#CL8IZ

Witajcie, drodzy anonimowi, chciałabym podzielić się z Wami taką oto historią.

Zaczęło się to około dwanaście lat temu, kiedy wraz z rodzicami, wtedy piętnastoletnia ja, przeprowadziłam się z miasta na wieś. Jak to zwykle bywa w takich sytuacjach, zaczęło się poznawanie nowego otoczenia i sąsiadów. No właśnie, sąsiadów. Rodzina mieszkająca dwa domy od nas miała syna, rok starszego ode mnie, zakochałam się w nim praktycznie od razu. Był okropnie przystojny, a po bliższym poznaniu okazało się, że w dodatku jest bardzo miły, inteligentny i kulturalny, no po prostu chodzący ideał. Jako że były to wakacje, mieliśmy dość sporo czasu dla siebie, on pokazywał mi okolicę, chodziliśmy na spacery, dla mnie jak dotąd najmilsze wspomnienia w życiu. Jedyną jego wadą, jaką udało mi się zauważyć, to to, że był dosyć mocno zdystansowany, chłodny? Nie wiem jak to nazwać, taka powaga na granicy ponuractwa. Zawsze jak tylko próbowałam jakoś zbliżyć się do niego, pocałować, cokolwiek, on zbywał mnie albo obracał to w żart. Nie zrozumcie mnie źle, nie był niemiły, po prostu nie dopuszczał do zacieśnienia naszej relacji. Trwało to prawie dwa lata, był dla mnie najlepszym przyjacielem, pomagał w lekcjach, we wszystkim, a ja trwałam w tym "friendzonie" nie mając pojęcia jak pchnąć to do przodu.

Oczywiście poszłam do tego samego liceum, co on. Punktem kulminacyjnym było, kiedy wracaliśmy z przystanku do domu. A że było to około dwóch kilometrów, zawsze ze sobą rozmawialiśmy, jeśli skończyliśmy lekcje o tej samej godzinie. Tego dnia był jakiś taki dziwnie markotny, jeszcze bardziej poważny niż zwykle. Szedł tą stroną chodnika od jezdni, jak dla mnie zdecydowanie zbyt blisko, samochody mijały go o dosłownie centymetry. Przyciągnęłam go do siebie, dałam kuksańca i pół żartem - pół serio ochrzaniłam, że ma uważać, bo coś go rozjedzie. Wtedy spojrzał na mnie pustym wzrokiem i powiedział: "Skąd wiesz, może właśnie tego chcę?". Oczywiście zagłuszyłam go paplaniną o tym co było dzisiaj w szkole itp. Zapewne część z was już domyśla się zakończenia, ale i tak napiszę. Kilka dni później gruchnęła wieść, że R. się powiesił. Wszyscy płakali, a ja najgłośniej, bo dopiero wtedy połączyłam sobie wszystko w całość.
Do dzisiaj wyrzucam sobie to, jak bardzo ślepa i głupia byłam, że nie potrafiłam go uratować. Nie policzę ile nocy przepłakałam w poduszkę, jeszcze do dzisiaj mi się śni jego twarz. Dzisiaj mija dziesiąta rocznica jego śmierci, musiałam gdzieś to napisać, wyrzucić to z siebie. Tak więc, drodzy anonimowi, zwracajcie uwagę na ludzi z waszego otoczenia, nie wiadomo kogo jakie gryzą problemy. Ja zawiodłam, ale mam nadzieję, że nikogo z was taka sytuacja nigdy nie spotka.

