Mój dziadek jest pedofilem.
Zanim przejdę do właściwej historii chciałbym nadmienić, że nigdy nie zrobił mi nic złego. Zawsze dawał pozory normalności, zachowywał się jak normalny dziadek, przez co po tym, jak się dowiedziałem, ciężko mi z tym żyć.
Stało się to 5 lat temu w pewnej małej miejscowości na Dolnym Śląsku. Nie wiedzieć czemu do domu dziadka przyjechała policja, aresztowali go i zabrali, nie mówiąc nam nic. Dopiero w toku śledztwa dowiedzieliśmy się, że dokonał on innych czynności seksualnych.
Lincz społeczny, kara więzienia, a najbardziej wstyd mi, że jest on członkiem mojej rodziny.
To uczucie, kiedy spotykasz się ze znajomymi i przeglądacie razem Anonimowe, a oni śmieją się z jakiegoś wyznania i zastanawiają się, jak można być tak głupim, żeby przeżyć taką sytuację.
To było moje wyznanie.
Jestem nauczycielką w gimnazjum. Leży ono na wielkim, pokomunalnym osiedlu, zamieszkanym przez przedstawicieli rasy Sebixów i Karyn. Poziom szkoły jest bardzo niski, a uczęszczające do niej Dżesiki nie starają się o podniesienie poziomu.
Jestem także brzydka. Mam orli nos, przerwę między zębami, kwadratową twarz, nieproporcjonalnie ciało. Wiem, że tak jest i pogodziłam się z tym.
We wrześniu, gdy sprawdzałam sprawdziany, w tabelce zamiast odpowiedzi pojawiła się moja karykatura. Nie, że w jednej pracy. Z 20-osobowej klasy, 11 sprawdzianów zawierało moją karykaturę. Były mniej lub bardziej dopracowane, ale rysowane według tego samego schematu.
Czy płakałam? Nie. Poprzysięgłam zemstę. Od tamtego czasu zaostrzyłam wymagania prawie o 100%. Wprowadziłam materiał do liceum, stanowczo wykraczam poza podstawę, na lekcji przyspieszam jak tylko mogę, tak aby zrobić jak najwięcej, a do domu zadaję 2 strony A4. Oceny są bardzo słabe, a gimby aż drżą na mój widok na korytarzu. Wymagania zaostrzyłam tylko tej jednej klasie, i część z nich boi się mojej lekcji. Żeby nie było, mam listę osób, które karykatury nie zawierały, i oceniam je dużo łagodniej. Pomęczę ich tak do kwietnia, potem dam spokój.
Od początku grudnia moja 4-letnia córka wciąż pyta mnie, kiedy w końcu przyjdzie jej siostra. Ani tłumaczenia, ani nic innego nie wystarcza na długo, bo po paru chwilach wciąż to wraca. Rysuje dla niej obrazki i mówi, że jak już przyjdzie, to będzie szczęśliwa, gdy je zobaczy.
Zgadnijcie kto się wczoraj dowiedział o ciąży?
Właśnie zostałam zwyzywana, pobita i zrzucona ze schodów przez ojca, ponieważ nie miałam siły by wstać z łóżka i jechać na pasterkę. Mam ogromne bóle z powodu silnego okresu, że aż prawie mdleję, spotęgowane głodówką poprzedniego dnia (wynik innej awantury).
Jestem 17-letnią ateistką w domu "wzorowych katolików", którzy co niedziela/święto koniecznie muszą być w kościele, a ja razem z nimi, bo "co ludzie powiedzą"...
Tego typu akcje są normą w naszej "rodzinie".
Przeczytałam tutaj ostatnio historię matki, która zmusiła swoją córkę do urodzenia dziecka, moja historia jest trochę podobna, ale tylko trochę.
