#8RC2V

Będąc małym brzdącem, mniej więcej 6-11 lat, często z mamą jeździłam do babci tramwajem. Widząc wsiadających do wagonu żołnierzy, stawałam na środku przejścia i krzyczałam na całe gardło: MAMA PATRZ NASI!!!
Często żołnierze odpowiadali szerokim uśmiechem, a czasem zawstydzeniem.

Najbardziej utkwił mi w pamięci starszy Pan, który po moim okrzyku siedział zamyślony i wpatrzony we mnie z szerokim uśmiechem na twarzy. Co sądzicie o tym drodzy anonimowi? Bo ja do dziś widząc naszych żołnierzy czuję radość i ciepło na sercu. Pozdrawiam was wszystkich moi drodzy, a szczególnie Was nasze wojaki :D

#2Uh7w

Jestem kobietą, mam 57 lat i 2 razy usunęłam ciążę. Było to legalne. Miałam wtedy 21 i 26 lat.
Żyję, nie mam żadnych problemów psychicznych z tego powodu, nie mam wyrzutów sumienia, żadne duchy mnie nie nawiedzają, nie miałam depresji, nie zastanawiałam się nigdy co by robiły moje dzieci, ani jakby wyglądały, nie miałam problemów z zajściem w kolejne ciąże i donoszenie ich.

#ge2Cj

Ostatnio uczyłam się historii do późna, gdyż miałam być pytana. Następnego dnia ze zmęczenia ledwo trzymałam powieki otwarte. Na przerwie nauczycielka ww. przedmiotu poprosiła mnie do siebie. No OK, poszłam i zostałam zapytana o datę urodzenia, gdyż nie uzupełniłam tego pola w jakimś formularzu. Z przemęczenia jednak coś mi się pokręciło.

Tak że ten, pozdrawiam wszystkich urodzonych 11 listopada 1918 roku :)

#aoWL0

Bedzie to historia niczym z filmu lub powieści.

Zacznijmy od tego: mieszkam w USA w mieście wielkości Krakowa. Pracuję w "Biedronce". Znam trochę sztuk walki.

Po tym wprowadzeniu: pewnego dnia, kiedy w mojej Biedrze było mało ludzi, był napad. Facet w hełmie, kamizelce kuloodpornej i z bronią zaczął krzyczeć, zamknął (drzwi, nie na klucz) nas w czymś pomiędzy składzikiem a socjalem. Po paru minutach syreny, strzelanina. Usłyszałem kroki. Nie myślałem trzeźwo, bo to była pierwsza tego typu sytuacja. Zobaczyłem gościa w podobnym ubiorze. Kiedy wszedł, położyłem go na ziemię zabrałem mu broń... i zobaczyłem jebitny napis POLICE: SWAT na jego plecach. Przeprosiłem go i pomogłem mu wstać. Dlaczego był sam, zapytacie? Policja miała dostęp do monitoringu i zobaczyli, że to tylko cywile, a tamten zapomniał krzyknąć "Policja!" przed wejściem. Wszystko widzieli. Kiedy mnie "wyprowadzali", kierujący akcją śmiał się: "On sam wyjdzie!".

Finał: dostałem rekomendację za "pokonanie najlepszego członka zespołu SWAT" i jestem na ostatnim roku szkoły policyjnej.

Cóż, nie tylko w filmach takie scenariusze...

#9aPl1

Wczoraj rano na spacerze z psem "miła" starsza pani wyzwała mnie od kurew, bo niesłusznie zwróciła mi uwagę, żebym sprzątnęła kupę po swoim psie, przy czym moja sunia siusiała... Kiedy zapytałam się jak według niej mam sprzątnąć siuśki, posypała się litania z jej strony, przeplatana sporą ilością słów na k...

Pan z innym psem stanął jak wryty i skwitował, że dziś nie da się mieć szacunku do starszych osób...

#57kji

Pewnie wielu z was kiedyś oglądało filmy o hackerach lub krakerach i myślało że też by tak chciało, potrafić się włamać do każdego konta, każdego komputera, każdego telefonu. Można by powiedzieć że kto umie informatykę w dzisiejszych czasach jest bogiem bo ma dostęp do wszystkiego, a ja wam powiem że kto umie informatykę ma przewalone w życiu.

