#772QJ

Jakieś 5 lat temu, za czasów początku związku z moim narzeczonym, gdy jeszcze mieszkałam z rodzicami i nie mieliśmy gdzie się kochać, szukaliśmy ciągle miejsc poza domem... Pewnego razu poszliśmy na spacer po osiedlu i znaleźliśmy w części, gdzie domy były niezamieszkałe, transformator elektryczny (taki mały domek).

Postanowiliśmy, że właśnie przy nim zrobimy to, czego nie dało się zrobić w domu... Nie powiem, było fajnie, choć gdy auta przejeżdżały drogą jakieś 50m od miejsca, gdzie byliśmy, ciągle się spinaliśmy w strachu, że ktoś nas zobaczy i nie daj Boże pozna...
Po wszystkim wróciliśmy do domu, jakby nigdy nic...

Kilka dni później, w niedzielę proboszcz na mszy dziwnie na mnie patrzył... Nagle przestał mnie lubić i miał pogardę w oczach... Okazało się, że kamery zamontowane na kościele (kilkadziesiąt metrów od miejsca naszej 'rozkoszy') skierowane były prosto na transformator... Przeprowadziłam się do chłopaka niedługo po zejściu a do tamtego kościoła zaczęłam chodzić dopiero po zmianie proboszcza...

#pQs4b

Pewnie nigdy nie zastanawialiście się jak mógłby wykonać sabotaż w fabryce puzzli? No, to uwaga - dziś wam o tym opowiem.
To było dobrych pięć lat temu. Skończyłem studia i potrzebowałem szybko zarobić trochę kasy na wrześniowe wojaże. Szybko wpadła mi fucha - robota w fabryce puzzli. To był jakiś rodzinny interes. Mała manufaktura. Kilka urządzeń, prowizoryczna taśma, magazyn i maszyna do pakowania pudeł w folie. Pracowało tam 7 osób - wszyscy połączeni więzami krwi - wujek szefa, kuzynka szefa, cioteczna siostra szefa. Tylko ja byłem spoza familijnego kręgu. Nie wiem czemu, ale moja "obcość" sprawiła, że traktowany byłem jak ostatni parobek. Wszyscy widzieli w mojej osobie popychadło, obrażali mnie i mną pomiatali. Początkowo mnie to nawet bawiło - śmiałem się widząc, jak jakiś wąsaty pracownik fabryki puzzli nagle poczuł władzę i usiłuje zachowywać się niczym Hitler 2.0 w HD. Z czasem jednak sytuacja zaczęła być upierdliwa.
Czara goryczy przelała się w dniu kiedy miałem dostać wypłatę. Szef rzucił mi od niechcenia połowę obiecanej kwoty i dosłownie - kazał spi#rdalać do roboty, bo dzień się jeszcze nie skończył. W sumie to trochę moja wina - zgodziłem się robić na czarno. Moje pretensje, że umówiliśmy się na wyższą pensję mówiąc, żebym się cieszył, że w ogóle mi cokolwiek płaci, bo na moje miejsce czeka już cały tłum bezrobotnych. Pewka! Cały zastęp małych Chińczyków żałośnie drapiący w drzwi pieprzonej fabryki puzzli w jakiejś polskiej dziurze!

Całą resztę dnia spędziłem w magazynie. A był on olbrzymi. Po sufit wypełniony pudełkami pełnymi puzzli. Stamtąd pudła trafiały do foliowania i dystrybucji. Więc ja - geniusz zbrodni siedziałem w tym cholernym magazynie bitych sześć godzin pod pozorem sprawdzania stanów (nikt się nie zorientował, że to ściema).
Otworzyłem każde pudełko i wyjmowałem z niego po jednym puzzlu. Wrzucałem je do mojego plecaka. Kiedy plecak się zapełnił, wychodziłem tylnymi drzwiami, biegłem do pobliskiego supermarketu i wywalałem balast do kontenera ze śmieciami. Takich kursów zrobiłem chyba z piętnaście, więc możecie wyobrazić sobie ile tych pudełek było. Harowałem w pocie czoła.
Wkrótce centra handlowe i sklepy zaczęły zwracać całe palety towaru, rozwścieczeni klienci dzwonili przez całą dobę, posypały się negatywy na Allegro, a fora internetowe zapełniły się krytyką firmy. Wyobraźcie sobie, jaki wkurw musiał szarpać ludźmi, którzy spędzają naście godzin na układaniu puzzli z 5000 elementów i na końcu okazuje się, że jednego brakuje! Firma musiała zwracać kasę, pisać przeprosiny, świecić oczami.
I wierzcie lub nie - ostatecznie splajtowała.
Nikt nie zorientował się, kto stał za tym "zamachem". Z pracy odszedłem tydzień później. Z podniesioną głową, czując słodki smak zemsty w moim kaprawym ryju.

#vPJtI

To moja pierwsza historia tutaj, ale bardzo anonimowa. Ad rem.

Działo się to w czasach przedszkolnych, na początku lat 90. Dostałem od rodziców taki komplet (bluza i spodnie) z weluru. Całość miała bordowy kolor, a na bluzie był fioletowy pasek z wyszytymi misiami. Słowem: koszmar. Miałem wtedy jakieś 5 lub 6 lat i nienawidziłem go. Przeżywałem wtedy okres w życiu pt. "chcę być dorosły" i chciałem nosić spodnie z paskiem, garnitur i same poważne rzeczy, jak na dorosłego przystało. Welurowy komplecik w najmniejszym stopniu nie wpisywał się ten model.

