O tym, jak zostałam potępiona przez zakonnice.
Historia jest dość osobliwa. Jakiś czas temu rozmawiałam z moją starszą ciocią, która jest zakonnicą w pewnym klasztorze. Jak może wiecie, w każdym z takich miejsc jest tak zwana Matka, Przeorysza czy po prostu Dowodząca Jednostką Wysłanniczek Pana Jezusa Chrystusa. Wracając do sedna, zakonnica ta chciała zobaczyć jak wyglądam, ale ze względu na to, że Facebooka nie posiada, spróbowała dowiedzieć się jaka jestem poprzez mój e-mail. No i teraz zaczyna się jazda bez trzymanki, ja nie wiem jak ona na to wpadła, ale najwyraźniej musiała znaleźć moje konto na YT, na którym czasem coś polubię lub walnę jakiś komentarz. Niestety ostatni filmik jaki polubiłam i dałam kom, to let's play Karolka kiedy grał w Outlast, a film był zatytułowany "Zgniatator Jąder ileśtamtysięcy", w dodatku było tam zbliżenie na krocze psychola z Asylum, tak że kiedy siostra to zobaczyła, od razu to powiedziała mojej cioci, ta dała mi takie kazanie przez telefon, że głowa mała. Od tamtego momentu mam codziennie wysyłane na swojego e-maila obrazki z Jezusem oraz gify z kwiatami i aniołkami.
W mroźny wieczór, w dzień Święta Trzech Króli, wracałam z moim chłopakiem do domu. Wchodząc do klatki zapaliłam światło i przestraszyłam się. Na klatce stał bezdomny. Straszył swoim wyglądem, nie wspominając o zapachu, jaki roznosił się po całym bloku z wiadomych przyczyn. Rozzłościł mnie fakt, że wybrał akurat nasz blok i potraktował klatkę schodową jak schronisko dla bezdomnych! Nie miałam ochoty, żeby jakiś „dziki lokator” pałętał się przy moich drzwiach i odpychał swoim zapachem, „niech idzie sobie gdzie indziej!!”, pomyślałam. Wyrzuciliśmy go. Nikt nie miał ochoty wietrzyć całej klatki po jakimś nieudaczniku życiowym, który nie potrafi poradzić sobie z problemami i jest na tyle bezczelny, że włazi tam, gdzie go nikt nie zapraszał!
Następnego dnia wychodząc z bloku, zauważyłam policję i karetkę... Bezdomny zamarzł na 20-stopniowym mrozie po tym, jak wyrzuciłam go z klatki.
TAK TO MOGŁO WYGLĄDAĆ.
LUDZIE, OGARNIJCIE SIĘ!
Jeden mały gest was nie zbawi, a komuś może uratować życie. Tej nocy zmarło z powodu zamarznięcia 7 osób…
A teraz przedstawię Wam prawdziwą historię:
W mroźny wieczór, w dzień święta Trzech Króli, wracałam z moim chłopakiem do domu. Wchodząc do klatki zapaliłam światło i przestraszyłam się. Na klatce stał zmarznięty bezdomny pan (nie śmierdział alkoholem ani papierosami) i ogrzewał sobie ręce o grzejnik. Był przestraszony i jedyne co powiedział z lekkim uśmiechem to: „nie bójcie się”. Po wejściu do domu zrobiło mi się strasznie przykro i stwierdziłam, że zaniosę mu coś do jedzenia. Zeszłam na dół, ale jego już nie było… Wyszłam z klatki, a on szedł szukać ciepła gdzie indziej, ponieważ bał się reakcji ludzi, tego, że go wygonią…
Zawołałam go. Odwrócił się… powiedziałam, żeby wszedł do klatki się ogrzać, dałam mu jedzenie i poprosiłam, żeby jeszcze chwilkę poczekał, to zniosę mu ciepłą herbatę. Zgodził się. W domu znalazłam nieużywany od dawna koc. Jako że mieszkam ze znajomymi, postanowiłam zebrać dla niego pieniądze. Wszyscy dali po 2 zł, wyszło 10 zł. Wszystko zniosłam mu na dół. Był bardzo szczęśliwy, ale pieniędzy nie chciał wziąć, więc sama wcisnęłam mu je w rękę i powiedziałam, żeby jutro kupił sobie coś do jedzenia, a noc ma spędzić na klatce, bo na dworze strasznie zimno i żeby nigdzie nie wychodził. Podziękował, a ja poszłam do domu.
