#4BfGO

Mam pewien problem. Szczerze mówiąc, bardziej przeszkadza ludziom, którzy się o nim dowiedzą, niż mi samej, chociaż nie za bardzo rozumiem, dlaczego reagują na to negatywnie.

Nigdy nie zwracałam uwagi na ludzki wygląd. Po prostu. Nie zauważam tego, jaką kto ma fryzurę, w co się ubrał, jaki ma kolor oczu i tak dalej.
Dalej. Nie potrafię ocenić, czy ktoś jest ładny, czy brzydki, przystojny czy pociągający. Dla mnie każdy człowiek jest po prostu... człowiekiem. Przyjmuję ludzi takimi, jakimi są.
Dopiero, kiedy kogoś bliżej poznam, albo spędzam czas z tą osobą, dostrzegam elementy urody, ale najczęściej mam je, że tak powiem, gdzieś.

Nie rozumiem ludzkich kompleksów, jeśli ktoś mówi, że ma za duży nos, za grube uda albo krzywo rozstawione oczy. Nie widzę tego. Nie rozumiem też nakładania sobie makijażu. Chociaż też nie robi mi to większej różnicy, sam fakt, że ktoś się maluje, jest odpychający.
Jeśli ktoś się zachwyca czyjąś urodziwą twarzą albo piękną sylwetką... Zastanawiam się, czy mnie wkręca, czy mówi poważnie.

Nie, nie wmawiam wam, że oto jestem wspaniałą, znaną z mitów i przekazów dziewczyną, bo nie oceniam przysłowiowej książki po okładce. Że to mnie czyni lepszą. Nie uważam tak.
Chciałam się tylko z wami podzielić tym, co mam i powiedzieć, czy bywa i tak.

#dOOWt

Boję się życia.
Nie wiem właściwie jak to się zaczęło. Ale ja po prostu nie lubię żyć. Wiem, że jest ze mną coś nie tak, że życie jest piękne i powinnam być szczęśliwa, bo jestem sprawna i w miarę zdrowa... ale nie potrafię.

Dla mnie życie to udręka. Jestem teraz na etapie rozpoczęcia studiów. Zrobiłam sobie rok przerwy po liceum. Mówili mi, że to średni pomysł, bo mi się nie będzie chciało po przerwie. Ale prawda jest taka, że mi się nigdy nie chciało. Szukanie studiów to udręka, aplikacja to tortura. Znalezienie pracy, mieszkania, czy choćby robienie jedzenia... Najzwyczajniej nie widzę w tym sensu. Mam też wrażenie, że zmarnowałam życie, mimo tak młodego wieku. Mogłam zrobić tyle rzeczy lepiej, a tymczasem ja wolę zostać w łóżku cały dzień i noc jeśli nie muszę nigdzie wychodzić, nic nie robiąc. Absolutnie nic.

Jestem już zmęczona moim trybem życia, spaniem cały dzień i noc oraz głodówką, i chętnie zamieniłabym w nim cokolwiek. Ale zawsze po przypływie motywacji jest moment, gdy cały bezsens wraca i po prostu siedzę na kanapie i patrzę w ścianę przez kilka godzin.

#JfSq8

Parę lat temu byłam na wakacjach we Włoszech u moich dziadków (mama była Włoszką, a tata Polakiem i mieszkam w Polsce). Mieszkają w bardzo dużym domu. W drzwiach każdego pokoju była dziurka od klucza i każdy pokój był zamykany na klucz. Do każdych drzwi był jeden klucz i raczej dziadkowie ich nie dorabiali.

A więc przejdźmy do historii właściwej. Miałam wtedy ogromną fazę na piosenkę Adele "Someone Like You". Więc kupiłam album z tą piosenką na telefon, zamknęłam się na klucz w pokoju i słuchałam jej całymi godzinami, czasami wyglądając za okno, gdzie było widać morze. Słuchałam tej piosenki na słuchawkach bardzo głośno. I nagle JEBUDUBUDUU! Drzwi mojej sypialni zostały wyważone. Do środka wpadło dwóch lekarzy i dziadkowie z przerażonymi twarzami. Byli bardzo zdziwieni, gdy zobaczyli mnie spokojnie siedzącą na łóżku.

Wiecie co się okazało? Podczas słuchania piosenki straciłam rachubę czasu, a ponieważ słuchawki były na maksa, to nic nie słyszałam. Babcia wołała mnie na obiad, ale nie odpowiadałam jej, więc postanowiła przyjść po mnie. Ponoć dobijała się do moich drzwi, ale ja nic nie słyszałam. Babcia jak to babcia, bardzo się przestraszyła i zadzwoniła na pogotowie, że jej wnuczka zamknęła się w pokoju i nic od niej nie słychać. No to pogotowie przyjechało chcąc wyważyć drzwi i zobaczyć, czy sobie czegoś nie zrobiłam.

Od tej pory dziadkowie mają swoją kopię klucza, a ja nie mogę słuchać muzyki na słuchawkach tak głośno :)

#KAMyy

Brzydzę się mojego ojca alkoholika. Wszystkiego, co mogło być przez niego w domu dotknięte, dotykam przez chusteczkę. A jak nie mam jej, to zaraz muszę umyć ręce. Nie wejdę do pomieszczenia, w którym on się znajduje. Nie wezmę prysznica zaraz po nim. Jeżeli zniesie z dworu pranie, muszę uprać je jeszcze raz. Jeżeli zmywał naczynia, przed użyciem muszę umyć wszystko sama. Brzydzę się nim do tego stopnia, że kiedy przewrócił się przed domem i rozbił głowę, nie pomogłam mu. Nie mogłam po prostu. Dotknęłam go tylko wtedy, kiedy obraził moją mamę. Zaczęłam go okładać pięściami po twarzy.

