Jestem psią behawiorystką, treserką i udzielam się w schronisku. Ze zwierzętami mam styczność każdego dnia. Nie obawiam się kłów, pazurów czy tonowego cielska. Sama jestem dumną posiadaczką psów znajdujących się na liście ras agresywnych; mianowicie chodzi o 3-letniego rottweilera Miro oraz 2-letniego doga argentyńskiego Nuszę. Psy wychowuję od szczenięcia, dołożywszy wszelkich starań, by z niebezpiecznych, krwiożerczych bestii ukształtować ich na cierpliwe, posłuszne, w miarę łagodne futrzaki.
Przez te lata pracy udało mi się to - dla mnie i moich bliskich są to kochające pluszaczki do tulenia, tarmoszenia, którym można ręką w misce grzebać, a one będą za to po twarzy lizać. W stosunku do obcych nieufni, lecz nauczeni, by nie rzucać się na każdego nieznajomego. Mogłabym dać sobie rękę uciąć, że bez powodu nawet zęba nie pokażą, ale wiadomo - psy spore, z natury skore do walki i agresji, to ludzie czują niepokój. Choć ręczę za moich chłopaków całym sercem, to mimo wszystko na każdy spacer biorę grubą smycz oraz zakładam im metalowe kagańce.
Pewnego razu wybrałam się na spacer z Miro i Nuszą. Po drodze wstąpiłam do osiedlowego sklepiku. Psiaki solidnie przywiązałam do rosnącego nieopodal drzewa i poszłam po drobne zakupy. Przez sklepową szybę zerkam na Miro i Nuszę, którzy grzecznie leżą w cieniu drzewa. I teraz zaczyna się akcja. Obok przechodziła kobieta z małym 6-, może 7-letnim dzieckiem. Chłopczyk spojrzał na oba psy i wyciągnął do nich rękę na zasadzie "mama, chcę to!". Zwierzęta duże, w kagańcach, widać, że to rasy, na które trzeba uważać. Co na to mama? Zachęca malca, by pogłaskał. Ja już nieco zaniepokojona, szybko płacę i ruszam w stronę wyjścia. Gdyby chłopiec pogłaskał Miro, to byłoby w porządku - pies przyzwyczajony do pieszczot. Ale zamiast tego dzieciak unosi otwartą dłoń i klepie rottweilera po łbie. Miro podrywa się natychmiast. Nie chciał ugryźć, nawet nie warknął, lecz chłopiec zaliczył mocne uderzenie metalowym kagańcem prosto w twarz. Padł na ziemię i w bek, psy, zaniepokojone sytuacją, wstały i zaczęły kręcić się koło młodego. Matka drze się: "Olaboga, dziecko mi zagryzą!!". Chwyciłam psy za obroże i odciągnęłam od chłopca. Zaraz telefon po karetkę, policję i wojsko. Gorszego opieprzu w życiu nie dostałam. Babsko wrzeszczało na mnie, wyzywało psy od bestii piekielnych, groziło sądem, wiezieniem i eutanazją. Jakież było jej zdziwienie, gdy pan policjant uświadomił jej, że cała ta sytuacja jest wynikiem jej własnej głupoty. Kary nie dostałam, psy żyją, baba dostała upomnienie, a chłopiec skończył z siniakiem na pół twarzy.
Piszę to, aby uświadomić ludziom, że nie zawsze to pies jest winny. Znacznie częściej za pogryzienia odpowiadają właściciele, którzy nie potrafią wychować psa lub ludzie bez mózgu i wyobraźni, a i tak zwierzę cierpi najbardziej.
O tym, że święty Mikołaj nie istnieje dowiedziałam się w 1 klasie podstawówki, na lekcji, kiedy moja wychowawczyni przy okazji omawiania tematu świąt zapytała: "A pamiętacie dzieci jak to było, kiedy rodzice wkręcali wam, że to Mikołaj roznosi prezenty? Pamiętacie jak to było, kiedy zorientowaliście się, że on nie istnieje?".
Byłam w szoku. Potem płakałam jak bóbr.
Niedawno postanowiłam przyjrzeć się placu zabaw, na którym codziennie bawi się moja siostra.
Chciałam przyjrzeć się głównie temu, w co bawią się w tych czasach dzieciaki.
Jedna dziewczynka żałośnie wiła się na ziemi mówiąc przy tym "czy jesteście gotowi? Sexmasterka jest zawsze gotowa", a wokół niej zebrała się grupka innych dzieciaków bacznie się jej przyglądających...
Mieli po 5-6 lat.
Więc ten...
Przyszło mi mieszkać przez blisko dwa tygodnie u bliskiej rodziny, w mieszkaniu znajdującym się poza granicami naszego pięknego państwa. Jako iż pokoi niewiele, a ludzi sporo, przydzielono mi sypialnię wujostwa. Wielkie łoże dzielić miałam z własną rodzicielką, co szczerze mi nie przeszkadzało.
Czas mijał; ptaszki śpiewały, chrząszcze bekały, no cokolwiek. Od kilku dni, podczas snu, w głowę uwierało mnie coś twardego. Mózg mój ubzdurał sobie, iż jest to dezodorant. Ot, kształt podłużny, twardy, cóż innego mogłoby to być, jak nie dezodorant pod materacem? Miarka się jednak przebrała, ciekawość wzięła górę - no cholibka, trzeba sprawdzić, nikt normalny nie trzyma takich rzeczy pod poduszką!
Niczego nieświadoma mama kimała obok w najlepsze, gdy jej nastoletnia córka odkryła pięknego, wspaniałego, niebieskiego dildocha własnej ciotki, który nikomu nie wadząc (prócz mej głowy), grzał swoje miejsce pod materacem.
