Mieszkamy sobie w trójkę na mieszkaniu. Urocza blondynka ze świetnymi cyckami i tyłkiem, zabawna i imprezowa brunetka z nogami po same uszy i ja, totalna fajtłapa i oferma. Wiecie co jest najgorsze w posiadaniu tak atrakcyjnych współlokatorek? Już wam mówię. Oprócz tego, że razem mieszkamy, jesteśmy też przyjaciółmi, więc atmosfera w mieszkaniu jest bardzo luźna, nie krępujemy się siebie itd. I gdy były te straszne upały, moje współlokatorki biegały po mieszkaniu w bieliźnie. Normalna sprawa, strasznie gorąco itd. Ale mnie na ich widok za każdym razem kolega stawał na baczność.
Raz poszły do galerii, po kostiumy kąpielowe. Wysłały mi zdjęcia, żebym im pomógł w wyborze. Zapisałem je sobie i codziennie się nimi wspomagam przy masturbacji. Za każdym razem, gdy to robię, myślę o którejś z nich albo o nich razem. A potem muszę wyjść z pokoju i spojrzeć im w twarz. Mimo że one nie wiedzą co robiłem i jak o nich myślę, czuję wstyd za każdym razem, kiedy z nimi rozmawiam.
Jestem niepełnosprawny
Nie chodzę samodzielnie, zatem gdy chcę puścić bąka, a nie jestem sam, powstrzymuję się tak bardzo jak potrafię.
Najbardziej żenująca sytuacja przytrafiła mi się jednak w gimnazjum, kiedy to siedziałem sam na sam z dziewczyną w klasie. Nie była ona żadną moją koleżanką ani zauroczeniem. Prawdę mówiąc znaliśmy się jeszcze z podstawówki, ale nigdy za sobą nie przepadaliśmy, więc ze sobą nie rozmawialiśmy. Zachciało mi się pierdzieć, lecz walczyłem z tym aż minie. Kiedy już myślałem, że pierd się nie wydostanie, usłyszałem dźwięk, który trwał chyba z 10 sekund. Sami rozumiecie, wstyd było nawet powiedzieć "przepraszam". Szczęście od losu, że dziewczyna nijak tego nie skomentowała. Następne 2 minuty zanim weszła reszta klasy były koszmarem, a ja kląłem w myślach na to, że nie mogę wyjść z pomieszczenia jak normalny człowiek.
Oto mniejsze i większe minusy kalectwa.
Jestem rolnikiem i boję się szerszeni. Mieszanka wybuchowa, dlaczego? Otóż często przy pracy w polu, przy słonecznych dniach w kabinie robi się duszno i muszę otwierać tylną szybę. Przy pracy z trawą zdarza się, że szerszenie mają gdzieś gniazdo na pobliskich drzewach i podlatują do ciągnika. Nie raz zdarzyło mi się, że traciłem kontrolę nad pojazdem albo wybiegałem z traktora jak poparzony, bo szerszeń wleciał do środka.
Przed wyjechaniem na ulicę sprawdzam trzy razy, czy wszystko jest zamknięte, by te złodupce nie wleciały do środka i nie narobiły szkód mi i innym uczestnikom drogi.
Gdzieś w rejonach 4 klasy podstawówki nadszedł czas na rymowane przepychanki. Oczywiście z czasem rosły one na sile, jednak to wtedy poznałem dziwny termin "wali konia".
Był on dla mnie tak samo ciekawy, jak i tajemniczy. Dzieciaki przerzucały się nim na prawo i lewo, lecz żaden nie wiedział co to dokładnie znaczy.
I tak pewnego dnia, wpisując w Google słowo "kangur" (pewnie jakaś praca domowa), wspaniałomyślny wujek Google podsunął mi pozycję "kangur wali konia".
"O. W końcu się dowiem".
Niewiele się zastanawiając wyszukałem to i natrafiłem na filmik z danym tytułem.
I rzeczywiście - był tam nagrany kangur ciągnący się za swojego towarzysza.
W sumie śmieszyło mnie to, ale w dalszym ciągu nie wiedziałem po co tak robi.
Spróbowałem, żeby się dowiedzieć jaki ma w tym interes.
Patrzę na kangura - śmieję się.
Patrzę dalej - wciąż się śmieję.
Patrzę jeszcze - coraz mniej zaczyna obchodzić mnie kangur.
Patrzę jeszcze - ej.. fajnie!
Tak oto pierwszy raz doszedłem - patrząc na masturbującego się kangura.
Sobota. Ja zmęczony po pracy wracam do domu, aby w końcu móc odpocząć. Jakąś godzinkę po zrobiłem się głodny, więc udałem się do kuchni, aby coś przekąsić. Przy przeglądaniu lodówki uświadomiłem sobie, że przydałoby się zrobić jakieś zapasy, gdyż dotychczasowe się kończą i mogą na niedzielę nie starczyć. Jak pomyślałem, tak zrobiłem. Chwyciłem za bluzę i powolnym krokiem udałem się do pobliskiego supermarketu.
