#yvyyM
Jak widać niepotrzebnie zmarnowałam pół roku, brawo ja.
Jak widać niepotrzebnie zmarnowałam pół roku, brawo ja.
#TuHZG
#T0pxn
Mimo, że znamy się "na wylot" gdybym miała zrobić mu dobrze, a on miałby to obserwować to spaliłabym się ze wstydu. Jego ta cenzura bardzo podnieca, a mi zapewnia komfort. Czy ktoś z was ma podobnie?
#WOAuK
Jest noc. Próbuję zasnąć. Wtedy w ciemności pojawia się on. Chowam każdy kawałek ciała pod kołdrą. Gorąco mi, ale boję się, że mnie znajdzie. Obok śpi siostra, ale on jest skupiony tylko na mnie. W końcu zasypiam, a rano budzę się ledwie pamiętając lęk z poprzedniej nocy.
Gdy to piszę, to słyszę, że on gdzieś tu jest.
Cholerny komar.
#vu698
Pozdrawiam serdecznie cały McDonald! :D
#pDvxA
Żeby was wprowadzić w temat: jestem 17-letnią dziewczyną z poważną wadą wzroku. Okulary noszę od tak dawna, że nawet nie pamiętam. Ale do rzeczy - moja wada zaczęła się objawiać już w wieku niemowlęcym, toteż moi rodzice zapisali mnie do okulistki. A konkretnie było to tak:
Pierwsza okulistka - po dokładnych oględzinach i przebadaniu mnie stwierdziła, że mam zeza rozbieżnego (oczy uciekają na boki). Dawała jednak recepty na słabo działające leki, więc zmieniliśmy lekarza.
Druga okulistka - stwierdziła zeza zbieżnego (oczy uciekają do środka), rodzice zdali sobie sprawę, że coś nie halo i znowu była zmiana.
Trzecia okulistka - po przeczytaniu opinii od dwóch poprzednich okulistek o raz "dokładnym" przebadaniu mnie, stwierdziła... że mam całkowicie zdrowe oczy (pomimo tego, że widać było że mam jednak z nimi coś nie halo).
Czwarta okulistka - wydawało się, że będzie ostatnia, bo to PANI PROFESOR, z dyplomami, certyfikatami i w ogóle, a dodatku starsza, a przecież starsi ludzie mają podobno więcej doświadczenia. Na początku jakoś to szło - stwierdziła konkretną wadę, kazała zmienić okulary, polecała jeść jagody i borówki na oczy. Tyle że... na stwierdzenie, czy coś się z moim wzrokiem zmieniło czy nie, poświęcała raptem 5 minut, jakby ''na odwal''.
Po jakimś czasie (a konkretnie rok temu) znowu była zmiana. Tym razem okulistą był miły, starszy pan, potrafiący żartować i w ogóle. Na oględziny wzroku poświęcał ok. pół godz., a gdy usłyszał, co robiła szanowna PANI PROFESOR, złapał się wręcz za głowę! Okazało się bowiem, że ''normalne'' badanie wzroku powinno trwać właśnie ok. pół godziny. Dodatkowo stwierdził, że jedzenie jagód czy borówek, żeby pomogło, to trzeba te owoce jeść w ilościach wręcz hurtowych, oraz że to, czy ja czytam książki czy nie (PANI PROFESOR zakazywała mi czytać książki przez okres wakacji) nie ma wpływu na mój wzrok, bo po prostu muszę oczy oszczędzać, a nie unikać niektórych czynności, bo wzroku mi to nie poprawi.
Oczywiście, nie chcę tu obrażać okulistów z powołania i prawdziwych doktorów z tymi dyplomami i tak dalej. Opisałam po prostu przypadek, gdzie babka na swoim ''tytule'' bezczelnie żeruje i jeszcze zbiera za to kasę (a niektórzy uważają ją wręcz za boginię - dosłownie).
#mNdNj
Po 2 tygodniach przeglądania profili trafiłam na dość przystojnego faceta, 23 lata, wysoki brunet o pięknych oczach, zaledwie dwa zdjęcia na profilu, ale jego oczy mnie jakoś zachęciły do napisania, raz się żyje więc piszę. Po 15 minutach dostałam już odpowiedź, rozmowa zaczęła się rozwijać, pisaliśmy jak był czas między pracą, a szkołą, mieszkał 100 km ode mnie w nieco większym mieście.
