W 3 klasie gimnazjum na ostatniej piątkowej lekcji miałam basen. Jako iż "zależało mi na wyższej ocenie", zawsze, jako jedyna, lub jedna z kilku, chodziłam na tę lekcję.
To bujda, którą wymyśliłam. Tak naprawdę gdy byłam sama, a wuefistka wychodziła poplotkować z innymi nauczycielami, zdejmowałam dolną część stroju, rozkraczałam nogi przed miejscem, skąd leciała woda pod bardzo dużym ciśnieniem do basenu i przeżywałam chyba najlepsze orgazmy w życiu.
Ostatnio przyszła do nas dziewczyna mojego kolegi, która jest absolutną przeciwniczką glutenu. Gdy tylko zobaczy białe pieczywo, mąkę, biały makaron, napis ''gluten'' w składzie czegokolwiek, dostaje napadu histerii, no bo jak można coś takiego jeść. Uprzedzam, że nie cierpi ona na celiakię - po prostu chce być ''modna''.
Na swoje kilkumiesięczne koty mówię żartobliwie ''gluty'' albo ''gluteny''. I tak ta koleżanka sobie siedzi, czeka na mojego kumpla i bawi się z jednym z glutów. A że przyszła pora karmienia moich kotów, wołam ich słowami: "Gluteny, do mnie". Dziewczyna spojrzała na mnie piorunującym wzrokiem, jednak co mnie to obchodziło. Apogeum nastało dopiero wtedy, gdy czytałem skład mojej ulubionej przyprawy, gdzie oczywiście napisana była uwaga, że produkt może zawierać GLUTEN! I na nieszczęście chciałem zażartować, zatem podstawiam jednemu z kotów tę przyprawę pod nos i mówię: "Zobacz, jesteś w tej przyprawie!". Po tych słowach koleżanka wstała, zaczęła na mnie wrzeszczeć, że nie szanuję jej światopoglądu, że się z niej wyśmiewam, że specjalnie nazywam tak swoje koty, by zaczęła ten gluten jeść i że pewnie na nią też mówię gluten.
I poszła sobie, gluten jeden.
Kojarzycie może sklep IKEA?
Mają tam takie miejsce dla dzieci nazywane "piekłem w kulkach".
Rodzice zostawiają tam dziecko pod opieką pracownika IKEA i odbierają po zakupach, żeby nie targać ze sobą "gówniaka", który ciągle marudzi.
Ostatnio byłem tam razem z dziewczyną i jej młodą kuzynką (6 lat).
Jak nie lubię dzieci, to tego dzieciaka po prostu uwielbiam, potrafi już czytać i pisać, nawet nie popełniając specjalnie błędów, praktycznie mały geniusz (zła).
Przed zakupami wpadłem na pewien pomysł, w którym młoda chętnie postanowiła uczestniczyć.
Na takiej naklejce, którą przykleja się dziecku na pierś, żeby można było rozróżnić kto jest kim, napisałem jej "500+".
Młoda została przeze mnie wyposażona we flamaster i kilka takowych nalepek.
Starannie przepisała "500+" i w trakcie zabawy poprzyklejała nowym znajomym w "Piekle z Kulkami", zabierając te oryginalne z ich imionami.
Wyobraźcie sobie teraz nasze miny, jak po zakupach odebraliśmy młodą, a z głośników dochodzi głos pracownicy IKEA mówiący, "Proszę się zgłosić po 500 plusa...".
Odliczałem dni do momentu, w którym będę mógł zdjąć aparat na zęby. Rodzice o tym wiedzieli, więc postanowili zrobić mi domową imprezkę z okazji końca moich mąk.
Kiedy wszedłem do domu po powrocie od dentysty, było już tam sporo ludzi, a ja chciałem podskoczyć w drzwiach i z wielkim uśmiechem zrobić "Ta dam!".
Mniej więcej to zrobiłem, tylko walnąłem głową we framugę, a potem wyrżnąłem gębą o marmurowy schodek i połamałem sobie 4 zęby.
Kilka miesięcy temu na moim osiedlu powstała mała budka z pizzą. A że pizza była dobra i miałam blisko, to często tam ucztowałam. Ostatnio także złożyłam wizytę i wzięłam się za konsumowanie mojej margerity.
Idą nowi klienci. Dresy. I to nie te przyjazne, anonimowe. Zamawiają pizzę i niezbędne do ich życia paliwo (czyt. piwo). Przechodzą koło mojego stolika i... jeden gościu zabiera mi kawałek pizzy. Cóż, nie widziałam siebie w konfrontacji z pięcioma Sebkami, a że nie byłam w najlepszym nastroju, kończyłam to co mi zostało na talerzu.
