Autorze, bardzo mi przykro z powodu Twojej straty. Sama rok temu straciłam bardzo ważnego człowieka w moim życiu. Wciąż jest w moim sercu, bardzo za nim tęsknię. Myślę o nim codziennie. O wszystkim, co dla mnie zrobił, jak mnie wychował. Zastanawiam się, czy byłby ze mnie dumny. Jednak przede wszystkim, jestem ogromnie wdzięczna, że spotkałam go na swojej drodze i pielęgnuję to codziennie. Ten człowiek ofiarował mi coś zupełnje bezcennego. Też bądź wdzięczny i celebruj życie oparte na wartościach, które przekazał Ci Twój nauczyciel, przekazuj je też dalej. Życzę Ci wszystkiego najlepszego.

Twoi rodzice też są ludźmi, których życie kształtowało na rozmaite sposoby, którzy również popełniali błędy i tu uwaga, bo mam wrażenie, że większość czytelników to nastolatni zbuntowani i sobie nie dają z tego sprawy; oni również nadal mają prawo do popełniania błędów.
Większość ludzi jest bardzo wymagająca w stosunku do swoich rodziców, a prawda jest taka, że nie na rodzica który nie popełnił jakiegoś błędu wychowawczego, i zapewne każdy gdy sam zostanie rodzicem sam taki popełni.
Jesteś bardzo surowy w stosunku do rodziców, a poza tą jedną rzeczą(przynajmniej w wyznaniu mowa o jednej), którą spieprzyli jest zapewne dużo pozytywnych rzeczy, które w Tobie zbudowali, być może ich nie dostrzegasz. A akurat problemy w okazywaniu różnych uczuć są teraz tak częste, że można je nazwać powszechnymi.
Sama mam żal do rodziców o wiele rzeczy, i tak, złości mnie wiele rzeczy, ale dużo też im zawdzięczam i nie odwróciłabym się od nich ot tak.
* zapewne zaraz zaczną lecieć w komentarzach jakieś skrajne przykłady- ja nie mówię o skrajnościach i ciężkich patologiach.

Nie zamarzłeś? :O

Szkoda dobrego człowieka, że się stoczył do grobu przez alkohol. :(
A ten pijany sprawca przeżył?

bardzo dobrze, że od teraz już nie trzymasz się tego, co wmówili Ci rodzice. każdy ma prawo do okazywania uczuć. przykro mi z powodu śmierci Twojego nauczyciela, życzę Ci wytrwałości

Jeżeli chciałbyś anonimowo, anonimowej osobie powiedzieć o nim więcej, napisz do mnie na maila zapach_zielonej_herbaty@wp.pl
Ja z chęcią Cię "wyczytam".

Straszne. Bo rodzice Ci powiedzieli, żebyś nie był kluchą tylko facetem. Popraw rurki i dodaj jeszcze ze 3 anonimowe.

Ciekawe, mi zawsze mówili, że faceci nie płaczą, a jakoś miewam uczucia, bo płacz to nie jedyna forma ujścia emocji. No ale najwidoczniej, jak ktoś sobie nie popłacze, to automatycznie blokują mu się wszystkie inne uczucia.

U mnie nie wmawiano mi tego, że płacz jest dla słabych, jednak biorąc pod uwagę to czego się naooglądałam w domu i to czego sama doświadczyłam na własnej skórze, doszłam do wniosku, że okazywanie jakiejkolwiek słabości czy też uczuć jest czymś bardzo złym. Np, kiedy biła mnie rodzicielka o drobnostki, biła tym mocniej im bardziej płakałam. W pewnym momencie przestałam płakać, bojąc sie, że będzie jeszcze bardziej boleć.
Było kilka innych sytuacji, o których nie chcę pisać.
Wyszło tak, że nie umiem okazywać uczuć, ba, najczęściej nic nie czuję. Nigdy też nie byłam zakochana, jedynie co to w jakimś sensie czułam coś do osób, które się mną interesowały a w momencie gdy traciły zainteresowanie, mi wszystko przechodzilo.
A jeśli chodzi o płacz, to gdy już mi się zdaży, nie potrafię się uspokoić, nie daję sobie z tym rady i często wtedy robię sobie krzywdę, byle by przestać płakać. Często gdy płaczę mam ochotę się zabić..
Nikomu tego nie polecam

Beksa.