Zostałam poczęta z wyniku gwałtu, moja 17-letnia wtedy mama nie chciała mnie rodzić, chciała dokonać aborcji, ale babcia zmusiła ją do porodu. Nigdy nie ukrywała przede mną, że ciąża była dla niej horrorem, ale jak tylko zobaczyła mnie pierwszy raz, to pokochała całym sercem. Przez pierwsze lata życia opiekowała się mną babcia, a gdy mama skończyła szkołę, znalazła pracę i wynajęła małe mieszkanko, wyprowadziłyśmy się od babci, mama prawie całkowicie zerwała z nią kontakt, nienawidziła jej.
Bardzo długo była sama, dopiero kiedy miałam 13 lat poznała faceta, był naprawdę fajny, ja też go polubiłam. Mama darzyła go wielkim zaufaniem, na tyle wielkim, że już po 2 miesiącach znajomości wprowadził się do nas. To był błąd.
Zgwałcił mnie, kiedy byliśmy sami w domu, potem wyszedł, a kiedy mama wróciła, zapłakana i przerażona powiedziałam jej o wszystkim. Wyrzuciła jego rzeczy z mieszkania i więcej go nie widziałyśmy, nie zgłosiłyśmy sprawy na policję. Bardzo szybko okazało się, że jestem w ciąży, mama chciała, żebym usunęła, uważała, że tak będzie dla mnie lepiej. Ja nie miałam zamiaru wychowywać tego dziecka, ale postanowiłam urodzić i oddać. Wspólnie zdecydowałyśmy, że pojedziemy do Niemczech i tam urodzę.
Pytałam się mamy, że skoro mam spędzić prawie rok w Niemczech, to co ze szkołą itd., ale ona mówiła, że wszystkim się zajmie.
Mama miała przyjaciółkę, która mieszkała w Niemczech, a ta miała przyjaciela, który był ginekologiem. Drugiego dnia poszłyśmy do niego na badania, bardzo się bałam, nie chciałam, żeby mnie dotykał, a mama jakby na to czekała, powiedziała że może podać mi narkozę. Kiedy się obudziłam, powiedziała, że dziecka już nie ma, że zrobiła to dla mojego dobra.
Wróciłyśmy do Polski, mama zgodziła się, żebym wyprowadziła się do babci.
Teraz mam 18 lat, a mama nadal nie rozumie, dlaczego mam jej za złe to, co zrobiła, myśli, że zrobiła dobrze. Kocham ją i wiem, że chciała dobrze, ale nie potrafię wybaczyć, wiem, że ciąża nie byłaby łatwa, wiem, że nie kochałabym tego dziecka, ale...
Wczoraj drugi raz w moim życiu byłam u ginekologa, był bardzo miły i profesjonalny. Nie będę wam opisywać wszystkiego co powiedział, wniosek jest jeden: podczas aborcji zostałam uszkodzona, nie będę mogła mieć więcej dzieci.
A moja mama wciąż uważa, że zrobiła dobrze.
Od kiedy syn skończył roczek, ja jestem tym, którego potrzebuje, aby zasnąć.
Nie zdradziłem żonie tej tajemnicy, ale wam mogę. Zawsze ogląda jakiś dłuższy odcinek Happy Tree Friends i zasypia. Zawsze.
Żona by mnie zabiła, gdyby się dowiedziała.
Jechałam ostatnio pociągiem na trasie Lublin-Warszawa. W przedziale było 6 osób, w tym matka z dzieckiem.
W pewnym momencie matka (siedząca właściwie naprzeciwko) wyciągnęła pierś i przygotowywała się do karmienia małego. Starałam się patrzeć przez okno, chociaż nie mogłam ukryć lekkiego zawstydzenia.
No i właśnie wtedy rozległ się głos matki...
- Przepraszam, ale czy pani musi tak OBLEŚNIE gapić się na moją pierś? W ogóle to gdyby ludzie mieli klasę, to by wyszli i dali chwilę PRYWATNOŚCI w takim momencie...
Trochę mnie zamurowało, innych też. Wiadomo, że pewne sprawy można zrozumieć, ale aż tak?
Na szczęście kobieta obok mnie zakończyła moją chwilę kontemplacji słowami:
- Gdyby pani miała klasę, toby tej dziewczynie nie świeciła cycem po oczach 5 minut zanim pani przystawi dziecko.
