#VT05O

Od jakiegoś czasu spotykam się z pewną dziewczyną. Dwa-trzy razy w tygodniu. Oglądamy razem filmy u mnie i uprawiamy sporo seksu. Nasze spotkania głównie opierają się na tym drugim. Przyczyną tego jest to, że owa dziewczyna ma chłopaka. Przyzwyczaiłem się już do tej świadomości, do tego że pisze z nim przy mnie i rozmawia. Czasem nawet jej doradzę, co mu odpisać. Z tego co mi mówi, kocha go i planuje z nim przyszłość, jednak on nie zaspokaja jej seksualnie. Opowiada mi o tym, że seks jest tylko wtedy, kiedy on chce (za rzadko dla niej), i nie chce jej zaspokajać w sposób, w jaki ona by tego chciała (wieczne wymówki przed robieniem minetki).
 
Wracając do prawdziwej historii tego wyznania. Z czasem zarówno chłopak, jak i rodzice tej dziewczyny zaczęli zauważać jej dość częste wychodzenie do "znajomej". Zaczęły robić się problemy, kręcenie, więc postanowiłem coś z tym zrobić. Spotkałem się z jej rodzicami i chłopakiem u niej w domu. Przedstawiła mnie jako swojego przyjaciela. Zadbałem o odpowiedni strój, wygląd. Przez cały pobyt komplementowałem jej mamę, że ładnie się ubiera, tatę, że ma klasę, a jej faceta, że jest naprawdę męski. Na koniec dodałem, że muszę już iść, bo na dole czeka na mnie mój chłopak, zabiera mnie do kina, a później na romantyczną kolację. Po tym ostatnim szczęka wszystkim opadła (w tym mojej "koleżance" - zadziwionej moją grą aktorską). Każdy dokładnie przyglądał mi się z okna, jak wsiadam do auta kolegi (niestety geja), którego (tłumacząc wcześniej sytuację) poprosiłem o ceremonialny buziak w policzek. Dziś nikt z jej rodziny nie ma wątpliwości co do mojej orientacji, a chłopak sam odmawia wspólnych spotkań we trójkę.
Tak, na swój sposób jestem z siebie dumny.

PS Możecie nazwać mnie chłodnym dupkiem z powodu tego co robię, ale już się przyzwyczaiłem. Ja nigdy nie zdradziłem, a byłem zdradzany nie raz. Takie jest życie.

#8HNnL

Kiedy mam dużo czasu przed autobusem, często po prostu siedzę w parku. Tak też było pewnego słonecznego dnia. Siedziałem na ławce i czytałem książkę, a naprzeciwko mnie jakaś matka z dzieckiem. Normalne, nie?

Po chwili ten 3-latek podchodzi do mnie i mówi "bunga-bunga". Mega zdezorientowany zacząłem się śmiać. Podchodzi jego matka, przeprasza mnie i zaczyna dyscyplinować syna. "Adrianku, co ty wygadujesz obcemu panu, nie wolno tak, ty nawet nie wiesz co to znaczy", na co wkurzony dzieciak na całe gardło odpowiada: "Ale ja wiem, to są seksy!". Matka facepalm, pół parku miało bekę xD

#Md753

Kiedy miałam może z 3-4 lata, moi rodzice kupowali nowy samochód. Często jeździłam z nimi oglądać takowe i słuchać co ma do powiedzenia sprzedający. Zasłyszałam wtedy, że w samochodzie są jakieś klocki i w ogóle. Pomyślałam, iż miło ze strony rodziców, że myślą też o mnie i chcą mi kupić jakieś fajne klocki razem z samochodem.

To było moje pierwsze w życiu poważne rozczarowanie ;-;.

#0Fcuo

Nigdy nie byłem zbyt wrażliwy, a jakiekolwiek obrzydzenie jest mi obce.

Dziś wieczorem wyszedłem z psem. Ciemno, mokro, błoto, ogółem dobry klimat. Po powrocie usiadłem przy komputerze i przy użyciu alkoholu zacząłem pochłaniać kolejne odcinki serialu. W pewnej chwili zauważyłem, ze na nogawce mam błoto. Postanowiłem pozbyć się go przy użyciu palca, drapania i śliny.

Było to bardzo ciężkie, więc zmieniłem pozycję, na taką, która ułatwiłaby to. Po kilku "przeładowaniach" śliny na palec i głębszym pochyleniu się nad owym błotem. Gdy do moich nozdrzy dotarł zapach gówna zrozumiałem swój błąd. Wstałem, poszedłem sprawdzić buty. Prawy był bardzo ładnie oznakowany resztkami miny zostawionej przez czteronożnego przyjaciela.

Nie wiem, czy to przez upojenie alkoholowe czy przez mój charakter czy przez wrodzoną twardość, ale nie zwymiotowałem.

Smakowało jak sucha, psia karma. Róbcie z tą wiedzą, co chcecie.

