Mam starszego znajomego, który niedawno stracił żonę. Zdążył pogodzić się już ze stratą, ale sytuacja, jaka miała miejsce kilka dni temu, po prostu mnie rozbroiła.
Mianowicie znajomy ten odwiedził mnie i zapytał, jak powinno się gotować jajka, bo cytując "jakieś pół godziny gotowałem, a one wciąż twarde". Kiedy ze zdziwieniem odparłam, że przecież jajka gotuje się do dwóch minut od zagotowania, jeśli chce się je zrobić na miękko, on oznajmił, iż przecież mięso trzeba długo trzymać, żeby zrobiło się dostatecznie dobre. Na końcu dodał coś o jakiejś specjalnej maszynie, jaką zamierza sobie kupić specjalnie do tych nieszczęsnych jajek, żeby nie było kłopotu i żeby mógł sobie zjeść swoje ulubione, na miękko.
Zgaduję, że kolega rzadko pomagał nieszczęsnej żonie w kuchni.
Drodzy mężczyźni, uczcie się gotować...
Mam 21 lat, a nadal żyję nadzieją, że uda mi się zdobyć supermoce.
Miesiąc temu przechodziłem koło miejsca samobójstwa pewnej młodej kobiety. To ja wezwałem pomoc i próbowałem udzielić pierwszej pomocy. Oddech zatrzymał jej się w połowie czekania na karetkę pogotowia.
Możecie spytać, co w tym anonimowego... Otóż to, że rodzice zabrali mnie do psychologa, żebym porozmawiał na ten temat... A ja po prostu nic nie czułem, gdy ta kobieta umierała tuż obok mnie. Zastanawiam się, jak bardzo dziwne to jest...
Największym problemem dla pierwszoroczniaków medycznych jest anatomia. Zetknięcie z taką masą materiału, skomplikowanych łacińskich nazw, szczegółów, o istnieniu których się nie sądziło, a do tego krótki czas na przyswojenie tego powoduje, że szok jest nieodzowną częścią przynajmniej początku przygody z tym kierunkiem.
Znajoma z grupy, nazwijmy ją Ania, jest wrażliwa na natłok informacji, w związku z czym nie radzi sobie za dobrze. Dodatkowo sprawy nie ułatwia prowadzący, facet przed emeryturą, który nadal sądzi, że lekarzami powinni być mężczyźni, a kobiety nadają się najwyżej na pielęgniarki, a najlepiej to salowe, bo nie da się tam nic zepsuć. Wziął sobie biedaczkę na celownik i ewidentnie gnębił od początku, pytając na niemal każdych zajęciach (na szczęście oceny cząstkowe nie mają wpływu na dopuszczenie do kolokwiów). Ostatnio facet jednak przebił wszystko.
Przed każdym kolokwium dostajemy listę tematów, z których mamy się nauczyć teoretycznie. Potem losujemy z puli, mamy czas na przygotowanie i odpowiadamy. Ania wylosowała mięśnie przednie uda. Temat całkiem przyjemny, bez dziwnych nazw, unerwienie i unaczynienie w dużej mierze wspólne. No i mówi. Skończyła, a gość się pyta o nerw udowy. Ona robi wielkie oczy, przecież to jest inne pytanie. Nie, ma odpowiadać, bo jej nie zaliczy. Powiedziała wszystko. A od czego on wychodzi? Ze splotu lędźwiowego. Proszę o nim opowiedzieć. Kolejne osobne pytanie, do tego strasznie upierdliwe, z tych, o którego niewylosowanie modlą się studenci do Wielkiego Ducha Anatomii, względnie czaszki stojącej w pokoju. I tak dalej. Dziewczyna jednak obkuta, czasem się za długo zastanawia, ale jednak prawidłowo odpowiada.
Zagiął ją na czymś innym, nie pamiętam już. Ania odwołuje się, będzie zdawać komisyjnie.