Matka wyszła. Nie wróciła już. Siedziała na korytarzu, blokując wózkiem przejście i krzycząc na każdego, kto chciał przejść.
Kilka lat pracowałem w małej firmie, w której panowała rodzinna atmosfera. Szef dla wszystkich pracowników był jak ojciec - często pomagał i nie szczędził premii. Był również miły i uczynny, taki typowy starszy pan po sześćdziesiątce.
Na początku mojej kariery szef miał asystentkę, jednak szybko odeszła z firmy i od tamtego momentu nie pamiętam, by ktokolwiek na takim stanowisku u nas pracował. Jednak w końcu otrzymaliśmy duże, ważne zlecenie i szef, przez wzgląd na ogrom pracy, wystawił ogłoszenie. Kilka dni później przez próg biura przekroczyła ładna studentka z lekko zarozumiałą miną.
Od samego początku coś z nią było nie tak. Była wyniosła, patrzyła na wszystkich z góry i większość dnia siedziała przy swoim biurku, skrobiąc zawzięcie w papierach. Nikt tak naprawdę jej nie lubił, a kolega, który próbował zaprosić ją na kawę, został zrugany z góry do dołu.
Tak więc kiedy doszły nas słuchy, że odchodząc z firmy po miesiącu, założyła sprawę o molestowanie przeciwko naszemu szefowi, każdy był po jego stronie i nikt nie wierzył w jej zarzuty.
Jak już wspominałem, szef był dla nas jak ojciec, dlatego zdobyłem adres dziewczyny i pojechałem do niej. Żeby nie było - chciałem z nią kulturalnie porozmawiać, by odwołała zarzuty. Pod jej blokiem zauważyłem jednak samochód szefa, a on sam wydzierał się pod jej drzwiami, grożąc jej i jej rodzinie.
Przeczekałem, aż sobie pójdzie, po czym sam zapukałem do jej drzwi. Po godzinie próśb otworzyła mi w końcu i płacząc mi w pierś, zgodziła się opowiedzieć wszystko.
Na początku rzeczywiście szef był dla niej taki jak dla nas. Po tygodniu jednak zaczęły się prośby o zostanie po godzinach, niewybredne komentarze i "przypadkowe" łapanie za intymne części ciała. Dawał jej dwa razy więcej roboty niż normalnie. Już wtedy chciała odejść, jednak szef zagroził jej, że wystawi jej taką opinię, że pracy nie znajdzie nigdzie, a pieniędzy potrzebowała. Raz, kiedy zostali sami, brutalnie ją zgwałcił.
Od razu poszła na policję, przebadał ją lekarz, wszystko zostało udokumentowane i potwierdzone.
Szef, po tym, jak dowiedział się o pozwie, zaczął do niej wydzwaniać i ją nachodzić. Groził, nie dawał spokoju i twierdził, że i tak jej nikt nie uwierzy i jest skończona.
Nie była - sprawę w sądzie wygrała, wspierana przez rodzinę i mnie. Ja sam odszedłem z firmy zaraz po wizycie u niej, by nie mieć już styczności z szefem. Wspomnę tylko, że moi współpracownicy stwierdzili, że dziewczyna dała mi dupy i dlatego jestem po jej stronie. Nawet jak szef poszedł do więzienia, dalej uważali, że został wrobiony.
A ja dalej nie mogę uwierzyć, że uważałem tego skurwiela za ojca.
PS Nie, nie jesteśmy z nią razem. Dziewczyna po skończonej rozprawie wyjechała, zerwała znajomości i zmieniła nazwisko. Jej rodzina milczy i nie chce, bym się z nią kontaktował.
Jak byłam mała, to w telewizji była taka reklama proszku Vizir – „wypierze wszystko prócz kieszeni”.
Mój mały móżdżek nie ogarniał, czemu ktoś w ogóle produkuje proszek, który nie dopiera ubrań.
Dodaj anonimowe wyznanie
