#2G6K1

Coś ostatnio przerażająca moda na gwałty zapadła. Nie mówię o tej stronie, zbyt często słyszę w wiadomościach o kolejnej kobiecie z traumą do końca życia. Myślałem jednak, że to dość odległy temat, nie spotkał nikogo, kogo znam, i w gruncie rzeczy nie kojarzę, żebym rozmawiał z kimś pokrzywdzonym.
Oczywiście nie pisałbym tego, gdyby nie magiczne "do czasu".

Razu jednego, z kumplami Sebkami wpadliśmy na pomysł poszwendania się po klubach i powyrywaniu lasek (kulturalnie, ten wstęp nie tyczy się żadnego z nich). No więc idę z nimi. Metalowi takiemu jak ja raczej takie klimaty nie odpowiadają, więc się ulotniłem dość szybko. Dreptam sobie do domu, rozmyślając o wszystkim i o niczym,
AAAAAIAAIIIIIIIIIAAAA!!!
Co jest...? Idę tam, skąd ten pisk mnie dobiegł. Próbuję zidentyfikować źródło tego
AAAAIINGHHH.
Teraz już biegłem. Brzmiało jak dama w potrzebie, nie mogłem tak tego zostawić. Za zakrętem widzę - dziewczyna leży. Sukienka porwana, wszelkie krągłości widoczne. Wzrok pełen przerażenia, i kompletnej dezorientacji. Nad nią - dwóch śniadych knypów. Jakieś erazmusy. Wpatrzone w kobietę pod nimi, szarpiące się z jej odzieniem.
Jednego cios z zaskoczenia powalił od razu. Drugi tak łatwo się nie dał. Jak tylko zobaczył, co się dzieje, wyciągnął nóż. Nieciekawie. Patrzę w jego oczy - jeszcze gorzej. Naćpany tak, że było widać, jak serce mu palpituje. Rzuca się na mnie, macha tym nożem jak opętany. Pech chciał, że sam miałem spowolnione reakcje po tamtych piwach w klubie. Kosa prześlizgnęła mi się przez całą twarz, lewe oko zalało się krwią.
Chyba wystarczyło, żeby mnie obudzić - pięć sekund później nożownik leży z jedną ręką wybitą z barku, drugą w dźwigni. Co się działo potem, zamazuje mi adrenalina - pamiętam policję, zszywanie mojej twarzy, przesłuchania. I słowo od tej dziewczyny, "Dziękuję". Pojechała ze mną na OIOM, chciała sprawdzić, jak z moją twarzą źle (z początku myślałem, że gnój rozwalił mi oko).

Gdyby nie fakt, że byłem w pobliżu, to skończyłoby się gorzej. Gdyby nie fakt, że padł mi telefon i nie mogłem słuchać muzyki, nie usłyszałbym krzyku. Gdyby nie fakt, że dla mnie impreza była słaba, dla niej byłaby koszmarem. Minęły prawie 2 lata, a mi dalej ciężko się pozbierać.
Pomaga tylko fakt, że ta dziewczyna ma na imię Patrycja. Rok po tej historii zaczęliśmy chodzić ze sobą. Zaczynam na poważnie zastanawiać się, czy nie zacząć zbierać na pierścionek zaręczynowy. W planach taki z kamienia meteorytowego.
A oko całe, na twarzy blizna straszliwa, ale do reszty wizerunku nawet się komponuje :D

#idChj

Miałam 14 lat, a moja siostra 16. Ku uciesze rodziców zaczęłyśmy udzielać się w kuchni, bo kto to widział? Córki szanowanych kucharzy nie umiejące zrobić naleśników. Pomimo że nasze pierwsze dania były za słone, za ostre albo w ogóle nie doprawione, jedli je ze smakiem. To budowało nam pewność siebie i sięgałyśmy po coraz to trudniejsze przepisy.

Pamiętnego dnia Aśka przerwała senną, leniwą, wakacyjną ciszę, zrywając się z huśtawki i krzycząc "jestem genialna". Upał okropny, więc domowe lody byłby idealnym rozwiązaniem. Przygotowałyśmy potrzebne składniki i do dzieła.