Rano obudził mnie dźwięk domofonu. Chłopak odebrał i otworzył myśląc, że to ulotki.
Wyszedł do pracy. Jednak za chwilę przychodzi z powrotem do domu i daje mi przepiękną białą różę. Pomyślałam, że bardzo miło z jego strony, że wręcza mi kwiatek bez okazji, jednak to nie tak…
Różę wręczył mu ten bezdomny pan, mówiąc: „to dla tej pani, która uratowała mi życie”.
Nie bójcie się pomagać, dobro zawsze wraca.
Witajcie, Anonimowi.
Od dłuższego czasu czytam anonimowe, czasem napisałam komentarz, ale teraz chciałabym podzielić się z Wami moją historią odnośnie służby zdrowia.
We wrześniu br. poddałam się operacji przepukliny pachwinowej - z prywatnego gabinetu pana ordynatora. Dostałam skierowanie do szpitala, operacja wykonana, wszystko pięknie i ładnie, ale...
Po dwóch lub trzech tygodniach, już nie pamiętam dokładnie, rana bolała cały czas, lecz dodatkowo zrobiła się sino-fioletowa i wyczułam lekkie zgrubienie. Pojechałam do szpitala (mąż mnie zmusił, nie chciałam, żeby mi tam grzebali). Okazało się, że pojawił się ropień i trzeba przeciąć i wyczyścić. Lekarze powiedzieli, abym pojechała na drugi dzień prywatnie do doktora (nie musząc zostawać trzy dni w szpitalu), więc pojechaliśmy do domu. Wieczorem tego samego dnia rana pękła, zrobiła się dziura, ropa wyleciała i to tyle, że tak powiem tytułem wstępu, ponieważ od tamtego momentu spaceruję do lekarzy po dziś dzień.
Inteligentni lekarze czyścili mi ranę, wycinali martwe tkanki, podawali leki przeciwbólowe i antybiotyki, oczywiście badań brak. 5 grudnia wykonałam sama posiew rany i okazało się, że wszczepili mi bakterie gronkowca złocistego szczepu MRSA (kto chętny może o nim poczytać). Lekarze ładnie pozbyli się mnie z gabinetu, przepisali na to antybiotyk i kazali mi się myć szarym mydłem...
Wściekłam się to delikatnie powiedziane, lecz oni byli szybsi, ponieważ powiedzieli, że dokumentacji brak, oni nie mają żadnych papierów, że ja do nich chodziłam, że mi wycinali, nic, zero. Nawet raz receptę, jak byłam w szpitalu w gabinecie zabiegowym wypisali mi na inną osobę (wiem, mój błąd, że przyjęłam - Polak mądry po szkodzie). A co do gabinetu, to raz mnie pielęgniarka wygoniła ze szpitala, bo ja mam taką bakterię i jak śmiem tu przychodzić, bo oni inspekcję mają...
Dużo nerwów zjadłam, nie poczuwali się w ogóle do odpowiedzialności, więc pojechałam do Piekar Śląskich. Tam wyleczył mnie jeden lekarz (złoty człowiek) z bakterii, ale trzeba zrobić na nowo operację, wyciąć siatkę, bo gniję w środku, a to mogą zrobić tylko lekarze "fachowcy"... Wypisał mi na szczęście pewną hmm... rekomendację i myślę, że powinno być w porządku.
Polska służba zdrowia...
To było 2 lata temu. Poznałem w liceum całkiem mądrą, ładną i miłą dziewczynę. Siedzieliśmy razem w ławce na lekcjach, gdzie klasy były łączone w jedną dużą grupę i dzielone według poziomu. Zaczęliśmy się spotykać. Pomagaliśmy sobie wzajemnie, odprowadzałem ją - wiecie, takie typowe zachowania, nie będę się rozwodzić. Byliśmy razem przez jakiś czas, jednak nagle postanowiła ze mną zerwać. Zastanawiałem się co się stało.
Jako powód podała, że jest jej zbyt idealnie...
Oj, dziewczyny, trudno wam dogodzić :D
Przypomniała mi się historia z czasów studiów.
Jechałam wtedy w zatłoczonym busie do domu. Wszyscy byliśmy tam ściśnięci jak sardynki w puszcze, a ja byłam "przyklejona" do przystojnego chłopaka, na co oczywiście nie narzekałam. Dziwiło mnie trochę, że ciągle tak z boku mi się przyglądał, ale wstydziłam się pierwsza zagadać.