Trauma traumami, sranie w banie, żadnej nie mam. Patrząc jednak w oczy ciotki... Cóż, niebieski dildos faluje po jej pięknych, równie błękitnych oczach.
Napisałam tu kiedyś wyznanie, w którym opowiadałam o niefortunnej "nauce" tańca, jakiej udzielił mi pewien starszy jegomość na imprezie rodzinnej [tu: UNF1G] W komentarzach napisaliście, że nie powinnam się tym przejmować, tylko próbować tańczyć.
Okazja nadarzyła się na tegorocznych wakacjach, gdy mój hotel zorganizował dyskotekę, a mnie do tańca zaprosił pewien młodych chłopak. Początkowo się migałam jak mogłam, ale przyszedł raz, drugi i trzeci. Pomyślałam sobie, co mi tam, jestem w obcym kraju, za kilka dni wyjeżdżam i tyle mnie widzieli. Idę, potrzymajcie mi okulary.
Chłopak albo miał coś wspólnego z tańcem, albo w genach odziedziczył to nieziemskie wyczucie rytmu i ruchy, bo tańczył jak zawodowiec. I wywijał mną piruety jak szmacianą lalką. Dla odmiany był naprawdę miły, ale widziałam to zażenowanie w jego oczach. Nie wiem, czy to mnie zestresowało, czy te dzikie obroty... W każdym razie, po skończonym tańcu, zwymiotowałam mu na buty.
Kurtyna, do widzenia, pozamiatane.
Nigdy więcej nie zatańczę.
Mam dwie młodsze siostry (bliźniaczki), kiedy się urodziły miałem 4 lata, nikt ich nie rozróżniał, nawet rodzice. Za to ja od samego początku zawsze doskonale wiedziałem, która jest która.
Na każdym zdjęciu siadałem tak, że po lewej stronie miałem Anię, a po prawej miałem Hanię :D Nikt mi wtedy nie wierzył, że potrafię naprawdę je rozróżnić, ale w moich oczach pomimo że są identyczne, to naprawdę się różnią.
Minęło 15 lat, a rodzice dalej nie wiedzą, która na zdjęciu to która.
Czasami się zastanawiam, czy moi rodzice mają świadomość, że dziewczyny nadal ciągle się zamieniają. Stałym elementem ich zamiany jest to, że jedna odwiedza ciągle dziadka i babcię ze strony mamy, a druga babcię i dziadka ze strony taty. A co niedzielę na obiadach u dziadków udają, że raz odwiedza ich jedna wnuczka, a raz druga. Nie muszę mówić, że są według dziadków najlepszymi wnuczkami z całej rodziny.
Zaczynam żałować, że to ja nie mam bliźniaka :)
O tym, jak moi rodzice narobili wstydu komuś innemu niż mi.
Moi rodzice są dosyć złośliwymi i nieco ekscentrycznymi ludźmi. W gimnazjum wstyd mi było przyprowadzać znajomych do domu, bo wiedziałam, że mogą coś wywinąć - tutaj strzelić jakimś niewybrednym żartem, tam zdradzić mroczny sekret mojego dzieciństwa.
Do liceum chodziłam z moim kuzynem, równolatkiem. Ja - mały nerdzik w glanach, on - dwumetrowy sportowiec otoczony wianuszkiem lasek. Wiadomo, siara mieć taką kuzynkę, więc odzywaliśmy się (a w sumie to on, bo ja nie miałam problemów z mówieniem mu "cześć" na korytarzach) do siebie na imprezach rodzinnych. Moi rodzice w jakiś sposób dowiedzieli się o tym i już następnego dnia przyjechali po mnie do szkoły.
Idąc ścieżką nie wiedziałam, że kuzyn skończył lekcje o tej samej godzinie. Widzę rodziców, uchachana, witam się z nimi - ale tato patrzy gdzieś za mnie. Odwróciłam się, a tam kuzynek, jak zwykle - ze świtą pustaczków u swego boku. Tato jedynie się uśmiechnął i ryknął tak, że usłyszało go pół szkoły:
- BĄBELECZKU TY! MAMUSIA NA CIEBIE CZEKA ZE STYGNĄCĄ KASZKĄ, PODWIOZĘ CIĘ DO NIEJ, BO TĘSKNI!
Nie muszę mówić, że stado lasek, prychnąwszy wymownie, nagle gdzieś się rozpłynęło, ja z atakiem śmiechu w aucie, a kuzyn minę może i miał twardą, ale twarz przypominała kolorem cegłę.
Ale przynajmniej od tamtej pory normalnie się do mnie odzywał w szkole.
Do rzeczy. Mam przyjaciela, który jest gejem. Od zawsze dużo koleżanek prosiło mnie o jego numer, żebym coś o nich wspomniał itp., co zawsze wiązało się z dyskretnym spławieniem ich z mojej strony.
Kilka dni temu podczas wypadu na piwo dowiedziałem się, że prawie wszyscy jego znajomi mają na mnie ochotę...
Nie, nie zostałem gejem.
Tak, oboje jesteśmy singlami.
Nie, nie ma sprawiedliwości na tym świecie...
W liceum mieliśmy bardzo fajnego, ogarniętego księdza.
Zawsze pomagał w trudnych sytuacjach, często żartował z nami. Miał bardzo dobry kontakt z uczniami. Czasem nawet za dobry...
Okazało się, że moja koleżanka z klasy zaszła z nim w ciążę.
Ksiądz porzucił swoje dotychczasowe zajęcie i razem wychowują córeczkę :)
Moja 15-letnia przyjaciółka została nastoletnią prostytutką, bo jej ciągle brakuje pieniędzy, a nie będzie tyrać za 5 zł/godzinę. Nie wierzę, że to możliwe... :/
Dodaj anonimowe wyznanie