jak w wolnej chwili chcę się wprosić na kawę.

Teraz zbliża się koniec roku szkolnego dla maturzystów. Co chcę Wam przekazać? Żeby przede wszystkim nie poświęcać swojego życia dla kariery. Jeśli praca, to pamiętajcie też o znajomych. Zadbajcie o prawdziwych przyjaciół, zanim zaczniecie dobrze zarabiać, żeby się nie martwić tym, że przyjaźnią się z Wami tylko dla pieniędzy.

P.S. Powodzenia na maturze :)

#4bWXe

Często przeglądam anonimowe. Wygląda to tak, że siedzę z telefonem i co jakiś czas parskam śmiechem. Jakiś czas temu tata zapytał co robię, więc wytłumaczyłam mu szczytny cel założenia tej strony. Jako, że jest to człowiek ciekawy, sam zaczął przeglądać anonimowe...

Pewnego wieczoru tata chodzi wszędzie z telefonem i parska śmiechem, bądź rzuca jakiś komentarz w powietrze. Na drugi dzień siedzę, jem śniadanie i czytam anonimowe. Tata zagląda mi przez ramię...
-Co czytasz?
-Anonimowe.
-Weź to ode mnie... czytałem do 6 rano... nic nie spałem, łeb mnie boli gorzej jak przy kacu....

Także ten... uwaga na anonimowe... mogą wywoływać niewyspanie oraz kaca...

#xuHZ0

Walentynki. Na pewnej obwodnicy, jest długa i praktycznie prosta dwupasmowa droga. Wybrałem się tam z dziewczyną jak już było ciemno. Nie powiedziałem gdzie jedziemy. Gdy już byliśmy, wyciągnąłem ze schowka dwie pary okularów przeciwsłonecznych i poprosiłem, żeby założyła. Ja uczyniłem to samo. Nie było widać nic poza punktowymi odblaskami wyznaczającymi krawędź jezdni. Wydawało się jakbyśmy jechali po gwiezdnej drodze. Jej zachwyt był nie do opisania.

A potem Ją odwiozłem do Jej chłopaka...

#9hVzX

Od niedawna mam małego pieska. Wszystko było by ok, gdyby nie to że mały szczeka i rzuca się na wszystko co się rusza.

Normalny dzień, spacer, oczywiście mały na smyczy coby nie uciekł, gdyż nie zna jeszcze środowiska, a droga przy której wchodzimy jest bardzo ruchliwa. Idziemy sobie i nagle podjeżdża radiowóz. Wychodzi policjant i zaczyna się cyrk. Mały rzuca się do nogi, szczeka, wyje wręcz, a moje krzyki na niego nie dają żadnych rezultatów.

Nagle policjant mówi:
- Dlaczego pies nie ma kagańca? Przecież może pogryźć.
Zaznaczę tylko, że to York i kagańca na niego po prostu się nie da założyć ze względu na jego pyszczek.

Nieświadoma niczego, odpowiadam:

- Ale Panie władzo, on na inne psy tylko tak reaguje, ludzi się boi.

Dopiero po wypowiedzeniu tych słów, zorientowałam się co powiedziałam.

Dostałam upomnienie za obrazę policjanta na służbie. Dobrze, że nie mandat.

#YDghv

Na początku grudnia złapały mnie mocne bóle brzucha. Pojechałam z chłopakiem na pogotowie, okazało się że byłam w ciąży i poroniłam.

Nie dbałam o siebie wcześniej, piłam alkohol, niezdrowo się odżywiałam. Bardzo to przeżyłam.

Jednak w walentynki powinnam była dostać okresu, jednak nie było.

Więc co pierwsze na myśl mi przyszło? Do apteki po test!

Chwila cierpliwości....

I tak oto mam najwspanialszy prezent walentynkowy, w postaci dzidzi w brzuchu!
Dodaj anonimowe wyznanie