Po kilkunastu minutach nagle zbliżył swoje usta do mojego ucha, zakrył dłonią i wyszeptał: "Masz bardzo dużą gąsienicę we włosach". W pierwszej chwili myślałam, że żartuje, ale kiedy dotknęłam włosów i poczułam jakieś dziwne włochate stworzenie, myślałam, że dostanę zawału! Wierzcie mi, nigdy w życiu nie krzyczałam tak głośno jak tamtego dnia.
Machałam rękami nad głową jak oszalała i kiedy rzuciłam tę bogu ducha winną gąsienicę odetchnęłam z ulgą i wysiadałam na kolejnym przystanku.
Od tamtego dnia minęło już parę lat, ale do tej pory jak o tym myślę, jest mi głupio, że tak zareagowałam.
Kiedy byłam w podstawówce, jakoś 3-4 klasa, po powrocie ze szkoły rzuciłam plecak na podłogę w przedpokoju i poszłam zająć się swoimi sprawami.
Po jakimś czasie stwierdziłam, że czas odrobić lekcje, podniosłam więc plecak i ze zdziwieniem odkryłam, że pod nim znajduje się mokra plama. Kot nasikał mi na plecak, mocząc go oraz znajdujące się w nim książki.
Nie stać nas było na kupno nowych więc do końca klasy (a było to zimą, więc dobre parę miesięcy) chodziłam do szkoły z obsikanymi przez kota książkami.
Teraz jestem już dorosłą kobietą i lubię zapach kociego moczu, kojarzy mi się z dzieciństwem...
W tej historii pojawiło się trochę łez, wstydu, ale i też na szczęście śmiechu. Wydarzenie rodem z jakiejś amerykańskiej komedii.
Rok temu w wakacje byłam z moim chłopakiem na jego działce nad jeziorem. Rozumiecie, niewielka działeczka z przyczepą kempingową otoczona przez inne sąsiadujące działki. Otóż przyczepa ta długa nie była i miała na dwóch przeciwległych końcach duże okna, które jak się potem zorientowaliśmy w ogóle nie zakrywają tego co jest w środku. Razem z moim lubym postanowiliśmy zabawić się oralnie, oczywiście ja z chęcią zabrałam się do roboty :) Jesteśmy w trakcie, bardzo skupieni i niezwracający uwagi na świat, aż nagle coś mnie tknęło. Zdecydowałam się podnieść głowę i spojrzeć przez okno, a tam OMG (aż mnie zamurowało) stał pan w wieku 60+ na sąsiedniej działce i co robił? Gapił się bezwstydnie na nas!
Jak od razu nie odskoczyłam i się nie ukryłam... Mój chłopak w pierwszej chwili nie wiedział o co chodzi, ale jak zobaczył to co ja to czym prędzej schował się ze mną. Zaczęłam płakać ze wstydu, ale potem mi przeszło i wybuchnęłam śmiechem. Jednak przez następny dzień bałam się chodzić po działce i pokazywać na wspólnej plaży. :D Przeklęte Oko Saurona :D
Gdy przypominam sobie tę historię nie mogę powstrzymać śmiechu, ale wtedy byłam bliska zawału...
W pewien wolny weekend moja mama kazała mi posprzątać strych. Z niechęcią zabrałam się do tej pracy. Kiedy około 17.00 było już ciemno (akcja dzieje się zimą) zostało mi do posprzątania jedno pudełko. Dusząc się w kurzu stwierdziłam, że muszę na chwilę otworzyć okno. Tak też zrobiłam i wtedy usłyszałam głos:
- Poćwiartuj go w równą kostkę, wrzuć do garnka i wymieszaj z resztą.
Przerażona wydzierając się na całe gardło zbiegłam po schodach. Rodzice widząc moją panikę, poszli sprawdzić to dziwne zjawisko. Po krótkich oględzinach strychu zataczali się ze śmiechu. Okazało się, że winny był dyktafon mojej babci, który przez wiatr się przewrócił. Przepis był na gulasz, a nie na ludzkie zwłoki jak myślałam w pierwszej chwili.
