Ja i mój chłopak poznaliśmy się na uczelni.
Oboje pochodzimy z różnych miast, oboje wychowywani przez jednego rodzica. Gdy Jakub był na 4 roku, a ja na 3, minął nam już ponad rok w związku i postanowiliśmy, że święta spędzimy w moim mieście, a sylwestra w jego. No i poznamy swoich najbliższych, bo nigdy nie było ku temu sposobności.
Święta, święta i po świętach, czas jechać do Gorzowa na sylwestra. Jakuba mama odbierała nas z dworca. Dojeżdżamy do ich osiedla, a "teściowa" uprzedza, żeby nie martwić się jej partnerem, bo ma głupi humor. Myślę - spoko, już niejeden żart od losu miałam do strawienia.
Gdy już wgramoliliśmy się na to 4 piętro z tobołami, prezentami i zakupami, mama Jakuba od progu krzyczy: "Rychu, Rychu, zobacz kto nas odwiedził! Poznaj Maję!".
Rycha zamurowało, ja zbladłam...
Teściowa nie wie o co chodzi, ale po moich słowach zemdlała. A powiedziałam tylko "Cześć, tato".
Tak więc moim teściem na chwilę obecną jest mój własny biologiczny tatuś.
Tadam!
Pamiętam, jak dwa lata temu nie mogłem pojawić się w rodzinnym domu i złożyć życzenia tacie na Dzień Ojca. Postanowiłem, że wyślę mu miłego SMS-a z pracy z życzeniami, a wieczorem jeszcze zadzwonię. Jego odpowiedź na moją wiadomość: "Dziękuję, ale kim ty jesteś?".
Ostatnio babcia powaliła mnie swoją logiką.
Mam psa, który zaczyna mieć odruchy kopulacyjne. Babcia to osoba o swoich jedynych poglądach, nie słucha nikogo prócz TV, bo tam przecież prawdę mówią.
Doszła do wniosku, że to przez nas, ponieważ jesteśmy z chłopakiem nieczyści i uprawiamy seks przedmałżeński na oczach psa, więc się tego nauczył.
Tłumaczenie jej, że jego odruchy to sprawka matki natury nie działa.
Szkoda, że w obu kwestiach się pomyliła, w każdym razie ten wzrok pełen pogardy będzie mnie prześladował do końca (jej lub moich, bo różnie to bywa) dni.
Zgwałciła mnie dziewczyna.
Upiła, zaciągnęła do łóżka i zrobiła dziecko.
Nie chce usunąć dziecka, obiecałem, że jej zapłacę za zabieg, dam coś na odchodne (dużą sumę z pięcioma zerami z tyłu i czymś na początku). Powiedziała, że urodzi to dziecko, a ja będę musiał płacić alimenty na nich. Na dzieciaka, którego nienawidzę, którego nie chcę znać i którego nigdy nie poznam mam płacić.
Jestem kompletnie w czarnej dupie, bo nikt mi nie wierzy w gwałt, nikt nie chce postawić się w mojej sytuacji, wszyscy tylko na mnie narzekają, że nie potrafię wziąć odpowiedzialności za swoje czyny i jeszcze atakują, że jak ja mogę kazać jej usunąć dzieciaka albo kazać zrzec się alimentów.
Tyle się mówi o dzieciach z gwałtu, tyle mądrych osób się wypowiadało co powinna zrobić kobieta i jak powinno być u kobiet w przypadku niechcianej ciąży czy ciąży z gwałtu, więc czy ktoś może mi powiedzieć co powinienem ja zrobić w przypadku niechcianej ciąży z gwałtu?
W podstawówce miałam strasznie nieufną panią od przyrody. Wszystko co mówiliśmy i robiliśmy sprowadzała do ściągania.
Kilka przykładowych sytuacji:
Przyrodę mieliśmy w poniedziałek i czwartek. Pani się nas zapytała, kiedy wolimy mieć sprawdziany. Klasa zgodnym chórem odpowiedziała, że w czwartki, bo później w tygodniu. Reakcja:
- Tak? A klasa 5x woli mieć w poniedziałki, a ma wtedy lekcje od razu po was. A w czwartki wy macie lekcje po nich. Dobrze wiecie, że ja nie zmieniam pytań na sprawdzianach i pewnie się dogadujecie.
Nie miałam pojęcia, że ta klasa ma lekcje w te dni.
Kartkówka. Pani nagle podchodzi do koleżanki.
- Wstań.
Dziewczyna wstaje.
- Co masz w kieszeni?
- Telefon.
- Pokaż swoją kartkówkę - patrzy - prawie wszystko dobrze. Dostajesz jedynkę!
- Za co?!
- Za ściąganie!
To była najlepsza uczennica z klasy, która co rok otrzymuje stypendium. Potem pani jeszcze opowiadała nam, z jakimi sposobami ściągania się nie spotkała, jak to ona wie o tym, że można sobie ustawić gotowe odpowiedzi na tapecie czy w przeglądarce.
Pisaliśmy sprawdzian. Miałam pytanie do ostatniego zadania, więc podniosłam rękę.
Pani była na końcu klasy, więc obróciłam się w jej stronę (siedziałam w 2 czy 3 ławce).
Pani spojrzała na mnie, po czym podeszła. Spojrzała na sprawdzian i postawiła mi kropkę koło nazwiska.
- Co oznacza ta kropka? - zapytałam.
- Że będziesz mieć o jedną ocenę niżej.
- Za co?!
Nikt się nie domyśli.
- Za ściąganie! Patrzyłaś koleżance z tyłu w kartkę i macie takie same odpowiedzi!