#KlwlG

Moja dziewczyna jest starsza ode mnie o 8 lat. Na początku było ciężko z powodu tak dużej różnicy wieku. Moja ukochana jest nauczycielką angielskiego, a ja jestem w 4 klasie technikum. Niedawno mój nauczyciel angielskiego odszedł, więc potrzebny był ktoś nowy. Tak, dokładnie tak jak myślicie! Moja najukochańsza Natalia została moją nauczycielką. Mieszkamy w innym mieście, więc nikt nas tutaj nie znał. Tyle dobrze, że tylko tutaj musieliśmy ukrywać nasz związek. Z angielskiego zawsze byłem dobry, więc moje Słoneczko zawsze dawało mi sprawiedliwe oceny. Najgorsze było mówienie do swojej dziewczyny "proszę pani", istny koszmar. Niestety nowa nauczycielka musiała przerwać wykonywanie zawodu z powodu ciąży ;) A już niedługo ślub.
Trzymajcie kciuki za przyszłych rodziców :)

PS Na USG widać bliźniaki.

#c2McI

Jakiś czas temu stałam się właścicielka konia. Niestety zabrałam go z nieciekawych warunków i zauważyłam białe robaczki na całym jego ciele. Weterynarz polecił mi kupić w aptece szampon przeciw wszom.
Wyobraźcie sobie minę farmaceutki, gdy poprosiłam o 15 opakowań szamponu zabijającego robactwo :D

#QWEoQ

Podczas studio na filologii angielskiej miałam szansę poznać wielu ciekawych wykładowców. Jednym z nich był dr Bogdan, wykładający fonetykę, który sprawiał wrażenie złego do szpiku kości Brytola. Wiecznie niezadowolony, z nosem spuszczonym na kwintę, zero uśmiechu.

Na pierwszych zajęciach odezwał się do nas, ze swoim akcentem a'la klucha w gardle, nikt z grupy nie mógł odnaleźć swojego nazwiska wśród odczytywanych z listy obecności. Koleś straszliwie kręcił buzią. Każde nasze zajęcia skupiały się na odsłuchach nagrań z właściwą wymową, a później na ich fonetycznym zapisie. Pan doktor wybierał kilka przypadkowych osób do tablicy, potem odczytywał zdanie, wcześniej zresztą usłyszane kilkukrotnie, i kazał zapisać je właściwymi symbolami na oczach całej grupy. To była makabra, niemal nikt z nas nie potrafił uczynić tego bezbłędnie, co widocznie niosło satysfakcję naszemu wykładowcy.
Baliśmy się go jak cholera, bo oceniając nasze fonetyczne umiejętności nie stronił od kąśliwych uwag, z których cieszył się pod nosem. Ot, taki brytyjski śmieszek. Nie przepadałam za nim, zresztą nie jako jedyna.

Nadszedł dzień kolokwium, każdemu z nas trzęsły się porty, bo przecież nigdy nie wiadomo co nasz kochany doktorek wymyśli, bo przecież był niemiły, ironiczny, nienawidził ściągania i pilnował nas jak rasowy doberman. Dostałam arkusz kolokwium i miałam ochotę się rozpłakać. Zadania były jak z kosmosu! Do tego byłam głodna jak jasna cholera, w kiszki grały mi marsza na pełnej głośności. "Trudno, poprawię" pomyślałam, nabazgrawszy kilka zdań, maksymalnie wysilając swoje szare komórki. Wyciągnięcie ściągi nie wchodziło w grę, doktor Bogdan stał nieopodal. Odłożyłam długopis - nie mogłam się skupić! Zaczęłam obsesyjnie myśleć o chęci przegryzienia czegokolwiek. Postanowiłam pomóc sobie i wyciągnąć z torebki choć odrobinę żelek. Włożyłam łapczywie dwie do ust i już miałam powrócić do pisania kolokwium, kiedy niespodziewanie nade mną pojawiła się postać doktora.

- Daj jedną - szepnął widocznie rozbawiony faktem, że podjadam, a nie ściągam.

Nie miałam wyjścia, poczęstowałam go żelkiem, jednak nie wróciłam już do pisania kolokwium - i tak nie widziałam szansy na zaliczenie.

W dniu wyników byłam bardzo zaskoczona, gdyż dostałam 3, z dwoma minusami, ale jednak 3! Może w buzi pana doktora to nie były jednak kluchy, tylko żelki? :)

#4CgZC

Na lekcji polskiego mieliśmy zastępstwo z babką od chemii. Jako iż nauczycielka tego chwalebnego przedmiotu humanistycznego nie chciała ryzykować lekcją chemii, zostawiła dla nas zadanie napisania charakterystyki postaci z lektury. Chemiczka miała prowadzić swój przedmiot na następnej lekcji w tej samej sali, więc przyniosła sobie jakieś alchemiczne wywary i magiczne sprzęty.

Kiedy lekcja dobiegała już końca, a nasze wypociny nabierały formę charakterystykopodobną, chemiczka miała dość znudzoną minę. Jedna ławka z przodu była wolna i przykuła uwagę nauczycielki. Nie patrzyliśmy zbyt uważnie na to co robi, byliśmy zajęci myśleniem jak wydłużyć pracę, która wydaje się za krótka. Chemiczka w tym czasie wzięła jakiś wywar, wylała na blat ławki i... podpaliła. W szoku patrzyliśmy na palącą się ławkę i obserwującą to z zainteresowaniem chemiczkę. Patrzyliśmy to na nią, to znów na ogień i znowu na nią. Gdy ta to zauważyła, spokojnie przeniosła wzrok z ławki i powiedziała:
- No co? Nudziło mi się.
I zaśmiała się diabolicznie :D
Dodaj anonimowe wyznanie