Tego wieczoru położyłem się później. Podczas przebierania w piżamę spojrzałem na wózek naszej córeczki. Kółka były niedokładnie umyte. Westchnąłem i stwierdziłem, że nic się nie stało, gdyż następnego dnia i tak się ubrudzą, więc nie mam się co przejmować. Rzuciłem ciuchy i poszedłem spać.
Nazajutrz poszedłem do pracy. Już w godzinę później zadzwoniła do mnie żona z krzykiem, ile to się wstydu przeze mnie najadła itp. Ja zaskoczony nie mogłem się domyśleć, o co może jej chodzić. Z zastanowieniem zacząłem słuchać co mi ma do wykrzy... do powiedzenia. Stwierdziła, że jak odprowadzała córkę do przedszkola, to większość osób w szatni zaczęła się jej przyglądać i zdawkowo uśmiechać. Podobno początkowo odwzajemniała te miłe gesty, ale z każdą chwilą było ich więcej i więcej. W końcu nie wytrzymała i spojrzała w lusterko, czy wszystko ma na miejscu. Po uznaniu, iż wszystko w porządku wróciła do małej i dokończyła jej przebieranie. Lecz miłym gestom i uśmiechom obcych ludzi nie było końca. Pożegnała dziewczynkę i zmieszana wyszła z budynku. Gdy tak szła w kierunku domu doznała olśnienia, co może być przyczyną dobrego samopoczucia osób jej dziś spotkanych… zauważyła moje gacie niepewnej świeżości, które zawiesiłem na wózku poprzedniego wieczoru! Gdy tak szła przez pół miasta, dyndały sobie niczym chorągiewka. Zapytałem, gdzie one teraz są... „A wyrzuciłam do pierwszego kosza!” – zakończyła ze mną rozmowę i strzeliła focha. Tak że panowie… nie znacie dnia ani godziny, gdy możecie zawstydzić swoje dziewczyny.
Jestem chory psychicznie. Jestem uzależniony od narkotyków.
Żaden lek ani lekarz nie potrafi mi pomóc.
Mój problem to właśnie ty. Bo ja to ty, ty to ja.
Zaczęło się w dzieciństwie gdy śniąc śniłem życie innych ludzi. W ciągu ośmiu godzin potrafiłem przeżyć osiemdziesiąt lat kogoś innego. Wielokrotnie z tych snów wyciągałem potrzebną wiedzę bo potrafiłem obsługiwać komputer, telewizor, nagrywarkę kaset vhs, dvd i tak dalej bez żadnych problemów w czasach kiedy to się dopiero pojawiało na rynku. Po prostu przypominam sobie jak to się obsługuje.
To samo jest z nauką języków. Ja się ich nie uczę, przypominam sobie.
Ludzie mówią że mam bujną wyobraźnię bo potrafię wymyślać niesamowicie realne przygody. Nigdy nie wymyślam, opowiadam to co pamiętam.
W mojej głowie są wspomnienia ludzi których nigdy nie poznałem. Z różnych lat, na przykład potrafię opisać bez problemu jak działa camera obscura albo jak prowadzić czołg typu Mark I.
Mój mózg to jeden wielki śmietnik.
Mam wspomnienie że tutaj pisałem kiedyś ale nie przeszło przez poczekalnię.
Po prostu. To reinkarnacja wtórna. Umieram się i rodzę. Nigdzie nie jest napisane że reinkarnuje się po kolei. Ja po prostu rodzę się, żyję sam z sobą, umieram, rodzę się dom obok i żyję z sobą jak z obcym człowiekiem z czasowymi przebłyskami co u kogoś.
Gdy tylko skończyłem szesnaście lat poznałem smak narkotyków. Pomagają mi wykasować te wspomnienia. Pozbyć się iluzji że wszystkich znam, wszystko przeżyłem, wszystko o wszystkich wiem, oprócz tych którzy urodzą się po mnie w kolejności.
Nie widać że jestem naćpany. Bez narkotyków zachowuje się jak naćpany, z nimi jak normalny człowiek. Wydaje ogromne pieniądze na amfetaminę tylko po to by móc normalnie żyć.
A w sumie mogłem.
Dzisiaj dowiedziałem się że moja firma postanowiła zrobić testy na narkotyki i zwolnić tych którzy uzyskali pozytywny wynik.
W moim przypadku nie mówi się o zawartości narkotyku w ciele tylko o zawartości ciała w narkotykach.
Dodaj anonimowe wyznanie