Na początku pisania bywało ciężko, jak się okazało był strasznym pesymistą i założył konto po to żeby się komuś wyżalić. Bywały dni bez wiadomości, ale nie poddawałam się, pisałam, wspierałam go jak mogłam, "wysłuchiwałam" każdego bólu jaki pisał, ale no wiadomo przez komunikator GG nie jest łatwo kogoś pocieszyć. Po miesiącu dał mi numer telefonu, zadzwoniłam, najpiękniejszy głos jaki słyszałam, gdy powiedział pierwsze słowo, "motylki" buszowały mi po całym brzuchu.
Pewnego razu zadzwonił do mnie o 3 w nocy i powiedział "żegnaj moja gwiazdko z nieba", powiedziałam tylko "żegnaj", chociaż serce mi pękało i po rozłączeniu przepłakałam z 2 godziny. Czułam, że tego nie zrobi. Odezwał się dwa dni później, nie byłam zła, rozumiałam jego stan, bo sama miałam depresję po stracie taty, powiedział że nie mógł tego zrobić, bo pomyślał o tym że jeszcze się ze mną nie widział.
Przez kolejne dwa tygodnie pisaliśmy tak jakby tej sytuacji nie było, codziennie budziłam go słodką wiadomością lub telefonem, on za to przy zasypianiu słuchał przez telefon jak oddycham. Po 2 miesiącach spotkaliśmy się, od razu mnie przytulił, przeprosił, poszliśmy na kawę pogadaliśmy, patrzył mi w oczy cały czas, były przepełnione strachem i wewnętrznym bólem, z każdym spotkaniem ten ból znikał, zaczął się bardziej otwierać, mówić o tym co go boli, od pierwszego spotkania minęło pół roku aż między nami do czegoś doszło, wiedziałam że się tego bał, tak samo jak ja.
Z dnia na dzień zaczął się częściej uśmiechać, widziałam łzy w jego oczach gdy przynosiłam mu rano śniadanie i kawę i delikatnie całowałam w nos tak jak lubił i mówiłam że go kocham. Po 4 latach wzięliśmy ślub, później dostaliśmy od losu dwoje pięknych dzieci.
Co skłoniło mnie do napisana tego wyznania? To, że dziś ten sam kiedyś zamknięty na Amen w sobie facet robiąc naszemu synkowi śniadanie powiedział "Twoja mama to prawdziwy anioł, dzięki niej tu jestem, jest moją gwiazdką z nieba, bardzo was kocham i cieszę się że was mam". Płakałam ze szczęścia, Cieszę się że nie odpuściłam, trzeba budować wiarę w drugiej osobie, bo możemy tym dużo pomóc. Polecam ;)
#dIK8Q
Podczas jednego ze spacerów z moim psem ten mały gnom (w sensie, że dzieciak sąsiadki) podbiegł do mojego Fafika (imię zmienione, nie zidentyfikujecie mojego psa!). Dałem dzieciakowi lekko do zrozumienia nogą, że nie powinien się zbliżać do psa, bo pies może ugryźć, czy coś. Na to zjawiła się sąsiadka-dzieciątka-madka i wyskoczyła do mnie z ryjem, że co ja tu dziecku zabraniam, to przecież tylko pies. Dziecko dostało jakiejś histerii, matka drze mordę, ja stoję i patrzę na to wszystko, ze smyczą w jednym ręku i torebkami na psie gówna w drugim ręku, Fafik w zdziwieniu powstrzymał się nawet od łamania się w celu zrobienia dwójki.
Kiedy sąsiadka złapała chwilę przerwy na zaczerpnięcie powietrza spojrzała na swojego małego gnoma, który... i to najlepsze, bo wyglądało to tak, jakby gnom chciał wsadzić Fafikowi palec w dupę, ale Fafik zdecydował pięć sekund wcześniej, że będzie się jednak łamał do srania i mały człowiek wsadził palca w na pół wystające z dupy psie kupsko. xD Od tamtej pory madka i gnom trzymają się od nas z daleka i ze wstydu słowem się nie odzywają, a Fafik ma fajniejsze spacery i nikt nie przeszkadza mu w kontemplowaniu wschodów i zachodów słońca przy stawianiu klocków.
#cXwXJ
Teraz już wiem, dlaczego moja Mama mówiła na moje granie "kocia muzyka".
#6dfkY
Ostatnio po wylegiwaniu się w wannie, owinięta szlafrokiem, z mokrymi włosami poszłam do pokoju siostry. Rozmawiam z nią, a tu nagle czuję, że po nodze coś mi płynie.
Na moje szczęście siostra była do mnie tyłem i ma w pokoju panele. Rzuciłam, że idę po ręcznik bo trochę nakapało mi z włosów. Rzuciłam się pędem do łazienki. Gdy już wracałam do pokoju siostry, jej chłopak robił dużego kroka nad mokrą plamą i powiedział, że chyba nam się kot zlał...