Ubijałam białka, kiedy zadzwonił telefon. Odwróciłam się do siostry, chcąc powiedzieć, żeby odebrała. Wielki błąd. Mój długaśny kucyk znalazł się w pianie, powoli wkręcany przez wiertła zagłady. Darłam się z bólu i próbowałam wyłączyć mikser. Siostra wyciągnęła kabel z gniazdka, ale i tak kilka pasemek mi wyrwało. Niektóre włosy dało się odplątać, ale większość trzeba było obciąć. Płacz, niedowierzanie. Małe, gołe placki i nierówno obcięte, poszarpane kołtuny. Ale trzeba było złapać oddech i coś zrobić. W ruch poszła maszynka, żegnałam resztki moich długich włosów. Dowodów zbrodni się pozbyłyśmy, udając, że nie próbowałyśmy zrobić żadnych lodów.

Kiedy rodzicie wrócili do domu, padło pytanie "Dziecko, co ci strzeliło do głowy?". Miałam już ułożoną historię: "Ciocia Krysia ma raka, prawda? No to ja ją chciałam pocieszyć i jakoś tak wyszło".
Duma ich rozpierała, a ciocia Krysia płakała ze szczęścia pół godziny na moim ramieniu.

Po cichu liczę, że ktoś z mojej rodziny to przeczyta i w końcu wszyscy poznają prawdę o moim "cudownym" geście. A jak nie, to kiedyś się przyznam. Może.

#RCmOS

Wystawiłam swój samochód na sprzedaż. Zadzwonił do mnie potencjalny kupujący, wypytał o wszystkie szczegóły dotyczące auta i umówiliśmy się na spotkanie za parę dni. Po skończonej rozmowie dostałam od niego SMS z pytaniem, czy jestem może w wolnym stanie, bo bardzo miło mu się ze mną rozmawiało i chciałby mnie bliżej poznać. Ponieważ wydało mi się to trochę dziwne, skłamałam, że mam kogoś i myślałam, że na tym koniec. Nawet spodziewałam się że odwoła spotkanie dotyczące obejrzenia samochodu, ale tak się nie stało. Przyjechał, zobaczył samochód i mnie przy okazji. Samochodu nie kupił.

Nie, nie jesteśmy dzisiaj razem. Okazał się psychopatą, który przyjeżdżał przez parę dni 50 km pod mój dom, potrafił stać tak całą noc, aż zgłosiłam to na policję i zamknięto go w zakładzie psychiatrycznym.

#0tKTx

Otóż jestem dumnym posiadaczem dużego akwarium, z którego wymaganiami radzę sobie bardzo dobrze. ;)
Jednakże na mojej drodze do "profesjonalnej" (xD) akwarystyki stanęło wiele przeszkód, a ta historia właśnie o jednej z nich.
No to jedziemy, nie posądzajcie mnie! :P

Pewnego pięknego niedzielnego popołudnia pojechałem z rodzicami do sklepu ogrodniczego, w którym bardzo chętnie przebywali. Po obwąchaniu wszystkich kwiatków przeszedłem do działu zoologicznego. Zobaczyłem tam między innymi bardzo fajne produkty do akwarium.
Miałem wtedy lekkie problemy z mętnością wody, dlatego jak zobaczyłem preparat rozwiązujący ten problem byłem wniebowzięty.
Po przeczytaniu dokładnie etykiety, postanowiłem wrzucić ów przedmiot do koszyka rodziców.
Zapłaciliśmy, pojechaliśmy do domu, podszedłem do mojego akwarium (było w nim malutko ryb - 5, 6) przeczytałem instrukcję, i zgodnie z nią wlałem część zawartości buteleczki do akwarium.
Efekt miał być widoczny po jednym, dwóch dniach.
Budzę się następnego dnia, patrzę, a akwarium jest czyściuteńkie!
Naprawdę, nie było w nim ani jednej żywej rybki... ;_____;

#PpDoy

Ta historia będzie nietypowa, bo o... DRABINIE! Muszę zaznaczyć, iż jest naprawdę długa, gdy jest cała "rozwinięta" sięga na oko 15- 17 metrów.