#NPc4u

Mam 16 lat i jestem bardzo szczupły. Nigdy mi to jednak nie przeszkadzało - w końcu takie geny. Jednak moja rodzina nie do końca to rozumie. Od kiedy pamiętam słyszę jaki to ja jestem "suchy". Codziennie są teksty typu "zacznij w końcu jeść, bo ci skóra na kościach popęka" (to nic, że potrafię zjeść 2 porcje pierogów czy 5 kawałków pizzy pod rząd). Niedawno miałem operację, podczas której został naruszony jeden z nerwów. Oczywiście mama stwierdziła "Przecież jesteś taki chudy, że to nie dziwne, że ci coś naruszyli. Przecież ty nie masz żadnej ochrony". Gdy podczas innej wizyty lekarz sprawdzał, czy w obu rękach mam podobna siłę, mama oczywiście musiała wtrącić "Niech pan nie liczy na zbyt wiele. Przecież w tym człowieku to siły za grosz nie ma". Teraz przez to ciągłe wypominanie mi mojego wyglądu czuję, że mam coraz większe kompleksy na swoim punkcie. Zaczynam wstydzić się przebierać na WF-ie czy wychodzić na basen. Wszystko przez moją kochaną rodzinę, która na każdym kroku wypomina mi coś, na co nie mam wpływu.

#wGf4E

Dwa tygodnie temu skończyłam 18 lat i jestem w piątym miesiącu ciąży.
Tyle słowem wstępu.

Kurczę, może to i wcześnie, ale nie rozumiem większości ludzi w moim wieku. Wszyscy są w szoku, że zdecydowałam sie urodzić i wcale nie jestem załamana. A z drugiej strony wszyscy mają sie za wielce dorosłych.
Mimo młodego wieku wychodzę z założenia, że skoro byłam na tyle dorosła żeby współżyć, będę na tyle dorosła aby dać dziecku wszystko co mogę. Kiedy sie dowiedziałam, nie przyjmowałam do siebie myśli, że mogłabym usunąć maleństwo. Dobrze wiem, że dziecko to nie zabawka, ale tyle kobiet na świecie nie może mieć dzieci, a ja będę je miała już niedługo. I również zdaje sobie sprawę jak będzie ciężko, ale to nic. Jestem młoda i mam mnóstwo siły i miłości, którą oddam maluszkowi :D

Znajduje się w dość dobrej sytuacji ze względu na to, że moi rodzice mnie wspierają. Chłopak i jego rodzice również wpierają jak tylko mogą.

I mam gdzieś co powiedzą o mnie wszystkie tzw. mohery i cała reszta społeczeństwa. Że taka młoda i dziecko, że pewnie sie puszcza.

Ludzie gadali, gadają i zawsze będą gadać a ja mam zamiar cieszyć się dzidziusiem, który niedługo przyjdzie na świat :)

Piszę to wyznanie, bo chciałam sie wygadać i napisać, że to nie jest koniec świata. Dziecko to samo szczęście :)

Pozdrawiam wszystkich bardzo serdecznie!
Przyszła, młoda mama !

#3Yru9

Będzie nieco kontrowersyjnie. Pierwszy raz?

Miałem wtedy 17 lat, moja dziewczyna tyle samo. Był to pamiętny weekend, kiedy to moi rodzice pojechali do znajomego z drugiego końca Polski na urodziny.

Okoliczności wspaniałe, toteż ją zaprosiłem do siebie. Wiedziałem, że hormony mogą nas ponieść, więc zawczasu kupiłem prezerwatywy. Mimo to gdzieś z tyłu głowy miałem coś w rodzaju lęku, że mój pierwszy raz będzie, jak się to stereotypowo mówi - "najpiękniejszymi trzydziestoma sekundami życia". Bałem się, że tak właśnie to ze mną będzie i się skompromituję.

Dziewczyna, nazwijmy ją np. Julia, przyszła do mnie w pięknej zwiewnej sukience. Oglądaliśmy film, zaczęliśmy się całować, napięcie rosło (coś innego zresztą też :D). Po chwili stymulowania jej palcami, moje obawy się spełniły. Poczułem, że doszedłem. Bardzo się tym speszyłem, więc powiedziałem mocno już rozpalonej "Julii", że pójdę po prezerwatywę. Zupełnie nie wiedziałem co robić. Nie pozostało mi nic innego, jak założyć gumę i wrócić, zupełnie załamany. Nie tak to sobie wyobrażałem...

Jednak jak się okazało, hormony wzięły sprawę w swoje ręce i mój drugi-pierwszy raz skończył się jak najbardziej pomyślnie po kilku minutach (a nie sekundach, jak myślałem).

Pozdrawiam, "Romeo".