Była jedna grupa, a pani nie wierzyła, że chciałam zadać jej pytanie.
Za dziecka, gdy byliśmy z siostrą przeziębieni, opiekowała się nami babcia i w ramach oszczędności na chusteczkach napełniała zlew w wodą i kazała nam do niego smarkać. Dopiero gdy cała woda zapełniła się naszymi wydzielinami mogliśmy otworzyć kurek i spuścić nieczystości.
Zawsze mnie to obrzydzało. Do teraz gdy myję zęby czy twarz muszę to robić pod bieżącą wodą, a nie np. w misce, inaczej mam mdłości.
Przez pewien czas pracowałam w portalu plotkarskim... Czego się tam nasłuchałam/naoglądałam to głowa mała. Przytoczę kilka przykładów.
1) Ustawki. Nic zaskakującego. Manager informuje, ze dana osoba będzie tego dnia w jakimś miejscu o określonej godzinie. I o ile mogłam zrozumieć to w przypadku wyjścia do restauracji, podczas którego szanowna celebrytka chciała pochwalić się drogą torebka lub nowym partnerem, tak akcje typu "PRZYŁAPANA NA POMOCY! Zrobiła zakupy bezdomnemu", wywoływały u mnie odruch wymiotny.
2) Przyjaźnie/wojny w show-biznesie. "Śmiertelni wrogowie", którzy w rzeczywistości bardzo się lubią, często nawet przyjaźnią i np. jeżdżą razem na wakacje. I na odwrót - wspólne zdjęcia na ściankach, a po wyłączeniu kamer nóż w plecy, zawiść i bardzo często wyzwiska, których nie powstydziłby się zaawansowany Sebix.
3) Alkohol/narkotyki. Ilość uzależnionych osób poraża. Aktorzy, piosenkarki, modelki, prezenterzy.. Bardzo często osoby, po których nikt by się tego nie spodziewał.
4) Homoseksualiści- sytuacja jak w przykładzie wyżej. Wiele osób na co dzień ma normalne rodziny, dzieci, a swoją prawdziwą naturę pokazują na zamkniętych imprezach (ci mniej ostrożni) czy dalekich wyjazdach.
5) Zdjęcia zrobione przez "życzliwych". Kiedy myślisz, ze widziałeś już wszystko, a w niedzielę wieczorem otwierasz maila ze "sprawozdaniem" z celebryckich weekendów... Co ciekawe, często donosicielami są same gwiazdy/agenci - w myśl zasady, że nieważne, co mówią, byleby nie przekręcali nazwiska.
Przepracowałam rok, po czym stwierdziłam, że mam dość. Portali plotkarskich uparcie unikam, ale zdarzy mi się uśmiechnąć pod nosem, gdy natknę się gdzieś na zdjęcie roześmianego Pana X idącego z żoną do restauracji, a w pamięci mam obraz jego młodziutkiego kochanka... Albo prezenterki poważnej stacji telewizyjnej, która pod gruba warstwa makijażu ukrywa fakt, że mniej więcej 3 razy w tygodniu upija się do nieprzytomności w najgorszych spelunach.
Ot, gwiazdy ;)
Kiedy zdenerwuje mnie mój chłopak, zdejmuję okulary, żeby nie musieć na niego patrzeć.
Z nieznanych mi bliżej przyczyn mam słabość do Jakubów.
Gdy poznaję chłopaka kompletnie nie w moim typie, ale dowiaduję się, że ma na imię Kuba, z automatu patrzę na niego bardziej przychylnie (+20 do atrakcyjności).
Jak byłam dzieckiem - no tak w okresie około przedszkolnym do 3 czy 4 klasy podstawówki, nie pamiętam dokładnie - miałam dziwną przypadłość. Niesamowicie mocno i przez całe dnie piekły mnie uszy. To było takie denerwujące pieczenie, nie mogłam się przez to na niczym skupić. Na przerwach w szkole chodziłam do toalety przede wszystkim po to, żeby wsadzić uszy pod kran z zimną wodą i poczuć ulgę.
Na lekcjach jednak stosowałam technikę obśliniania uszu dla chwilowej poprawy samopoczucia (wiecie, wysychająca ciecz na skórze daje chwilowy efekt chłodku). Wypluwałam ślinę na ręce i smarowałam rozgrzane do czerwoności uszyska.
Wyobraźcie sobie, jak to musiało obrzydliwie wyglądać ;p
Ale wiecie, co jest ciekawe? Nikt z dzieciaków chodzących ze mną do klasy nie zwracał na to uwagi - dopóki nie zwróciła na to uwagi wychowawczyni i mnie publicznie nie wyśmiała.
Dzieciaki zaczęły też mnie wyśmiewać przez to.
Ale nie pomogło, byłam uparta w uśmierzaniu sobie cierpienia oraz ignorowaniu rozbawionej gawiedzi i szybko się wszystkim znudziło wyśmiewanie mnie.
Swoją drogą rodzinka (ciotki, kuzynostwo, rodzeństwo) też mnie wyśmiewali.
Byłam kilka razy u dermatologów, rodzice znali problem. Jedyne, co mi lekarze zapisywali, to jakieś leki na alergię (nie pomogło) i UWAGA! krem chłodzący do stóp.
Skóra mi zaczęła z uszu po nim schodzić :D
Piec nie przestało, śmiem twierdzić, że wtedy piekło nawet bardziej.
Nie pamiętam dokładnie, kiedy mi to przeszło, ale do dzisiaj lekko panikuję, jak mi za ciepło w uszy :)
Dodaj anonimowe wyznanie
