to jeszcze nic. ja dostałem w gimnazjum test który składał się z pytań takich jak: jak chciałbyś umrzeć? jakich cech szukasz u kobiety? jaka jest twoja najlepsza cecha? oczywiście dla ,,kim jest twój autorytet ?" też znalazło się miejsce

Nie są idiotyczne, bo większość ludzi, szczególnie młodych, faktycznie ma jakiś autorytet. Po prostu odpowiedź, że nie ma się autorytetu i uzasadnienie tego w jakiś ciekawy sposób, również powinno być poprawną odpowiedzią. Ja autorytetu jako takiego nie mam, bo nie spotkałam jeszcze nikogo, kto miałby identyczne poglądy jak ja na wszystkie tematy. Ale na przykład mogę powiedzieć, że moi rodzice są dla mnie autorytetem w dziedzinie związków, bo choć są ze sobą prawie 30 lat, to nadal zachowują się jak zakochani nastolatkowie, wszędzie chodzą za rękę i codziennie sobie powtarzają, że się kochają, dzielą się obowiązkami domowymi, wzajemnie się szanują, wszystko sobie mówią i naprawdę rzadko się kłócą, i ja dokładnie taki związek chcę stworzyć. Ale już na przykład nie są autorytetem jeśli chodzi o wychowanie dzieci, bo popełnili wiele błędów, których ja w przyszłości będę unikać.

@mordimer0madderdin u nas w podstawówce też mieliśmy do napisania taką pracę. Dokładnie każdy napisał o JP2 a może 2 osoby o swojej mamie, bo NIKT z nas nie miał autorytetu.

mój ośmioletni kuzyn mówi, że dla niego autorytetem są strażacy, bo ryzykują swoje życie by ratować innych i sam chce zostać strażakiem. według mnie warto zadać takie pytanie, nawet jeśli większość dzieciaków odpowie, że nie ma autorytetu, choćby po to, by usłyszeć taką odpowiedź jaką podał mój kuzyn.

Jak chodziłam do gimnazjum, nauczycielka WOSu zadała nam to na zadanie domowe, ale można było napisać, że nie ma się autorytetu i to uzasadnić. Jak czytaliśmy swoje prace, to wszystkim, którzy napisali o tym, że autorytet mają dawała 5 lub 6, a ci którzy napisali, że nie mają, choćby nie wiem jak się napracowali nad wyjaśnieniem dlaczego, nie dostali żadnej oceny. :(

Też nigdy nie miałam i nie mam autorytetu. Owszem podziwiam np ludzi nauki, którzy pchają i pchali świat do przodu, ale nie mogę powiedzieć żeby w każdej dziedzinie byli wzorami do naśladowania. Zadanie byłoby ok, gdyby można było uzasadnić dlaczego nie ma się autorytetu.

Rozumiem Cię. Nigdy nie miałam i ciągle nie mam żadnego autorytetu i jakoś z tym żyję i to całkiem dobrze ;)

to u mnie w gimnazjum wygladalo to tak ze kiedy ktos uznal za autorytet osobe ktora nie byla mama/babci/wujek/siostra itp tylko np wczesniej w komentarzach wspomniany jp2 czy ktokolwiek spoza naszego otoczenia to nauczyciel nam tego nie zaliczal bo „nie wiesz jaki on jest prywatnie”

Tak! JPII zawsze <3 Choć wątpię, żeby ktokolwiek z mojej klasy cokolwiek z tekstów Papieża przeczytał. Te pytania zawsze były dla mnie straszne i trzeba było wymyślać coś na poczekaniu.

Też tak sądzę, ale pewnie miała to być jakaś dłuższą wypowiedź, więc nawet jakby się nauczycielowi spodobało, nie mógł wystawić pozytywnej oceny. Sam autor podkreślił, że jego praca była najkrótsza :P

jesli mówicie serio, to odpowiedź autora nie była wybitna, bo nie da się być swoim własnym autorytetem, to paradoks. autorytet to ktoś, od kogo czerpiemy wzorce i go naśladujemy, można nie mieć autorytetu w ogóle i żyć po swojemu, ale nie można naśladować samego siebie.

Nie żartuję 😁 "Wybitność" tej wypowiedzi bardziej interpretuję jako wyłamanie się ze schematu, podejście do czegoś z lekkim przymrużeniem oka, ciekawą interpretacją. Poza tym nie wszystko wybitne musi być realistyczne. Paradoks sam w sobie jest ciekawy i zaskakuje. Ile jest dzieł sztuki, a nawet arcydzieł opartych na paradoksie, surrealizmie, itp. Ale to moje zdanie 😜

Owszem, surrealizm czy paradoks są ciekawą formą sztuki, pod warunkiem, że są świadome, natomiast wypowiedź autora bardziej odbieram jako niewiedzę lub ewentualnie żart, niż świadome użycie paradoksu.

Przeczytaj jeszcze raz poczatek wyznania

mea culpa :(