#eFTUf
Od dzieciaka fascynowały mnie zmiany skórne. Pryszcze, łupież, złażąca skóra po opaleniźnie. Uwielbiałam w tym grzebać - ojciec pozwalał mi zdrapywać łupież z głowy, babcia "obierać" stopy, jak jej skóra złaziła.
Nie minęło mi. Swoim chłopakom wyciskałam pryszcze, wągry. Do dziś jak widzę kogoś z nabrzmiałym pryszczem lub łuszczycą, to aż mnie rączki świerzbią.
Minęłam się z powołaniem - powinnam była zostać kosmetyczką, jeszcze by mi za to płacili...
#6KnWM
#TG83r
Mama urodziła mnie mając 17 lat, wpadka z jej ówczesnym partnerem. Nie umiała sobie z tym poradzić, jak dzielić szkołę, później pracę z wychowaniem dziecka?
Gdy miałam około 4 lat, moja mama rozstała się z moim ojcem i znalazła sobie innego, również po przejściach. To było okropne, czułam się w jego domu niechciana, ciągłe ubliżanie przez jego synów, niechęć z każdego strony.
Później było jeszcze gorzej... Mama zamiast iść za mną, wolała mnie gnoić, żeby tylko wkupić się w ich łaski. Często mnie biła, nawet za coś, czego nie zrobiłam. Źle posprzątasz? Możesz mieć pewność, że na tyłku nie usiądziesz. Niekiedy wstydziłam się przebierać na lekcjach wychowania fizycznego, ponieważ miałam całe nogi w siniakach.
Przemoc fizyczna to nic, gorsza była przemoc psychiczna. Przez całe dzieciństwo mogłam się nasłuchać, że jestem dziwką, szmatą, małą kurwą, ladacznicą. Gdy byłam młodsza nie rozumiałam tego, nie rozumiałam, że to nie jest normalne, z biegiem czasu wyparłam to z głowy. Powróciło ze zdwojoną siłą w gimnazjum..
Teraz, będąc w szkole średniej, nie umiem z nią normalnie rozmawiać, cały czas mam przed oczami jak mnie biła, wyzywała.
Gdy tylko powiem komuś ze znajomych, że kłócę się z mamą, mają mnie za rozpieszczoną gówniarę, która nie umie poszanować własnej rodzicielki. Ale jak ja mam ją szanować?
#Nqwc0
Łyknęłam jak żaba szlam. Do dziś ze mnie kiśnie :D
#XhNzY
#6c8Bu
Łzy w oczach, widok nieciekawy. Nie odważyłam się wyjść z kabiny, w toalecie pełno dziewczyn (mimo że toaleta mała i w niej tylko trzy kabiny). Czekałam tam do przerwy, chciałam wyjść, kiedy wszyscy będą już na lekcji i nikt nie zauważy, że to ja pozostawiłam po sobie brudną toaletę. Było mi wstyd i ogólnie źle się czułam, więc zwolniłam się wcześniej do domu.
Następnego dnia wszystkie dziewczyny z mojej klasy o czymś szeptały. Ktoś rzekomo zobaczył naszą nową matematyczkę - nauczycielkę młodą, ładną, świeżo po studiach - wychodzącą z damskiej toalety i pozostawiony za nią syf. Plotka po kilkunastu powtórzeniach urosła do rangi kupy na podłodze i obsranej ściany, a nauczycielka okrzyknięta została mianem "śmierdziuchy" i nazywana tak była za plecami do końca roku. Niektórzy nawet na kartkówkach rysowali z boku rysunki kup lub papieru toaletowego.
Nikomu się nie przyznałam, śmiałam się razem z nimi. Do dziś mi wstyd.
#ndT0m
Jestem mężatką z pięcioletnim stażem, a nawet mój luby nic nie wie o sprawie. Wstydzę się i boję.
Sprawa ma swój początek dwa lata temu. Zaczęłam cierpieć na straszliwą "swędziawkę" pleców, konkretnie łopatek. Potrafiłam zedrzeć sobie naskórek robiąc bolesne rany - tak się harcowałam. Poszłam do alergologa - nic. Dermatolog - nic. A swędzenie narastało.
Po jakimś czasie, drapiąc się jak oszalała, poczułam... zgrubienia na łopatkach. Coś tam ewidentnie było! Wybebeszyłam swoje konto i pognałam na wszystkie możliwe badania, RTG, pełen pakiet.
I faktycznie, na moich łopatkach zaczęło coś rosnąć. Pierwsze myśli - o matko, rak czy inny nowotwór! Jednak kolejna seria badań to wykluczyła, na szczęście. Lekarz prowadzący mówi, że trzeba czekać i obserwować, potem ewentualnie operacyjne usunięcie "wyrostków". Nie ma pojęcia, co to jest.
Cholera no. Skrzydła?!
#1RH6p
Jako młoda dziewczynka, w wieku 9 lat, dostałam pierwszą miesiączkę. Wiele kobiet ma pewnie podobne dolegliwości, a mianowicie biegunkę, która jest jedną z dolegliwości podczas okresu.