#IKjBa

Moja przyjaciółka ma sponsora. Jednego. Zamożnego. Ona studiuje. On wynajmuje mieszkanie do jej dyspozycji + opłaca rachunki. Dodatkowo dostaje 2 tys. miesięcznie za seks o każdej porze dnia i nocy, kiedy tylko najdzie go ochota. Z tego co się orientuję, to zabiera ją na wycieczki, również te zagraniczne. Dziewczyna ma 21 lat, sponsor 43 lata. Jak się poznali? Sponsor jest ojcem jej przyjaciółki.

#mrhq0

Gdy byłam mała (ok. 5-6 lat), moi rodzice postanowili się rozwieść. Ciągle się kłócili o byle głupoty, a ja jako dziecko nie miałam tak naprawdę świadomości co się dzieje i o co chodzi. W końcu przestali mieszkać razem, moja mama chciała rozwodu z orzeczeniem o winie.

Całe dnie mi i mojej młodszej siostrze wmawiała, że tata był dla nas zły, nie dawał nam jedzenia, bił nas. A wiadomo - dziecko, któremu się powtarza jedno i to samo wiele razy w końcu zaczyna w to wierzyć. Nie miałam kontaktu z ojcem - mama mi go ograniczyła, wiec nawet nie miałam jak zmienić swojego zdania czy przekonania. Na widok taty zawsze płakałam, nie chciałam do niego iść. A on powoli zaczął tracić siły na ciągłe walki z mamą, więc w końcu powoli zaczął odpuszczać.

Przez głupotę mojej mamy ja z siostrą wychowałyśmy się bez ojca. Miałam zawsze dużo zabawek, mama nie żałowała na nas pieniędzy, ale wolałabym oddać to wszystko, ale mieć przy sobie tatę.

#lv6Sz

Tuż po ślubie przygarnęliśmy z mężem kocurka. Kupka nieszczęścia, koci nastolatek, paskudny, brudny i chory. Czary - mary, z tej kupki nieszczęścia zrobił się piękny, zdrowy kocur. Przygarnęliśmy go z litości, tymczasowo, bo nie było żadnych chętnych, a ówczesny "właściciel" nie miał środków na utrzymanie zwierzaka w takim stanie. Filemon był cudownym kociakiem z bardziej psim niż kocim charakterem. Dodam, że był wykastrowany.

9 miesięcy temu urodziłam synka. W domu, na swoich zasadach (zawczasu dodam, że zadbałam o bezpieczeństwo oraz ew. pomoc na czas, bo wiem, że dostanie mi się za to). Co ma piernik do wiatraka? Od kiedy zaszłam w ciążę, Filemon nagle zrobił się wobec mnie agresywny. Cóż, zdarza się, inny zapach przez hormony, staraliśmy się zrozumieć, co nie znaczy, że pozwalać mu na nieakceptowalne dla nas zachowania (jak zawsze zresztą). Nasz dom, nasze zasady - jesteśmy wyrozumiali, ale swoje granice są.

Po porodzie było jeszcze gorzej. Nigdy nie traktowałam kota jak swojego dziecka ani z syna nie robiłam bożka. Kogo miałam do kochania, tego kochałam, dziecko jak dziecko, zwierzaka jak przyjaciela, każde miało u nas swoje miejsce zarówno w domu, jak i w sercu. Kot na skutek swojego zachowania stracił jedynie trwały wstęp do naszej sypialni, gdzie spało dziecko, oraz tymczasowy do każdego pokoju, gdzie ono przebywało. Nic poza tym, jedynie nie mógł tam wchodzić. Kochaliśmy go dalej.

Mąż nie był zachwycony zachowaniem Filemona, które było co raz bardziej agresywne. Ja zresztą też. Zabraliśmy go kilka razy do trzech różnych wetów - zdrowy, wszystko OK. Poświęciliśmy mu dużo czasu, pieniędzy oraz zachodu, bo w końcu nasz przyjaciel od wielu lat. Mimo to pewnego dnia wyleciał z domu bez pardonu po tym, jak wlazł przez uchylone okno do pokoju i rzucił się z pazurami na nasze dziecko. Synek został pogryziony, ja kotem rzuciłam o ścianę. Po opatrzeniu dziecka, kot z przetrąconą łapą został (tuż po zdarzeniu) wpakowany do transporterka, zabrany do weta przy prywatnej lecznicy, która robi także za mini - schronisko. Zadeklarowaliśmy opłacenie jego leczenia i oddanie do adopcji albo odręczne uśpienie, w zależności od tego, co wet na tą sytuację powie.