Placek zjedzony, pora się zbierać. Żegnam się ze sprzedawczynią, ale ona każe mi podejść. Podchodzę, a ona daje mi kawałek pizzy. Cóż, miły gest, dziękuję jej bardzo, ale najlepsze było dopiero przede mną. Gdy już odeszłam kawałek, patrzyłam, jak dresy odbierają swój posiłek. Rozmowa wyglądała mniej więcej tak:
- Te, a w tej pizzy kawałka brakuje (niecenzuralne słowa). Gdzie on jest?
- A nie ma...
Wtedy pracowniczka wskazała na mnie (trochę się przeraziłam, bo jeszcze by mnie gonić zaczęli), a ja na ich oczach właśnie skończyłam jeść. Na szczęście dali sobie spokój.
Cóż, nie gustuję w hawajskiej, ale ten ananasowy trójkąt zjadłam ze smakiem.
Jeśli zastanawiacie się jaki jest najgorszy film porno jaki można zobaczyć i nic poza "2 girls 1 cup" nie przychodzi Wam do głowy, to wyobraźcie sobie mnie siedzącego w nocy ze sprzętem w ręku, który ogląda jakieś retro porno z klubu dla swingersów i widzi tam swoich rodziców, wujka, ciocię i paru "przyjaciół rodziny" w mocno ślizganej akcji. Jak to zobaczyłem to, słowo harcerza, zwymiotowałem na swojego zaganiacza.
Jestem milionerem, przynajmniej teoretycznie. Od kilku lat gram na symulatorach inwestowania. Taki symulator to giełda w skali 1:1. To samo, tylko że nie wydajesz prawdziwych pieniędzy, a wirtualne. Wszystkie mechaniki, cała gospodarka to wierna kopia. Zarobiłem już w ten sposób po przeliczeniu ok. 2,6 mln z zaledwie 10 tys. początkowych środków. Gram bardzo ryzykownie, inwestuję w nowe technologie, akcje wysokiego ryzyka itp. Biję wszelkie rekordy zysków i jak uważają inni gracze (w większości ambitni uczniowie uczący się podstaw inwestowania lub studenci aspirujący do zajmowania się giełdą po skończeniu studiów) stracę wszystko.
Ja z kolei nie mam żadnego doświadczenia z biznesie. Wmawiam tam wszystkim, że jestem maklerem na Wall Street i zajmuje się tym dla hobby, bo swoje już zarobiłem i teraz pracują dla mnie inni. Po wynikach nikt nie śmie w to wątpić. A jaka jest prawda? Pracuję za średnią pensję jak wszyscy i nie robię nic związanego z moim hobby. Nigdy w życiu nie zainwestowałem nic, nie zarobiłem też na tym ani grosza. Teoretycznie mógłbym to zrobić, ale ryzyko jest ogromne. W końcu to nie stabilna lokata, tylko wywalenie tysięcy w coś, co ma może 1% szans na powodzenie. W symulacji nic mnie nie powstrzymuje od robienia ryzykowniejszych rzeczy, ale tam nie gram naprawdę. Więc siedzę po 8 godzin dziennie w pracy, a po powrocie do domu zmieniam się w rekina biznesu.
To takie anonimowe wyznanie kogoś, kto nigdy nie dorobi się ferrari, willi i nie zostanie królem nowojorskiej czy choćby warszawskiej giełdy.
W wieku 5 lat miałem sytuację, że mnie rodzicielka zdenerwowała i na złość otworzyłem okno w pokoju, ściągnąłem spodenki, klęknąłem na parapecie i zacząłem sikać..
Dodam, że mieszkałem w domu jednorodzinnym parterowym i miałem na wprost okna przystanek autobusowy, a akurat wtedy było dużo ludzi, bo wracali z pracy...
Mam specyficzne marzenie. Chciałabym iść do więzienia i zobaczyć, ile wytrzymam. Oczywiście nie mam zamiaru robić niczego złego, ale marzy mi się poznanie życia więźniów jako więzień. Przemoc, hierarchia społeczna i tym podobne - naczytałam się dużo, ale nie wiem, dlaczego mnie to nie odstrasza. Wręcz przeciwnie, uporczywie chciałabym tam trafić.
Uwaga, będzie obrzydliwie :D
Parę dni temu byłam z przyjaciółką na placu zabaw koło szkoły i była tam grupka chłopców, na oko 8-9 lat.
Z tego co słyszałam kłócili się o to, który jest najodważniejszy, i nagle jeden z nich wziął butelkę, którą trzymał w ręce, wylał zawartość, wyciągnął ze spodni swojego "kolegę", nasikał trochę do butelki, a później to wypił.
Przysięgam, myślałam, że zwymiotuję.
Ale przez kolegów został okrzyknięty tym najodważniejszym :)
Dodaj anonimowe wyznanie