Mam 18 lat i zawsze dostaję wzwodu podczas mycia naczyń.
Chodzę do szkoły gastronomicznej, więc wyobraźcie sobie co się dzieje, gdy nawet kilka razy w czasie zajęć muszę umyć naczynia.
Powiem tak.
Jadę dzisiaj autobusem, popołudnie.
A z okna widzę, jak jakaś kobieta kieruje autem i karmi dziecko piersią.
Spokojnie, z tego co widziałam nic im się nie stało, tylko jak bardzo trzeba mnie ograniczoną wyobraźnię?
Trochę o gwałcie, ale z happy endem.
Już jako dziecko A. przejawiała agresję w stosunku do osób, które jej podpadły. Mimo iż jest dosyć niska (162 cm) i na pierwszy rzut oka wygląda jak śliczna nastolatka, to tylko pozory. Jest cholernie niebezpieczna. I przekonał się o tym pewien facet...
Rok 2015, luty. A. miała wtedy 17 lat i pojechała z koleżanką do innego miasta w celu pójścia do kina. Gdy mija 3 godzina od ustalonej godziny powrotu, rodzice decydują się zadzwonić po policję. No cóż, oni byli pierwsi. Gdy powiedzieli, by przyjechać na komisariat, my już byliśmy w połowie drogi. Obawialiśmy się najgorszego, w końcu to taka mała istotka.
Jesteśmy. Wchodzimy do pokoju, a tam A. siedzi rozbawiona, policjant załamany, policjantka próbuje zachować powagę, ale jej to nie wychodzi. I w tym momencie dowiadujemy się wszystkiego. Gdy A. wracała o 20 przez taki jakby mini park, została zaatakowana przez jakiegoś faceta. Co ona zrobiła? Zaczęła się szarpać? Krzyczeć? Nie. Postanowiła go pobić. Gościu ostatecznie wylądował w szpitalu ze złamanym nosem, ręką i żebrami, wybitymi 4 palcami, śliwą pod okiem, siniakami, rozbitą głową i pękniętą śledzioną. Chciała go również wykastrować, ale pojawiła się policja. Gościu miał 198 cm wzrostu i miał 24 lata, a pobiła go 17-latka z okresem.
Siostra ma nadzór kuratora, a facet 10 lat więzienia. Cieszę się, że nic się jej nie stało, chociaż wiem, że niestety niektórym nie udaje się tego uniknąć...
PS: A. nie chodzi na żadne karate czy coś. Po prostu sama się tego wyuczyła przez lata ;-;
Jako że przeczytałam tu wiele historii o tym jacy nauczyciele są niesprawiedliwi, chciałabym podzielić się moją historią z czasów podstawówki.
Byłam wtedy w piątej lub w czwartej klasie.
Przed feriami zachorowałam na zapalenie płuc i tak się złożyło, że całe ferie spędziłam w szpitalu.
Kiedy już wyzdrowiałam i poszłam do szkoły, dostaliśmy zadanie napisać wypracowanie o tym, jak spędziliśmy ferie. Ja całe ferie leżałam w szpitalu, więc o tym napisałam. O tym, że mimo tego, że spędziłam je w szpitalu nie były takie złe, że poznałam wiele koleżanek i kolegów, że codziennie bawiliśmy się w świetlicy, że często odwiedzali mnie rodzice. Było to długie wypracowanie, więc zdziwiłam się, kiedy przy czytaniu ocen pani powiedziała, że cała klasa dostała 5, a ja 1 i kazała mi zostać na przerwie. Powiedziała mi, że to wypracowanie jest nie na temat. Ja odpowiedziałam jej, że właśnie tak spędziłam ferie, więc co innego miałabym tam napisać. Wtedy powiedziała, że opowiadanie o pobycie w szpitalu nie jest opowiadaniem o feriach i mam to poprawić, to dostanę lepszą ocenę, inaczej wstawi mi 1.
Na drugi dzień oddałam wymyślone opowiadanie o tym, jak to cudownie spędziłam ferie, jeździłam na sankach, lepiłam bałwana i bawiłam się z innymi dziećmi. Dostałam 5.