Ogółem, od różnych osób, dowiedzieliśmy się, że jesteśmy gnidami, potworami i [wstaw tu dowolny wulgaryzm], bo ważniejsze było dla nas własne dziecko niż kot. Te same osoby, gdy owy kot był chory, brudny i paskudny nie kiwnęły palcem by mu pomóc, mimo deklarowanej powszechnie miłości do zwierząt. Dowiedziałam się od weta - behawiorysty, że mój domowy poród psychicznie skrzywdził kota (bo on ważniejszy niż ja). Dostałam od zaznajomionych ze sprawą kociarzy sporo życzeń śmierci dla mojego dziecka i mnie. Na szczęście dookoła nas jest sporo normalnych ludzi, pomogli. Filemon jest zdrowy, ma nowy dom u starszej pani, dobrze mu tam. Happy end.

#El7hQ

Byłem kiedyś na rozmowie kwalifikacyjnej w sprawie pracy, na której jeden z moich dwóch rozmówców po ponad półgodzinie nie wytrzymał i zadał mi takie pytanie: "Co nam pan tu jakieś #$@#& opowiada?! Tu się nic nie zgadza". Zapytałem się grzecznie co się nie zgadza - okazało się, że moje CV. Zapytałem, czy mogę je zobaczyć. "To nie moje CV..." - odpowiedziałem.

Okazało się, że w pokoju obok miała miejsce druga rekrutacja, a moi rozmówcy wydrukowali sobie niewłaściwy życiorys... Cóż, jeden z nich poczerwieniał, wyszedł, wrócił już z moim CV i rozmowa potoczyła się dalej. Nie muszę chyba dodawać, że pracy nie dostałem...

#iioxL

Na wstępie zaznaczę, że mam młodą teściową, liczy sobie 45 lat i jest bardzo zadbaną kobietą.

 Pewnego razu, gdy z żoną nocowaliśmy u teściów po nieco zakrapianej imprezie, nad ranem, w samych bokserkach, wybrałem się by opróżnić pełny od piwa pęcherz. Niczego nieświadomy pewnie złapałem za klamkę i otworzyłem drzwi, a moim oczom ukazała się teściowa, która wyszła spod prysznica, stojąca tak jak ją Pan Bóg stworzył na środku łazienki. Mnie zatkało na ten widok, teściową tak samo i przez chwilę w szoku patrzyliśmy na siebie. Trwało to kilka sekund, zanim wzięła ręcznik i zasłoniła się, a ja zorientowałem się, że w moich bokserkach powstał namiot... Tak, podnieciłem się na widok nagiej teściowej i ona to zauważyła. Zażenowanie obojga było na wysokim poziomie.

Do tej pory gdy wpadamy do niej na obiad dziwnie mi się przygląda, a ja czuję się zakłopotany. A wiecie co jest najgorsze? Na co dzień chodzę w luźnych dresach i widząc teściową, która często chodzi w opiętych spódniczkach i bluzkach z dekoltem ja przypominam sobie ten widok z łazienki i sytuacja się powtarza, a ja muszę ukrywać pod stołem moją pełną erekcję.
Żonie nigdy o tym nie powiedziałem.

#AmNUl

Mojej matce bardzo zależy na tym, bym znalazł sobie dziewczynę. Jest przy tym wyznawczynią wszelkich wróżek i horoskopów, które ja uważam za totalną głupotę. Wielokrotnie namawiała mnie, żebym udał się do jakiejś czarownicy. Nie chciałem się na to zgodzić, więc poszła sama.

Wróżka naopowiadała mojej matce, że jestem gejem, tylko nie mam odwagi powiedzieć o tym rodzinie.Uwierzyła.
Dodaj anonimowe wyznanie