Historia rozpoczyna się... Dziś ? Godzinę temu ? Nie - przed chwilą !

Stałam na szczycie owej drabiny smacznie zajadając czereśnie, gdy zobaczyłam chłopaka cud, idącego drogą przy moim domu (mieszkam na wsi). Wysoki brunet zbliżał się mężnym krokiem. Zajadając ujrzałam jakoby chłopak ten skręcał na ścieżkę prowadzącą do mojego domu. Szybka kalkulacja i niczym strzała schodzę z drabiny, by go przywitać (wspomniałam, że byłam sama w domu? Nie, więc wspominam :P), niestety strzała, a raczej stopa mi się poślizgnęła. Dzięki bogu byłam już kilka metrów od ziemi. Czoło z niezłym impetem rąbnęło o szczebel drabiny, ręka zahaczyła się o coś w rodzaju haka na wiaderka, koszyki itp., otwierając sporą ranę. Na koniec spadłam na właśnie tę rękę.
Skąd to wiem? Chłopak to widział i natychmiast przybiegł mi pomóc.

Przed chwilą zabandażował mi ranę w ręce i załatwił dojazd na SOR.

Chyba się zakochałam.

#a8Cwv

Sytuacja miała miejsce jakieś sześć lat temu, kiedy przeniosłam się z mojego wygwizdowa do Warszawy, do liceum.
Wyobrażałam sobie stolicę jako miejsce, gdzie ludzie są kulturalni, inteligentni, światowi i w ogóle och i ach. Niestety, codziennie tylko utrzymuję się w przekonaniu, że ludzie, choć nie wszyscy, to świnie i często zachowują się gorzej od zwierząt.

Mój ówczesny przyjaciel miał poważną kontuzję nogi. Wcześniej jeszcze miał wypadek i poza stabilizatorem na kolanie i kulami w rękach, nosił również pancerz utrzymujący jego chory kręgosłup. Coś jak żółwik na snowboard.

Z tym kolegą wracałam z Centrum na Kabaty, co jest dość istotne, bo taka podróż trwa ponad 30 minut - fajnie sobie wtedy usiąść. Niestety wolne miejsce było tylko jedno. Kolega przeprosił, że nie zaoferuje miejsca mi, ale sam ledwo stoi na nogach. Zrozumiałam - człowiek chodzi o kulach i mam mu jeszcze miejsce w komunikacji miejskiej zabierać? Dodatkowo z racji, że był on wtedy w klasie plastycznej, miał tą charakterystyczną tubę oraz teczkę na rysunki. Tym bardziej wolałam, żeby on sobie usiadł.

Na następnej stacji wsiada pani. Pani w stylu babcia, w stylu wredny, acz niepozorny moher z laseczką. Pani babcia rozgląda się po metrze i widzi nas: najmłodszych pasażerów w jej najbliższym otoczeniu. Pani babcia rozpoczyna więc szturm na mojego kumpla, jednak zaczęła miło i łagodnie standardowym zapytaniem, czy młody mężczyzna ustąpi miejsca schorowanej staruszce.

Kumpel z rozbrajającym uśmiechem przeprasza panią, że normalnie by ustąpił, ale pancerz, kule, stabilizator, to wszystko - no nie ma chłopak siły i nie ustąpi. Pani babcia się zapowietrzyła, zapytała tylko, która noga jest w stabilizatorze. Kumpel wskazał na kolano, jakby to był dowód w sprawie poważnego przestępstwa. Oczywiście zdążyliśmy skupić na sobie niemałe zainteresowanie współpasażerów. Pani babcia chwyciła mocno za swoją laskę i... ZACZĘŁA OKŁADAĆ LASKĄ kumpla po chorej nodze. Dopiero wtedy ktoś z innego miejsca zerwał się na nogi i wręcz kazał pani babci zasiąść na wygrzanym i wygodnym siedzisku pociągu. Pozostali ludzie jedynie rzucali dziwne spojrzenia w naszą stronę.