Jestem uzależniona od alkoholu. Chyba, bo mój przypadek jest dość dziwny. Mam 24 lata, dobrą pracę, kochającego chłopaka, z którym mieszkam, żyję i funkcjonuję normalnie, ale jest jedna rzecz, otóż nie pamiętam dnia, żebym nie wypiła alkoholu. Codziennie, gdy wracam z pracy, muszę napić się piwa lub dwóch, czasem są to trzy szklaneczki whiskey, innym razem całe wino. Nie upijam się do nieprzytomności, nie tracę kontaktu z rzeczywistością, a alkohol wpływa na mnie pozytywnie - odprężam się i mam dobry humor - ale zauważyłam, że nie potrafię bez niego funkcjonować. Na trzeźwo jestem bardzo nieśmiała i łatwo się stresuję, alkohol mnie uspokaja i dodaje mi odwagi. Czasem dolewam sobie wódki do soku i takiego drinka zabieram do pracy, dzięki temu jestem otwarta na ludzi, mam świetny humor i zauważyłam, że moja wydajność w pracy jest dużo większa. Potrafię doskonale maskować zapach i jeszcze nigdy nikt nic nie wyczuł. Wszystkie egzaminy w szkole czy na studiach zdawałam po alkoholu i wiem, że tylko dzięki temu zdałam. Grałam kiedyś w teatrze i piłam przed każdą próbą i występem, inaczej trema nie pozwoliłaby mi wyjść na scenę. Mam też swój mały sekret, o którym nie wie nikt, nawet mój chłopak. Trzy razy nie zdałam prawa jazdy bo zbyt się stresowałam i tak bardzo trzęsły mi się ręce, że nie mogłam utrzymać kierownicy, za czwartym razem napiłam się przed egzaminem... zdałam, ale już nigdy więcej nie wsiadłam za kierownicę po alkoholu.
Wszystko zaczęło się jak miałem około 4 lat. Koło naszej kamienicy była kiedyś rozlewnia napojów gazowanych, z której zostały tylko ściany i dach w niektórych miejscach. Razem z moją 3 lata starszą koleżanką bawiąc się eksplorowaliśmy te opuszczone pomieszczenia, pokoiki i przeróżne schowki.
Kiedyś natknęliśmy się na taką gazetkę pt. WAMP. Ja tam nie wiedziałem co to, ale widocznie koleżanka widziała podobne sceny, bo wpadła na pomysł, żeby robić to co na tych gazetkach. I tak oto doznałem inicjacji seksualnej w wieku 4 lat. Trwało to około roku. To był chyba mój pierwszy związek, a już zachowałem się jak świnia :(
Podczas gdy moja "dziewczyna" była w szkole, zdradzałem ją z rok starszą córką sąsiada z naprzeciwka, którą zwerbowałem i pokazałem WAMPA proponując to samo, co mi zaproponowano.
Gdy byłam w ciąży, strasznie denerwowały mnie małe dzieci. Takie w przedziale wiekowym 2-8 lat. Ale to nie było takie zwykłe denerwowanie. Ja miałam ochotę zabić te dzieci. Wszystkie! Gołymi rękami! Po prostu udusić. Nie mogłam na nie patrzeć, słuchać ich, przebywać z nimi. Czułam do nich nienawiść, budził się we mnie instynkt, ale nie macierzyński, o nie! Instynkt mordercy. Mąż bał się jak to będzie, jak nasze dziecko przyjdzie na świat ;-) Ale przeszło mi.
Nigdy wcześniej ani nigdy później nie czułam nic podobnego.
Co te hormony robią z nami, kobietami :)
Pytanie za milion:
Kiedy kupujesz sobie samochód, to kupujesz go głównie ze względu na:
a) rodziców
b) dziadków
c) siebie
d) koleżankę, która nie ma samochodu i nie ma biedna jak poruszać się po mieście :(
W moim przypadku prawidłową była odpowiedź c: samochód = wolność, a biorąc pod uwagę tatę, który samochód mi dawał ze dwa razy w roku w przypadkach już koniecznych, autko było dla mnie zbawieniem.
Kilka słów wstępu za mną, teraz historia właściwa :)
Odpowiedzią prawidłową w powyższym pytaniu okazała się jednak odpowiedź... d. Czyli historia o tym, jak dajesz palec, a ktoś bierze całą rękę. Miałam koleżankę, która zawsze była dla mnie miła, świetnie się dogadywałyśmy i spędzałyśmy ze sobą dużo czasu. Warto zauważyć, że mieszkam ok. 30 km od niej, w sąsiednim miasteczku.