Jestem dorosłym facetem, informatykę mam w małym palcu, wiem jak działają hakerzy i krakerzy gdyż sam nim jestem, dokładnie pracuje jako tester zabezpieczeń informatycznych.

Praca zajmuje każdy aspekt mojego życia gdyż wiem jaką moc posiada informatyka. Mam kilkadziesiąt różnych e-maili, stale zmieniam ip prywatnego komputera, nie mam smartphona tylko stara dobrą nokie a na komputerze zainstalowany inny system niż win czy osx. Mam co tygodniowy rytuał zmieniania haseł do wszystkich kont, kamerka w laptopie jak i mikrofon są odlutowane od płyty głównej. Boję się na każdym kroku czy ktoś zaraz nie zabierze mi wszystkich oszczędności życia, czy ktoś mnie nie porwie ze względu na wiedzie, boję się i to jest przewalone.

Dlatego pisze to tutaj uważajcie co dodajecie do internetu, nawet jak coś usunięcie, to jednak to dalej tam jest, łatwo jest ubrać kogoś tożsamość, uważajcie na kamerki i mikrofony bo czasami w pobliżu nich rozmawiacie na temat ważnych spraw a naprawdę łatwo jest je zhackować, uważajcie na bankomaty jeśli w pobliżu jest jakiś lokal gdzie widać z niego bankomat odpuścić sobie, idziecie do innego gdyż tam właśnie może przesiadywać złodziej z czynnikiem kart, takie czytniki potrafią zczytywac karty nawet z odległości 15m.

Naprawdę uważajcie, bo to nie problem stracić wszystko w kilka minut w dzisiejszych czasach

#k2INT

Miałam kiedyś przyjaciółkę... właśnie, miałam.
Byłyśmy w liceum jak papużki nierozłączki, normalnie dream team, wspólni znajomi, wspólne imprezy, nocowanie u siebie, wakacje razem bla bla bla.

Przyjaźniłam się z nią, choć ludzie postronni mówili mi, że ona mnie wykorzystuje.
W różny sposób. Najczęściej wysługiwała się mną w załatwianiu różnych spraw, tłumacząc się swoją nieśmiałością. Tylko, że ta nieśmiałość "aktywowała" się z sytuacjach, gdzie ja mogłam dostać po uszach.
I tak się właśnie działo.

Robiła sobie ze mnie tarczę, ale skubana tak sobie mnie okręciła wokół palca, że ja się po prostu dawałam.
Moja mama, kochana kobieta, nigdy się nie wtrącała w moje życie, ale ten jeden raz powiedziała mi "uważaj na nią, ona cię sprowadza na złą drogę".
No i miała rację.

Zaczęły się papierosy, maryśka, alkohol, okłamywanie rodziców.
Wiem, większość młodych ludzi przechodzi takie etapy, ale mnie z tym było cholernie źle.

Przegięcie nastąpiło, gdy zostałam u niej na noc, rzekomo miałyśmy się uczyć do matury, a ona mnie upiła. Tak, upiła. Nie wiem, co to było, co mi wlała czy wsypała, ale odleciałam jak
Potem zabrała mnie "w miasto".

Efekt w skrócie: zarzygałam przystanek, półprzytomna zasnęłam na ławcea a ona... wróciła do domu. Zostawiła mnie.
Cudem nikt mnie nie okradł, napadł cokolwiek. Doszłam o świcie pod jej blok, nie mogłam wrócić do domu bo był oddalony o jakieś 15km a poza tym rodzice wiedzieli o "nauce". Zadzwoniłam domofonem.
Nawet mnie nie wpuściła do domu, bo "matka się obudzi".
W życiu nie byłam tak upokorzona!

Znienawidziłam ją szczerze.
Egoistka nad egoistkami, manipulantka i kłamczucha, osóbka, która nauczyła mnie dwóch bardzo ważnych rzeczy: nie piję dalej jeśli szumi mi w głowie (taka wewnętrzna lampeczka się zapala) oraz to, że przyjaźń to komitywa a nie jednostronne pasożytnicze żerowanie.

Minęło wiele lat, kontakt się totalnie uciął. Nie tęsknię.

#l7Zbe

Pracuję w pewnym z podlaskich szpitali na oddziale onkologii. Podczas dyżuru jedna z moich koleżanek chwaliła się w jaki sposób potraktowała pacjenta. Miała podać codzienną porcję leków, tabletkę położyła na szafce przy łóżku pacjenta. Pacjent przypadkiem zrzucił tabletkę i poprosił o nową, tymczasem moja koleżanka zamiast pójść po nową, podniosła ją z podłogi i podała pacjentowi.