W klasie okres miałam jako pierwsza, wtedy był to powód do wstydu - podpaski trzeba było absolutnie ukrywać przed chłopcami, o okresie nie mówić.
Ogólnie cała ta sytuacja była dla mnie stresująca i niekomfortowa, tym bardziej że byłam bardzo nieśmiała i nigdy, w razie potrzeby, nie miałam odwagi prosić nikogo o pomoc.
Pisaliśmy sprawdzian z matematyki, kiedy nagle poczułam silną potrzebę udania się do toalety. Spytałam nauczycielkę o to, czy mogę wyjść i jeszcze przed usłyszeniem odpowiedzi, goniona potrzebą, wybiegłam z klasy.
Wtedy zaczął się koszmar. Ja w toalecie, silna biegunka. Przy okazji zauważyłam, że podpaskę miałam przekrzywioną i zdążyła mi przeciec, a siedząc przez godzinę na krześle byłam pewna, że zostawiłam ślad. Podpaski ze sobą nie mam, odwracam się - na rolce jakiś ostatni świstek papieru. Panika, nie wiem co robić. Nauczycielka przybiegła, wali w drzwi, wkurzona, że wyszłam z lekcji bez zgody, wydziera się, grozi obniżeniem oceny z zachowania. Okropne babsko dalej krzyczy, każe wychodzić, bo inaczej wyważy drzwi - u mnie łzy w oczach, cała się już trzęsę ze stresu. Ona biegnie po konserwatora, mówi, że zamek w łazience się zaciął, każe otwierać. W międzyczasie lekcja się skończyła, uczniowie zwabieni tymi krzykami zbiegli się na korytarzu. Dodam, że toalety wychodziły u nas bezpośrednio na korytarz, więc wszyscy obecni niedaleko byli świadkami całej sytuacji.
Koniec końców wyciągnęli drzwi z zawiasów (!!!), w środku zaryczane dziecko z zakrwawionymi majtkami, niepodtartą pupą, w kabinie zapach nieciekawy, konserwator z nauczycielką stoją w łazience i się gapią, uczniowie wścibiają głowy do środka, wszyscy zainteresowani całą akcją.
Całe szczęście wraz z tym tłumem zwabiony został nauczyciel starszych klas, z którym nigdy nie miałam lekcji, który kazał się wszystkim rozejść, sam zasłonił kabinę drzwiami, żebym zdążyła chociaż założyć z powrotem spodnie, a potem zaprowadził mnie do łazienki dla nauczycieli. W międzyczasie zadzwonił do mojej mamy i podał jakąś bluzę, która od miesięcy leżała w rzeczach znalezionych w sekretariacie, abym przewiązała ją sobie w pasie i żeby prowizorycznie zasłonić czerwoną plamę na spodniach, kiedy szłam z mamą do samochodu.
Nigdy nie czułam się tak upokorzona jak wtedy. Jako ciekawostkę dodam, że po tym wydarzeniu została mi trauma, w wyniku której mój organizm zatrzymał miesiączkowanie i kolejny okres dostałam dopiero dwa lata później.
#OBdIi
Słaniającą się zauważył ktoś z dyrekcji. Kazał jej jechać do domu, nie martwić się o nic, a nawet wezwał firmowego kierowcę, żeby dotarła szybko, bezpiecznie i bez wpadek. Zachowywał się bardzo dyskretnie i wyrozumiale - wiem to od samej zainteresowanej. Pojechała pewna, że pracę i tak już straciła. Prezentację wygłosił za nią sam dyrektor, który w naszym wewnętrznym gronie usprawiedliwił ją lakonicznym "Pani M. bardzo źle się poczuła, więc odesłałem ją do domu, ale spokojnie, damy sobie radę". Facet kulturalnie ani słowem nie wspomniał o dokładnej przyczynie, chociaż większość z nas albo wiedziała, albo się domyślała.
Zarząd naszego działu i kierownik byli znacznie mniej wyrozumiali niż tamten dyrektor. Cała sytuacja stała się najgorętszą sensacją. Koleżanka na szczęście była jeszcze na zwolnieniu... na szczęście, bo nie chcę wiedzieć co by czuła, jakby słyszała, że o jej rozwolnieniu za sprawą kierownika powoli huczy już pół firmy, i to huczy w tonie "powinna zostać, kto to widział, żeby człowiek mógł zachorować?!".
Sprawa nagle ucichła z godziny na godzinę. Dlaczego? Na zebranie zarządu działu, gdzie m.in. dyskutują o nagrodach, zwolnieniach i naganach, wbił dyrektor, który koleżance pomógł razem z jednym z prezesów, bo korposzczury narobiły takiego szumu o to nieszczęsne rozwolnienie, że dotarł on aż pod dach firmy. Prezes rzekł (cytuję): "Szanowni państwo, komu własne kiszki nigdy nie wbiły noża w plecy, niech pierwszy rzuci w tę panią zwolnieniem" i to wystarczyło. Prezes wyszedł, a dyrektor jeszcze opierd*lił krótko zarząd za chamstwo i brak kultury.
Jednak nie zawsze jest tak, że im wyżej ktoś siedzi, to tym mniej ma ludzkich odruchów.