I tu na doktorka jest hak. Zmienił się kierownik katedry. Za przechodzącego na emeryturę profesora przyjaźniącego się z prowadzącym przyszedł lekarz dość młody, ale z pozytywnym zacięciem i nielubiący się z naszym. No ale on jest kierownikiem, on pyta. Ania odpowiedziała na 4,5. Po tym prosi ją, żeby została na chwilę i żeby opowiedziała całą sytuację. Tak też zrobiła, nas poprosiła, żebyśmy w obrębie grupy zebrali świadectwa, jak się zachowuje prowadzący i przekazali to kierownikowi.
Na konsekwencje czekamy, ale chodzą słuchy, że będzie wywalony.
Oby, niech choć tutaj, na uczelni państwowej, sprawiedliwości stanie się zadość.
Krótko, zwięźle i na temat. Chyba jeszcze nikt z Was nie zaliczył takiej wtopy.
Kocham się w przyjaciółce już troszkę czasu, aż w końcu postanowiłem coś zmienić, ruszyć w kierunku związku. Zawsze kontakty mieliśmy niczym najbliższe rodzeństwo (razem spaliśmy, nie wstydziliśmy się bielizny itp.)
Pewnego dnia leżymy sobie w wyrku i się przekomarzamy. W pewnym momencie niczym to w najpiękniejszej komedii chciałem "wywrócić" się na nią i przypadkowo pocałować...
Skończyło się tak, że zajebałem jej moją brodą w zęby i w dodatku rozwaliłem wargę :)
Chyba jeszcze nie czas....
Przez uszkodzenia jej ciała przynajmniej nie wracaliśmy do tematu styknięcia się ustami. I weź tu bądź romantykiem.
Mojego obecnego chłopaka poznałam, gdy pewnego pięknego, słonecznego dnia stanął u mych drzwi i wręczył mi... różowe majtki w kwiatki. Zawstydzony wytłumaczył, że jego pies ukradł nam je ze sznurka i chciał je oddać (mieszkam pod lasem i nie mamy ogrodzenia). Zawstydzona ja podziękowałam, mówiąc, że przekażę je mamie. Odpowiedział, że myślał, że moje, bo rozmiar się zgadza (mama grubsza ode mnie o jakieś 20 kilogramów) i jeszcze bardziej zawstydzony zaczął mnie przepraszać. W sumie było to tak krępujące, że zaczęłam się śmiać. W ramach przeprosin dałam się zaprosić na spacer. I od tego momentu jesteśmy nierozłączni.
Ot, taka historia, jak majtki mogą połączyć ludzi.
PS: Majtki były moje, tzw. okresówki, duże, bawełniane i mocno sprane. Nie przyznałam się do dziś.
Oszczędzałem 15 lat na wymarzone mieszkanie. W sumie szybko, jak na nasze realia, ale to było naprawdę 15 lat siedzenia u babci za piecem i żarcie parówek z bazaru.
Po miesiącu od odebrania kluczy piętro pode mną otworzył się klub nocny.
Mam 45 lat i wciąż jestem prawiczkiem. Ostatnio poznałem wspaniałą kobietę, wszystko rozwijało się pięknie, ale kiedy zaczęliśmy się całować... skończyłem. Później zacząłem płakać.
Chyba już nie ma dla mnie ratunku.
Niedawno dodałam tutaj wyznanie o koleżance, która rozbiła chomika o ścianę. Ktoś poprosił o więcej historii z nią związanych, oto jestem. Chomik nie był jej jedyną ofiarą, ale jedyną znaną mi ofiarą śmiertelną.
Podstawówka, coś koło 2-3 klasy, wycieczka. Mieliśmy chwilę wolnego czasu i mieliśmy pospacerować/odpocząć w zwykłym parku. W parku było jezioro, a w nim pływały kaczki. Na drodze były kamienie. Co wymyśliła koleżanka? Porzuca kamieniami w kaczki, bo czemu nie. Na szczęście kamyki nie były zbyt duże a koleżanka nie miała cela. Prosiłam ją żeby przestała, bo powiem pani. Ona na to, że "jeśli powiem to skończę jak one" rzucając kolejnym kamieniem. Nie powiedziałam, ale chciałam ją wystraszyć i odeszłam parę metrów, a ta pobiegła za mną, żeby się nie zgubić. Przy okazji, tak jak obiecała, rzuciła we mnie dość sporym kamieniem. Byłam przyzwyczajona, z doświadczenia wiedziałam, że lepiej to zignorować.