Jak można być takim człowiekiem? JAK?! I jeszcze wrzeszczeć każdemu w twarz, że on jest stary i schorowany, jemu się wszystko należy, a młodzież jest niewychowana.
Z całym szacunkiem, ale ja się kieruję w życiu inną zasadą: jesteś w porządku dla mnie - ja jestem dla ciebie. I wiek, rasa, religia, to wszystko nie ma znaczenia. Szkoda, że u niektórych starszych osób taki sposób myślenia najwyraźniej jest już niemożliwy.
A pani babcia? Ach, wysiadła dwie stacje dalej.

#sND2J

Opowiem wam historię, która wydarzyła się jakieś 48 lat temu i ciągnęła się dwa lata. :) Znam ją z opowieści rodzinnych. :)

Mam dwie wspaniałe ciocie, Amelię urodzoną w 1946 r. i Aleksandrę urodzoną w 1948 r. Rodzone siostry mojego taty. Obie są kobietami z klasą. Same o sobie tak nie mówią, ale ja je tak postrzegam. Uwielbiam ich sposób bycia, tęsknią za dawnymi czasami więc starają się jakąś namiastkę dawnych lat wprowadzać w życie codzienne. Wyprowadziły się ze wsi do miasta, lecz tak aby nie były za daleko od siebie, więc odległość jaka je dzieli to tylko trzy bloki.

Kiedy były jeszcze pannami, we wsi nie mogły opędzić się od adoratorów. W końcu jedna i druga znalazły swoją miłość. Amelia była z Ryszardem, a Aleksandra z Henrykiem. Ryszard kochał matematyką i kształcił się w tym kierunku, a do Amelii przyjeżdżał motorem i zabierał na przejażdżki po wsi. Henryk za to kochał fizykę i choć dużo czasu poświęcał nauce, to grywał dla Aleksandry na pianinie. Tak o to te dwie pary wychodziły razem na spacery, jeździły na pikniki, pomagały sobie nawzajem, układając życie z dnia na dzień.

W końcu moi dziadkowie postanowili, że trzeba zaplanować ślub, bo ile to mogą ich kochane dziewczynki czekać na wspaniały dzień.

Wyobraźcie sobie miny moich dziadków, gdy Amelia i Aleksandra oznajmiły, że zamieniły się partnerami. Obie w tajemnicy przed sobą spotykały się nie z tymi parterami co powinny. Amelia wymykała się do Henryka, a Aleksandra do Ryszarda, aż w końcu wyznały sobie prawdę, że zakochały się nie w tych mężczyznach, z którymi były. :)

Co było dalej? Amelia wzięła ślub z Henrykiem, urodziła mu dwójkę dzieci i pokochała momenty gdy Henryk zasiadał do pianina i grał tylko dla niej. Aleksandra wzięła ślub z Ryszardem, pokochała szybką jazdę motorem i również urodziła mu dwójkę dzieci. Nadal tworzą wspaniałe małżeństwa, mimo iż związki małżeńskie zostały zawarte w 1968 r., to patrząc na nich nadal można dostrzec przepiękną miłość. :)

#vTuqb

Coś wam opowiem.
Spotykałem się z dziewczyną. Byłem na każde jej skinienie. Kochałem ją bezgranicznie. Pewnego razu zrobiłem jej mega prezent, który bardzo jej się spodobał. Taka ekstremalna atrakcja. Zadbałem o duży bukiet róż, oprawę muzyczną w naszą ulubioną piosenkę.

O wszystkim wiedziała. Jednak mówi, że przywiezie ją jej kolega. Niedziela. Czekam z bukietem róż. Przyjeżdża. Daję jej kwiaty, a ten koleś wielce zbulwersowany, co ja odpierda...am...heh Ona mówi, że to jej kolega, a on, że codziennie ją rżnie.

Laska była tak bezczelna, że skorzystała z prezentu, wyrzuciła przy mnie bukiet 40 róż. Stwierdziła, że jestem zerem i frajerem: ) Zabiłem ją śmiechem, a miłość minęła w mgnieniu oka.
Dodaj anonimowe wyznanie