Po zakupach zapakowałem wszystko do siatek. Jako iż była ładna pogoda, stwierdziłem, że pójdę dłuższą trasą. Mniej więcej w połowie drogi kątem oka zauważyłem idącego za mną bezdomnego, wychudzonego psa. Zatrzymałem się na chwilę. Dobrze wiedziałem, że takim zwierzętom powinno się pomóc, dlatego wyjąłem kiełbasę i rzuciłem mu kawałek, bo nie wyglądało na to, aby mi ufał. Wpierw obwąchał przysmak nieufnie, po czym najchętniej na świecie go zjadł. Po jakichś trzech razach zaufał mi i podszedł do mnie ledwo merdając ogonem. Oddaliłem się od niego i dałem mu znak, aby za mną poszedł. W czasie drogi nie obeszło się oczywiście od dziwnych spojrzeń od ludzi. Patrzyli się na mnie tak, jakbym to ja tego psa wygłodził, co prawdą oczywiście nie było.
W domu wziąłem stary koc i rozłożyłem go w salonie. Jako że nie miałem psa ani kota, to nie miałem też karmy czy też misek, dlatego wziąłem głęboki talerz, nalałem tam wody i położyłem koło niego. Gdy upewniłem się, że nie jest groźny, postanowiłem położyć się spać, bo byłem już wystarczająco zmęczony. Nazajutrz zadzwoniłem do schroniska, opisałem całą sytuację i poprosiłem, aby po psa przyjechali.
Podobno tydzień po wyleczeniu go z chorób i przywróceniu mu odpowiedniej wagi znalazł dom. Niestety chciałbym go wziąć, lecz w moim bloku nie można trzymać zwierząt.
Ot, tak wyznanie uradowanego mężczyzny, że pomógł żywej istocie. :)
Moja matka zawsze biła mnie z byle powodu i nikomu to nie przeszkadzało. Tydzień temu oddałam jej. Teraz cała rodzina mnie nienawidzi.
Jestem kierownikiem w małym osiedlowym markecie.
W swojej pracy niejedną osobę już szkoliłam, ale pewna dziewczyna wyjątkowo zapadła mi w pamięć.
Poznajcie Kaję, księżniczkę, której bliżej było do patologii niż damy.
Przychodzi młoda dziewczyna, a za nią odór papierosków, tak jakby prała rzeczy w proszku o nazwie: Nikotyna. Wywracanie oczkami, jak każe się jej posprzątać półkę z pieczywem albo wyśmiewanie się z klientów, gdy wyjdą ze sklepu.
To jeszcze nic!
Pech chciał, że moja druga już herbata zachciała opuścić mój organizm i udałam się do toalety. Jako że mamy jedną i ta akurat była zajęta przez Kaję, cierpliwie czekałam.
Gdy ta wyszła, weszłam do środka w celu ulżenia mojemu pęcherzowi, ale zamarłam.
Resztki jej kolacji, obiadu czy śniadania oblepiały muszlę klozetową.
Zawołałam ją natychmiast do siebie, podeszła jak gdyby nigdy nic i patrzy na mnie czekając co zrobię.
Wskazując jej szczotkę do kibelka pytam, czy wie, do czego ona służy.
Kiwnęła głową. I zero reakcji.
Moja irytacja sięgnęła zenitu, więc wycedziłam przez zęby: TO ZACZNIJ JEJ UŻYWAĆ.
Na moich oczach zrobiła to co wcześniej było dla niej zbyt ciężkie. A ja usatysfakcjonowana mogłam w końcu skorzystać z toalety.
Kaja do końca dnia unikała mnie jak ognia, a jej pierwszy dzień był zarazem jej ostatnim. Na szczęście! Z taką fleją jeszcze nie pracowałam
Prowadząc kiedyś gazetkę szkolną, przed wyborami parlamentarnymi przeprowadziliśmy sondaż poparcia partii politycznych wśród uczniów.
Wyniki nieco odbiegały od sympatii naczelnego, więc je sfałszował.
Historię znam z opowieści taty.
Jako 2-letnie dziecko razem z tatą pojechałem do lekarza. Podczas oczekiwania w kolejce do gabinetu dorwałem pilota leżącego na kanapie, mój tata chciał mi go zabrać, ale pani pielęgniarka, która stała obok powiedziała "A niech się bawi, i tak nikt tego telewizora nie umie włączyć".
Krótko po tych słowach wcisnąłem coś na pilocie i telewizor się włączył.
Podobno mina pielęgniarki była bezcenna :)
Kiedyś jak byłam mała, miałam cudownych dziadków. Mama mnie przyprowadzała o 7 do nich i zostawiała. Zostawili mi wiele cudownych wspomnień :) Zabawy z babcią i jej psem, ciekawostki od dziadka, zbieranie kasztanów, biegi do Leclerca, żeby dziadek wyłapał nowinki :) Naprawdę dużo tego było.
Niestety tego nie doceniałam. Czy to z mojej głupoty, czy przez piekło, jakie fundowali mi rodzice i rówieśnicy. Pewnie wszystko miało wkład. Zależało mi tylko na pieniądzach. I do teraz dręczą mnie dwa wspomnienia. Babcia, która musiała sama nieść zakupy do domu i je zbiła, bo ja pobiegłam przodem jak tylko dostałam to czego chciałam. Oraz dziadek. Umierający na łóżku. I ja myśląca tylko o tym, czy dostanę od niego jeszcze pieniądze za oceny.
Niby małe rzeczy, a bolą. Do tej pory nie potrafię nikomu okazywać uczuć. Nigdy przy nikim nie płakałam.
Babciu, dziadku, byliście cudowni. Przepraszam.
Dodaj anonimowe wyznanie