Ostatnio coraz częściej poruszany jest temat aborcji, a dokładniej jej zakazu przez rząd. Długo się zastanawiałam, czy w ogóle jest jakiś sens pisać to tutaj, lecz w końcu zebrałam się w sobie i postanowiłam podzielić się moją historią, a raczej wspomnieniem.
Z Jolą przyjaźniłyśmy się od dziecka, mieszkałyśmy w jednym bloku, a że była rok starsza, to nie chodziłyśmy do jednej klasy. Mimo tego spędzałyśmy ze sobą prawie każdą wolną chwilę.
Był sierpień, prawie koniec wakacji. Jola miała wtedy 13 lat, ja 12. W wiosce obok organizowane były dożynki na boisku, na których niestety nie mogłam być obecna, bo od dawna rodzice mieli zaplanowany wyjazd wakacyjny do rodziny, a mi nie robiło to w sumie żadnej różnicy. Jola natomiast potrafiła bardzo ładnie śpiewać, więc jak co roku występowała na scenie, wszyscy ogólnie ją znali. A jak wiadomo, na takich imprezach często sprzedawane jest piwo, więc i niektórym upić się nietrudno.
Nastał wieczór, Jola poszła do toi toi, które były oddalone kawałek od imprezy. Na scenie grała muzyka, ludzie tańczyli, głośno było, a przy toi toi niestety ani oświetlenia. I jak się już pewnie domyślacie, Jola została zgwałcona i pobita. Przez 3 podchmielonych, przeszło pięćdziesięcioletnich facetów. Po wszystkim sama wróciła na imprezę, zawiadomiono pogotowie i policję.
Gnoje zostali aresztowani, ale nie o sam gwałt chodzi.
Jola trafiła do szpitala. Lekarze oczyścili ją, w szpitalu spędziła tydzień. Ja zdążyłam wrócić z wyjazdu, odwiedziłam ja w szpitalu. I mimo że wiedziałam przez co przeszła, Jolka w miarę dobrze sobie z tym radziła, miała kilka siniaków, była trochę przestraszona, ale nic poza tym. Po wyjściu ze szpitala dochodziła do siebie w domu, odwiedzałam ją prawie codziennie, a 2 tygodnie po całym zdarzeniu wróciła do szkoły.
Wszystko wróciło do normy, aż tu nagle szok. Jolka jest w ciąży. Wiadome było, że to z gwałtu, bo Jolka nigdy wcześniej nawet się nie całowała, a co dopiero mówić o świadomym współżyciu.
I koszmar się zaczął, gdy dowiedzieli się o tym jej rodzice. Dlaczego? Nie, nie dlatego, że ich córka jest ciąży. Koszmarem stało się to, że Jolka musiała to dziecko urodzić. Jej rodzice byli typowymi fanatykami religijnymi, co sąsiedzi i ludzie z miasta pomyślą, jeśli oni pozwolą na aborcję. Jolka prosiła, błagała, mówiła, że nie chce tego w brzuchu, nie chce demona, który w jej rośnie, ale jej rodzice byli stanowczy. Z każdym dniem było z Jolką gorzej, popadła w depresję, biła się po brzuchu, krzyczała, ale dalej nic.
4 miesiące. Tyle wytrzymała. W 7 miesiącu ciąży uciekła z domu, znaleźli ją 3 dni później w lesie z podciętymi żyłami szkłem z butelki. A rodzice? Rozwiedli się, wyjechali za granicę, ojciec się zapił. A ja nie potrafię nie porównywać rządu do jej teraz zniszczonych rodziców. Oby tylko zakończenie było inne.
Ostatnio dużo tutaj wyznań o tym co ludzie robią, kiedy nie mogą się wysikać. Niektórzy wyobrażają sobie wodospad, inni wydają ustami dźwięk plusku kropelek wody, a jeszcze inni odkręcają kran.
Ja zaś opanowałem inny sposób. Zawsze kiedy stoję i chce mi się sikać a nie mogę, odliczam. Tak, odliczam. Jest to odliczanie od powiedzmy 10,20 do 0. Zawsze kiedy skończy się odliczanie otwiera się maszyna losująca i cała jej zawartość wylatuje.
Jeszcze nigdy nie zdarzyła się sytuacja, gdzie ten sposób by nie zadziałał.
Polecam każdemu anonimowemu sikaczowi :D
To było kilka lat temu, chodziłam wtedy do gimnazjum.
Nie chciało mi się dłużej siedzieć w szkole, więc postanowiłam zerwać się szybciej do domu. Niestety wyjścia pilnowała woźna, nie było szans, żeby przejść (dużo uczniów uciekało, więc nie mogliśmy wychodzić przed szkole nawet na przerwach). Szybka decyzja - uciekam przez okno w łazience.
Niestety coś poszło nie tak. Musiałam wejść na kibelek, żeby tego okna w ogóle dosięgnąć. Kiedy już wszystko zmierzało ku sukcesowi, już stałam na zbiorniku tylko jedną nogą... plastik się pode mną złamał. Ja spadłam na podłogę, a ze zbiornika niczym tsunami na wszystkie strony zaczęła lecieć woda. Przerażona uciekłam z tego "basenu" na lekcje, nie przyznając się nikomu co zrobiłam.