Po czasie kupiłam sobie samochód. Kilka razy podrzuciłam ją do lekarza, razem jeździłyśmy na siłownię, czasem poprosiła, żebyśmy pojechały na jakieś zakupy - spoko. Wydawało mi się to naturalne, że jej w pewien sposób pomagam i nie prosiłam o nic w zamian. Po upływie czasu za każdym razem, kiedy się widziałyśmy prosiła, żebyśmy gdzieś pojechały. Nie podobało mi się to. Potem już tylko czekałam, aż o coś mnie poprosi, nie zważając na mój czas, benzynę i ochotę. A ja... mam problem z asertywnością i zawsze jestem supermiła dla wszystkich choćby nie wiem co (teraz wiem, że to bardzo niezdrowe). Wyczuła mnie. Próśb było coraz więcej, nie tylko o to, żeby ją zawieźć (pożycz blender, bo i tak nie używasz, zrób mi sajgonki, bo takie pyszne, ale nie ucz mnie, bo mi takie na pewno nie wyjdą, kup mi po drodze coś - jak już kupiłam, to była awantura że: "NIE TAKIE MIAŁO BYĆ!!!") Ciężko mi było jej odmówić. Wiem, mój błąd, przyzwyczaiłam ją, że jestem na każde zawołanie. Ale szczytem wszystkiego było, jak zapytała, czy będę w jej mieście i czy bym jej nie odebrała "przy okazji" od fryzjera. Noż kurde, ona ma do niego 5 km, ja 20... Wykręciłam się brakiem czasu. Zaczęłam się męczyć w tej znajomości i wykręcać z jej próśb, jednocześnie modląc się, żeby coś jej się nie przypomniało, bo wiedziałam, że nie będę potrafiła odmówić.
Odmówiłam raz - bez podawania przyczyny. W zasadzie przyczyna była oczywista, chociaż o niej po prostu nie wspomniałam. Chodziło o to, że jadąc do niej, musiałabym jechać dodatkowo jakieś 15 km, żeby ktoś mi coś dla niej przekazał. Ktoś, kto ma samochód. W efekcie nie spotkałybyśmy się na kawę, tylko odebrałabym jej to, przywiozła, i musiała wyjść, bo nie miałam więcej czasu.
Wypomniała mi, że "jak potrzebowałam", to pożyczyła mi bluzkę. Tak, obraziła się.
Ojej...
No więc jak tu zacząć, aby nie wyjść na debila albo zboka...
W tamte wakacje upadając z rusztowania złamałem obie ręce, od razu do szpitala, cały brudny, w budowlanych substancjach. Gdy wróciłem ze szpitala z dwoma rękami w gipsie, kumpel, który mnie przywiózł pyta się jak wezmę prysznic? No więc myśląc nad tym wpadłem na pomysł, niestety nie było innego. Poprosiłem kumpla, żeby mnie umył, zgodził się niechętnie, musiał mnie rozebrać do naga, pomóc wejść pod prysznic i mnie myć :(
To jedno z gorszych przeżyć z mojego życia, na szczęście wie tylko on i ja i niech tak pozostanie.
Na "rozdziewiczenie" Anonimowych nie nadaje się nic innego jak pierwsza, miłosna historyjka wywołująca po czasie spore pokłady takiej żenuncji, że człowiek z chęcią zażyłby jakieś tabletki antyżenuncyjne aby jakoś przeżyć.
Działo się to 20 lat temu, w czasach przedszkola, ohydnych mlecznych zup z makaronem, na którym traciło się pierwsze zęby i prób socjalizacji z podobnymi sobie dzieciuchami.
Wśród nich brylował ON - pupilek przedszkolanek, bożyszcze i najlepszy kolega wszystkich chłopaków. Niestety, nam dziewczynkom pozostawały ciche wzdychania z daleka, bo wiadomo - to były czasy, kiedy dziewczyny były fe.
Nikomu by do głowy nie przyszło, że rząd niskich umywalek i dwa trony obok siebie (nieprzedzielone żadną ścianką) mogą być tłem do takiego romansu - a jednak!
Byłam w trakcie głębokiej kontemplacji, kiedy drzwi łazienki przekroczył właśnie ON. Mogłabym przysiąc, że nagle pojaśniało, a czas stanął w miejscu. Kiedy usiadł obok, serce o mało nie wyskoczyło mi z piersi, bo w końcu miałam go tylko dla siebie. Ciężko było mi się skupić, aby powiedzieć coś ciekawego ,bo po prawdzie nigdy nie zamieniliśmy ze sobą ani słowa, a podniecenie i ekscytacja wcale nie pomagały okiełznać umysłu.
I tak w ciszy siedzimy sami. Już dawno skończyłam swoje sprawy, ale nie chciałam zepsuć romantycznego nastroju i bałam się poruszyć. Kiedy mój książę zaczął urywać papier, szybko postąpiłam tak samo, nie chcąc zostawać sama. Nagle zamarł. Spojrzał na rolkę trzymaną w moich rękach i podniósł na mnie wzrok. Otworzył usta, a ja wstrzymałam oddech, bo oto nadszedł ten moment - wyzna mi miłość! I wtedy właśnie odezwał się do mnie po raz pierwszy i ostatni w życiu słowami: "A co ty tyle papieru używasz?".
Dodaj anonimowe wyznanie