Pewnego dnia miałem poszedłem w znienawidzonym stroju do jeszcze bardziej znienawidzonego przedszkola (dlaczego? to temat na inną historię). Chciałem się pozbyć uwłaczającego mojej godności ubrania, więc zacząłem dumać nad sposobem. Myślę i myślę, aż tu nagle olśnienie! Jak narobię w gacie, to panie przedszkolanki zadzwonią do domu, a wtedy ktoś przyjdzie i mnie przebierze!

Jak pomyślałem, tak zrobiłem. Zaszyłem się w kącie sali, wyobrażając sobie przytulny i ciepły kibelek. Kiedy w spodenkach pojawił się dodatkowy ciężar, a odpowiedni aromat rozszedł się po sali, reakcja przyczynowo-skutkowa rozpoczęła się. Przedszkolanka zadzwoniła do domu, a mama wysłała do przedszkola kilka lat starszą ode mnie siostrę, która nie dość, że mnie ze stroju przebrała, to jeszcze zaprowadziła do domu. Podwójny sukces!

#QeFAF

Historia sprzed chwili. Siedzę sobie, oglądam w tv horror "Omen". Ogólnie stroszek ze mnie i czasem oglądając takie filmy sama nakręcam swój strach, teraz też, jakże by inaczej, rozglądam się od czasu do czasu nerwowo po domu, lukam po oknach...
Pobudzona wyobraźnia podpowiada mi głupie rzeczy. W domu ciemno, cicho. Wszyscy śpią. Chce mi się sikać jak jasna cholera, ale jak tu pójść, kiedy akurat właśnie rozgrywają się kulminacyjne sceny w filmie, a łazienkę dzieli ode mnie ciemny, długi przedpokój...
Na ekranie apogeum nieszczęść, krzyki, krew się leje...
Nagle za plecami słyszę zachrypnięty głos przeciągający głoski "Maaaamaaaaa, piiiiiićććć".
Wiecie co? Dobrze, że chciało mi się tylko siku, a nie co innego :/

Kocham mojego synka ;)

#bojmq

Kiedyś, jeszcze przed wyjazdem za granicę na stałe, jeździłem do taty na dwa tygodnie lub na ferie i tak dalej.
Miałem w domu takie małe akwarium. Fajnie urządzone, ładne, małe, kolorowe rybki. Ogólnie było to akwarium ojca, ale "odziedziczyłem" je po tym, gdy sam wyjechał.
Dbałem, oczywiście, że dbałem. Karmiłem, zmieniałem wodę, no i włączałem grzałkę, żeby ogrzać im wodę. No właśnie tę przeklętą grzałkę... Dzień przed wyjazdem na dwa tygodnie włączyłem grzałkę, a następnie chciałem powiedzieć mojej babci, która tam mieszkała, aby wyłączała ją. Niestety w dniu mojego wyjazdu musiała jechać poza miasto. Pomyślałem, że zadzwonię.
Zapomniałem.

Grzałka grzała. Cały czas. Bez przerwy.
Babcia nic nie wiedziała jak się rybkami zajmować, więc tam nie zaglądała. Karmić też nie karmiła, bo miałem automatyczny swego rodzaju karmnik.
Po czasie babcia dzwoni, że... koniec z rybkami.
Grzałka grzała i ryby ugotowała. Autentycznie. Smród, a ryby do góry brzuchami. Woda nie przypominała czystej wody, a w ogóle nie przypominała wody.
Tak moje rybki wyginęły. Do dziś mi ich szkoda, że musiały przeżywać taką męczarnię gotując się.
Biedne ryby.

#a0Tvh

Okres świąteczny to dla mnie szczególne piekło.
Dlaczego?
Za sprawą cudownej żonki ojca.

Na wigilii zamiast życzeń usłyszałam jaka jestem okropna, że przydaję się tylko do prac domowych.
Zamiast świątecznych smakołyków opieprz za to, że bezczelnie ośmieliłam się zjeść ostatnią pomarańczę.
Zamiast prezentów pod choinką usłyszałam, że jestem suką i nie zasługuję nawet na miłe słowo.
Na dokładkę zero zrozumienia i reakcji ze strony ojca.

Piszę to nie po to, by ponarzekać. Po prostu wiele tu wyznań ludzi samotnych i smutnych, szczególnie w tym świątecznym okresie.
Nie dołujcie się! Za rok zapraszam na wspólną wigilię ;)

#jETLc

Siema, jestem osobą stroniącą od ludzi. Nie, że ich nie lubię, po prostu mam przede wszystkim problem z zawieraniem czy utrzymywaniem kontaktów. Jestem w takim wieku, że teraz co chwilę na fejsie wyskakują mi kolejne koleżanki w ciąży. Rodzina myśli, że nie mam w ogóle uczuć, bo jestem samotna, zadaję się tylko z trzema osobami i to są same dziewczyny, a o dziecku to nawet nie myślę, a nawet, że wolę dziewczyny. Ale to nie jest prawda. Za każdym razem, jak widzę dziewczynę w ciąży/z wózkiem/dzieckiem to mnie wszystko ściska, chce mi się płakać i tak bardzo marzę żeby być w ciąży, że śni mi się to nawet po nocach. Wpadłam ostatnio nawet na głupi pomysł, żeby na chwilę zacisnąć zęby i iść na jakąś imprezę tylko po to, żeby się z kimś przespać i mieć chociaż szansę, żeby zajść w ciążę.

Wiem, że to głupie. Musiałam się przed kimś wygadać, a nikomu w swoim otoczeniu nie mogłabym tego powiedzieć.
Dodaj anonimowe wyznanie