Kolejna sytuacja działa się u niej w domu. Koleżanka miała kota, nudziło się jej więc stwierdziła, że go wykąpie. Wzięła go do łazienki. Złapała za wszystkie łapki i zaczęła polewać najgorętszą wodą, jaką tylko dało się uzyskać. Kot wrzeszczał na cały dom. Nie wytrzymałam, wyrwałam jej narzędzie tortur i skierowałam na jej twarz. Zostałam pchnięta z całej siły w ścianę, a następnie wyrzucona z jej domu, ale nie żałuję.
Kiedyś, kiedy nie chciałam zostać z nią po lekcjach, zwyczajnie zrzuciła mnie ze schodów, mówiąc "chciałbym żebyś była kaleką, wtedy nie mogłabyś mi uciec". Tym razem skończyło się tylko na siniakach, ale wiedziałam, że jest nieobliczalna.
Gdzie byli rodzice, nauczyciele?
Moim rodzicom nie chciałam dokładać problemów, od zawsze myślałam że nie jestem ważna (to, że w wieku 9 lat codziennie dosłownie modliłam się o śmierć też nie było ważne).
Jej rodzice byli bardzo bogaci i mieli ją, krótko mówiąc, w dupie.
Nauczycielce powiedziałam raz, że mnie bije, że boję się chodzić do szkoły. Co zrobiła? Stwierdziła że to niemożliwe, bo po pierwsze X to takie grzeczne dziecko, a po drugie jesteśmy najlepszymi przyjaciółkami i pewnie się pokłóciłyśmy, a teraz zmyślam, żeby dostała ochrzan. A tak w ogóle to wszystkie dzieci się biją, (to że jej rodzice sponsorowali w szkole różne rzeczy z pewnością nie ma z tym nic wspólnego).
Nasza znajomość skończyła się w 5 klasie, przepisała się do innej szkoły. Zrobiła to ponieważ, kiedy wysyłała mi groźby śmiertelnie na popularnym wtedy nk, pokazałam je siostrze i sprawa skończyła się na policji.
Mam tak raz na jakiś czas, że opanowuje mnie totalne bezmózgowie. Przykład?
Najbardziej pamiętam, gdy za dzieciaka mamusia kupiła nowy fotel, taka dumna, bo aż za 200 zł. No, do bogatych nie należeliśmy. I pewnego pięknego wieczoru, gdy nikogo nie było w domu, pomalowałam rączkę fotela korektorem. Po chwili strach, że fotel ma 2 dni, matka mnie zabije! Co zrobić? Genialna ja wzięłam nóż i odkroiłam to. Gdy zobaczyłam, jak ch*ujowo to wygląda, pomyślałam, że głupia ja mogłam to zmazać płynem. Kolejny genialny pomysł się narodził! Przykleję odkrojone kawałki i umyję, ale na co przykleić? Na korektor, oczywiście!
Jak się domyślacie, nie przykleiło się, a że już późno było pomyślałam, że następnego dnia popracuję, by to ukryć. Wzięłam więc czarną skarpetkę ojca, powiesiłam na rączce fotela i poszłam się myć.
Godzinę później dostałam taki wpierdol, że nigdy nie zapomnę.
A przypomniało mi się to, gdy ostatnio, po około 12 latach, doznałam podobnego stanu i jako dorosła kobieta, mieszkająca na swoim, ogoliłam psa równie ch*jowo, i biedny pies chodzi z jakimiś gołymi plackami na grzbiecie.
Brawo ja!
Dodaj anonimowe wyznanie