Poza tym wszystko ze mną dobrze :)

#WeEnJ

Moja komórka od jakiegoś czasu się zacina. Ogólnie wszystko funkcjonuje jak należy, ale od czasu do czasu się zawiesi. I właśnie w miniony wieczór, gdy ustawiałam budzik, zaciął się. Próbując go odblokować, uruchomiłam niechcący jakieś aplikacje, ale nic nie wskórałam, więc machnęłam ręką i poszłam spać - mama mnie obudzi.

W środku nocy bardzo zachciało mi się pić, więc poszłam po ciemku i na paluszkach do kuchni, żeby nikogo nie obudzić, i wróciłam do pokoju. Po cichu zamknęłam drzwi i po zrobieniu kilku kroków uderzyłam małym palcem w róg komody! Chcąc dać po cichu ujście mojemu bólowi, syknęłam prawie bezgłośne "kurrrr...". I... nagle usłyszałam za sobą głos, który mówił głośne i przerażające "Nie słyszę co mówisz".
To było Google wyszukiwanie głosowe... Telefon postanowił się odblokować. Eh.

#Xmmvy

Urodziłem się na obrzeżach stolicy i będzie to krótka historia mojego życia.

W wieku 15 lat ukradłem pierwszy samochód, były to lata 80.-90., więc samochody wtedy kradło się banalnie znając zabezpieczenia. Po pierwszym był następny i następny, wszystko na zlecenie "iskry" z dziupli, gdzie owe samochody w ciągu ułamka sekundy, a może dwóch dni, rozpływały  się sprzedane na części.
 
W domu się nie przelewało, ojciec wyjechał za chlebem, ale zerwał kontakt z rodziną po roku. Matka została sama z synem i lubością do wszystkich używek dostępnych legalnie, dzięki którym straciła pracę i kontakty z rodziną. A ja kradłem. Byłem w tym niesamowicie dobry, a dreszcz emocji był jak narkotyk. Za każdą furę dostawałem kasę, aż w wieku 22 lat przyłapany na gorącym uczynku postanowiłem uciekać. Udało mi się zgubić policję. Auto porzuciłem przy lesie, w którym przez tydzień się ukrywałem. Po tym czasie wziąłem wszystkie pieniądze, które odłożyłem i wyjechałem. Najpierw do Niemiec, potem nielegalnie przebywałem w USA, by osiąść na stałe w Irlandii.

Teraz mam żonę i dziecko, a następne w drodze. Anonimowe jest to, że pracuje tu jako policjant, a o mojej przeszłości nie wie nikt i będąc dziś tu gdzie jestem nie żałuję ani jednego golfa, mercedesa, Toyoty Subaru czy BMW, które ukradłem, dzięki temu wyrwałem się z Polski, gdzie czekałaby mnie przyszłość kryminalisty, który w jedyny znany sobie sposób zarabiał na życie.

#QbogF

Historia z wczoraj, a dalej jestem w szoku, ale zacznijmy od początku.

Moi rodzice rozstali się jak miałem 2 lata, a ojca ostatni raz widziałem 13 lat temu. W związku z tym, że planuję wyjechać do Anglii, potrzebowałem paszportu, bo poprzedni się skończył. I jako iż mam 17 lat, to postanowiłem sam zadzwonić od ojca z głupią nadzieją, że może się zmienił i nie jest już tym zwyrodnialcem, którego znałem z bardzo niewielu opowieści mamy.

Dzwonię, mówię że potrzebuję zgody na paszport i ku mojemu zdziwieniu mówi mi iż zgodę da mi osobiście. Wczoraj przyszła pocztą. Jako iż jestem osobą, która dotrzymuje obietnic, oczekuję tego od innych. Dzwonię i pytam się dlaczego nie dał mi jej osobiście, a usłyszałem tylko: "Nie chce mi się z tobą gadać" i się rozłączył. Przez dobre pięć minut byłem w szoku, że tak zareagował. Było mi ciężko, choć wiedziałem jakim jest człowiekiem. Może miałem głupią nadzieję. Ta sytuacja uświadomiła mi jak ważną rolę odgrywa mój ojczym, był przy mnie zawsze gdy było mi ciężko. Kocham go, on jest dla mnie ojcem, ale nie takim na papierze, tylko prawdziwym, bo liczy się ten kto wychował.
 
To jedyne przesłanie mojego wyznania, bo te osoby które są z nami w najcięższych chwilach są najważniejsze.
Dzięki że doczytałaś/eś do końca. Może masz podobną sytuację i ciężko Ci się pogodzić z rozstaniem rodziców, a może jedno z nich zrobiło to dla Ciebie.

#ZGEv9

Dzisiaj wypróżniałem się w jednej z znanych galerii. Siedzę, sobie siedzę i nagle słyszę jak ktoś się drze w kiblu "wypierdalaj cwelu, otwieraj drzwi, zapierdolę cię jak świnię".

Zmieszany i trochę przestraszony, zastanawiam się o co poszło. Chwilę po tym jak tamten gościu wyszedł, patrzę, jakiś kolo trzepie sobie kapucyna kabinę obok (widać było jego cień i to co robił). Obrzydziło mnie to, więc zacząłem już wstawać z tronu, a ten kurwa wystawił na dole do mnie rękę i zaczął nią trząść. Kurwa, byłem taki wkurwiony, już wiem kogo tamten gościu wyzywał. Gdy wystawił za trzecim razem tą rękę, przygniotłem mu ją butem, połamałem mu kciuka i wyszedłem z obrzydzeniem. I to nie był żaden kurwa prank, widziałem penisa tego zboka.

No kurwa, już więcej tam nie sram.
Dodaj anonimowe wyznanie