Jakie były efekty? Przez godzinę próbowali zatamować wodę, zalałam dwie łazienki - tę, którą zdemolowałam i tę pod spodem na parterze (wody było tak dużo, że zaczęło się lać z sufitu). Dodatkowo dwa apele dyrektora, na których kazał przyznać się osobie, która to zrobiła, "bo oni i tak się dowiedzą, a straty są naprawdę duże".
Nie, nie dowiedział się o tym nikt.
Przepraszam panie sprzątaczki i szkolnych konserwatorów!
Na początek dodam, że jestem 18-letnim facetem z kynofobią. To schorzenie powstało u mnie we wczesnym dzieciństwie, kiedy to kilkukrotnie zostałem zaatakowany przez psy. Nic poważnego mi się nie stało, ale strach pozostał.
Latem moja matka postanowiła kupić sobie psa - owczarka niemieckiego. Nawet ja ucieszyłem się z tego pomysłu, bo od dawna chciałem jakoś przełamać mój lęk. Na początku wszyscy byli zachwyceni Puszkiem - był taki mały i uroczy. Jednak szybko się to skończyło. Dlaczego? Otóż moja matka wyczytała gdzieś, że dyscyplina wywołuje u psa agresję. Oznajmiła wszystkim, że Puszka nie wolno karcić w żaden sposób, o wychowawczych klapsach nie wspominając. Oto kilka absurdów, które z tego wynikły:
1. Puszek często próbuje wchodzić do domu (teoretycznie mu tego nie wolno, bo lubi tarzać się w błocie). Ostatnio wbiegł prosto na świeżo umytą podłogę. Wkurzyłem się i próbowałem go wyprowadzić. Pies zaczął gryźć mnie po ręce dosyć mocno. Gdy matka to zauważyła, okrzyczała mnie, ze nie wolno go dotykać.
2. Puszek często atakuje nasze dwa koty. Matka nie reaguje i mówi, że to psia natura i nie wolno na to reagować.
3. Ostatnio Puszek pobiegł na przystanek, gdzie dzieci czekały na autobus. Zaczął na nie skakać, jednego malucha przewrócił. Wkurzyłem się nie ma żarty, bo mógł zrobić im jakąś krzywdę. Matka, widząc to przez okno, stwierdziła, że nic im nie zrobi, przecież jest mały. A ojczym zaczął się śmiać, że dzieciaki się ucieszyły, bo przecież każdy kocha pieski.
Takich sytuacji jest mnóstwo. Próbuję wyjaśnić rodzicom, żeby opanowali psa, bo to może się źle skończyć, jednak oni nie reagują. Pozostaje mi tylko czekać, aż dojdzie do jakiejś tragedii i policja zapuka do naszych drzwi.
Jakieś 15 lat temu, gimnazjum. Czasy, gdy nokia 3310 to było coś.
W mojej klasie była dziewczyna, bardzo ładna, niewysoka.
Raz poprosiła mnie, żebym dał jej wysłać SMS-a z mojego telefonu, bo ona nie ma nic na koncie.
Dałem jej telefon. Za 10 minut przychodzę go odebrać, a ona mówi, że wpisała swój numer. Patrzę, jest zdrobnienie, mówię "fajnie" i tyle, nigdy nie napisałem, bo nie załapałem o co chodzi.
Zrozumiałem sytuację jakieś 10 lat później.
Obudziłem się z bólem w nadgarstku. W szpitalu okazało się, że przez sen tak sobie uszkodziłem staw, że lekarze nawet nie wiedzą jak to poskładać. Przez sen! W łóżku!
Moja mama pracuje w dużej firmie jako księgowa. Jutro prezes firmy ma imieniny. Jej przełożona, z tej okazji, kazała upiec ciasta wszystkim księgowym, informatykom, no wszystkim, nad którymi ma władzę, grożąc zwolnieniem z pracy w razie nieprzyniesienia wypieku.
Niech ktoś mi powie, jakie są granice absurdu...
Wracając z jazd wraz z moim instruktorem, odebrałam jego syna ze szkoły. Sytuacja wyglądała miej więcej tak:
- Krystianku, to jest pani Daria.
Na co dziecko głośnym szeptem:
-To ta, o której mówiłeś, że nie umie jeździć?
Mój instruktor zrobił się czerwony... I speszony powiedział:
- To nie moje dziecko.
Wybuchłam takim śmiechem :D Nawet nie zrobiło mi się przykro przez to, że tak nieudolnie starał się wybrnąć z sytuacji :D
Ostatnio nawet w rodzinie mnie wyzywają od samolubnych zdzir, bo nie chcę mieć dzieci. Ja nie mam do dzieci teraz ani głowy, ani warunków mieszkaniowych, ani finansowych, ani w głowie nie mam na nie gotowego miejsca, ale według wszystkich to właśnie teraz, już i od razu, powinnam narobić sobie maksymalnie dużo dzieci i to wszystko załatwi.
Gdy jestem znudzona mszą w kościele, zaczynam liczyć berety starszych pań, dobieram je kolorystycznie. Ot, taki dziwny nawyk, ale polecam, pomaga :D
Dodaj anonimowe wyznanie