Po przyjściu do pokoju pielęgniarek opowiedziała o całej sytuacji śmiejąc się i twierdząc, że co to za różnica, bo to i tak tylko "rakowcom", to po co marnować. Byłam naprawdę zbulwersowana jej postawą, nie wiedziałam jak to skomentować, dosłownie zabrakło mi słów, ale uważam, że to oburzające. Strach chorować przy takiej służbie zdrowia. To nie do pomyślenia, że pielęgniarki domagają się podwyżek za taką "ciężką" pracę...

#v9A1S

Z Tomkiem znam się od podstawówki. Chociaż jego rodzice (pani Hanna i pan Fryderyk) są bardzo głęboko praktykującymi katolikami, a ja ateistą, nigdy nie sprzeciwiali się naszej znajomości, która z czasem stała się prawdziwą przyjaźnią. Traktowali mnie jak drugiego syna i często byłem uczestnikiem ich rodzinnego życia, więc znam ich bardzo dobrze.

Tomek od pierwszej klasy gimnazjum spotykał się z Anią. Nie przepadaliśmy za sobą, ale żadne z nas nie chciało kazać mu wybierać, więc po prostu się nie widywaliśmy. Mimo mojej niechęci do niej, wiedziałem, że są bardzo szczęśliwi razem.
Gdy tylko Tomek skończył osiemnaście lat, zapragnął mieć tatuaż. Jako że sam miałem już wtedy parę (jestem od niego starszy), uznałem, że to ciekawy pomysł, chociaż powinien to przemyśleć (po pierwsze - to poważna decyzja, a po drugie - jego rodzice zeszliby chyba na zawał). Nie jestem pewien, czy był wtedy po raz pierwszy pijany, naćpany czy po prostu nastąpiło chwilowe zaćmienie umysłowe, ale wrócił z Warszawy z pięknym napisem "ANIA"... Chłop wydawał się całkiem zadowolony, a i miejsce tatuażu było bardzo, bardzo mało widoczne, więc to nie była znowu taka tragedia. Wyraziłem swoją opinię, ale uszanowałem jego decyzję - w końcu to jego życie. Przynajmniej nie robił tego u Sebka z osiedla, tylko w dobrym salonie.

Lata mijały, a nasza przyjaźń kwitła. Mieszkaliśmy w tym samym mieście i chociaż kończyliśmy inne studia, a potem pracowaliśmy w różnych, dalekich od siebie miejscach, zawsze mieliśmy czas na regularne spotkanie się. Ale stało się - po 14 latach bycia i 8 mieszkania razem, Ania zerwała z Tomkiem. Nie było żadnej awantury, po prostu jasne było (przynajmniej dla Anny), że to ich związek nie rozwinie się dalej.
Krótko powiem, że następny miesiąc był wyjęty z jego życia. Stracił pracę, mieszkanie zasypane było pustymi butelkami, a on sam wychodził chyba tylko po kolejne piwo. Nie byłem najlepszym pocieszycielem, ale najważniejsze było, że wspierałem go w tym okresie (przychodził do niego psycholog, miał zawsze coś w lodówce, przyjeżdżałem nawet w środku nocy). Jakie było moje zdziwienie, gdy któregoś dnia zastałem go siedzącego na (nieobrzyganej!) kanapie. Mieszkanie (w miarę) posprzątane, zniknęły wszystkie butelki i potłuczone naczynia. Całkiem spokojnie powiedział, że przemyślał całą sytuację i Ania miała rację. "No dzięki Bogu!" - odetchnąłem z ulgą. Kontynuował dalej, opowiadając, że umówił się już na rozmowę o pracę, przeprowadza się i ogólnie - zaczyna nowe życie! Aby to uczcić, idzie przerobić swój licealny tatuaż na coś, co odda istotę jego przemiany wewnętrznej. Byłem dość ciekawy na co się zdecyduje - jakiś smok? wiking?

Cóż, chyba ponownie zanadto uwierzyłem w jego rozum. Wrócił z napisem przerobionym na "HANIA". Ciekawe co pani Hanna powie?
Dodaj anonimowe wyznanie