Podczas wakacji nasza szkoła przeszła remont, gdzie między innymi odnowiono salę gimnastyczną i wymieniono stary zużyty parkiet na piękną, nowoczesną posadzkę.
Przyszedł początek września i jak wiadomo z okazji rozpoczęcia nowego roku szkolnego został zorganizowany uroczysty apel, nie gdzie indziej, jak na wspomnianej wcześniej sali. Wszyscy na galowo, pełna elegancja, na drzwiach wejściowych do sali powieszone zostało nawet ogłoszenie, żeby wchodzić tylko w zmienionym obuwiu, jednak jak się okazało to ogłoszenie dotyczyło chyba tylko uczniów, ponieważ jedna z pań nauczycielek postanowiła przyjść w szpilkach. I to nie byle jakich, w życiu nie widziałam tak cienkich obcasów, już z daleka było ją słychać, jak przechadza się szkolnymi korytarzami, zmierzając na miejsce apelu i kompletnie nie przejmując się niczym, wparowała na salę.
Nie wiem z czego dokładnie jest ta podłoga, ale jest dość miękka, a obcasy szanownej pani nauczycielki dosłownie zatapiały się i zostawiały w niej dziury podobne do tych, jakie powstają w rozgrzanym asfalcie. Nie zareagował kompletnie nikt, chociaż widziałam, że parę osób się temu przyglądało, jednak nikt jej nic nie powiedział. Ja też nie, bo jestem tylko zwykłą szarą uczennicą, więc jakoś głupio mi było zwracać uwagę nauczycielce (bądź co bądź młodej i nawet sympatycznej), która ma być dla mnie autorytetem. Nie znam się, może się mylę, bo nie chodzę w takich butach, ale jestem prawie pewna, że doskonale zdawała sobie sprawę z tego, co się dzieje pod jej nogami, a wyglądało to tak, jakby się tym kompletnie nie przejmowała.
W piątek był dzień nauczyciela i cała sytuacja się powtórzyła. Teraz są dziury nie tylko przy wejściu i drabinkach, ale także i przed jedną z bramek i wszędzie tam, gdzie przechodziła. Powiedzcie mi, co trzeba mieć w głowie, żeby robić takie rzeczy i nie dbać o wspólne mienie? To uczniom się każe nosić obuwie z miękką podeszwą pod groźbą uwagi, czy obniżonego zachowania, a pani nauczycielka może beztrosko przechadzać się w szpilkach bez żadnych konsekwencji? Tylko jeszcze kilka takich imprez z udziałem tej pani, a podłoga będzie wyglądać jak sito… A może to ja jestem przewrażliwiona i wszystko jest okay? Zdarzyło się Wam zaobserwować podobne sytuacje?
Dodam tylko (bo może to ważne), że ona praktycznie codziennie chodzi w takich butach i o ile w zwykły dzień nie ma większego problemu (uczy matmy, więc na salę nie zagląda), tak właśnie podczas szkolnych uroczystości jest masakra. U innych nauczycielek, czy też mam dzieci również zdarzają się czasem obcasy, ale nie aż tak cienkie i nie robią aż takich szkód.
Nie mogę żyć bez mojego kota.
Od dwóch lat mieszkam w internacie. Na weekendy i święta wracam do domu.
Jakoś pod koniec czerwca dostałam kota. Pokochałam go, spędzaliśmy ze sobą każdą chwilę. Niestety musiałam się wyprowadzić. W internacie jestem w poniedziałek rano. We wtorek na wieczór już nie mogę wytrzymać, i najczęściej w środę wracam do domu. Nie umiem żyć bez kota. Nie jest to mój pierwszy kot w życiu, ale do tego jestem najbardziej przywiązana, i on do mnie też. Zawsze kiedy wracam, on pierwszy mnie wita, miauczy, wskakuje na mnie i mruczy. Chodzi za mną krok w krok, nie wychodzę nigdy sama nawet na papierosa, kot zawsze chodzi ze mną.
Nie wiem czy to normalne, ale tylko tutaj o tym napisałam. Boję się powiedzieć komukolwiek, boję się że mnie wyśmieją. Wyprowadzam się z internatu do końca października, mama myśli że nie układa mi się ze znajomymi.
Mam żonę i dwójkę dzieci. Jesteśmy szczęśliwi mimo, że absolutnie nie kocham żony. Nie wiem skąd to parcie na miłość i uważanie, że bez niej wszystko się sypie. Nigdy Oli nie kochałem, w sumie nie kochałem też nikogo innego. Była śliczną czarnowłosą dziewczyną, podobała mi się, była nawet mądra i porządna. Zdecydowałem się z nią umówić. Mówiłem jej słodkie słówka, spacerowaliśmy, spędzaliśmy razem czas. Jak to w związku, potem wspólna studniówka, matura i studia. Związek wszystko przetrwał. Dla mnie było w porządku. Im dłużej z nią jestem tym bardziej jest dla mnie ważne, żeby wszystko było dobrze. Za dużo czasu i wysiłku włożyłem w tą relację. Ona ma wszystko co jej trzeba, pomagam jej w domu, ma pieniądze, zapraszam ją na kolację od czasu do czasu, jeździmy na wakacje. Ale nigdy nie powiem jej, że jej nie kocham.
Ludzie to źle rozumieją. Dla wszystkich to od razu zdrada, rozwód i nie wiadomo co. A ja chcę z nią być z rozsądku i dla spokoju. Nie kocham nikogo, więc nie mam zamiaru jej zdradzać. Nie kocham nawet moich dzieci, to jednak nie znaczy, że ich nie chciałem. Wręcz przeciwnie. Ale to nic złego moim zdaniem. Niech one wierzą, że tak nie jest. Spędzam z nimi czas, szanuje ich matkę i wychowuje je na porządnych ludzi. I tyle wystarczy, moim zdaniem liczą się czyny nie motywacje.
Mój mąż od trzech lat codziennie wychodzi wcześniej do pracy by wypić tam kawę, bo ponoć tylko w ten sposób może się obudzić. Po trzech latach dowiedział się, że pił bezkofeinową.
Rok temu urodziłam swoje pierwsze dziecko. Na wieść o ciąży, rodzina zaczęła gratulować mężowi, wmawiać mi jak będę szczęśliwa z dzieckiem pod sercem, że to cudowny czas dla kobiety i że to najwyższy czas na dziecko, bo przecież już od 7 lat jesteśmy małżeństwem itd.
Tylko że ja nie chciałam mieć dzieci i mąż wiedział o tym od początku znajomości. Bez żadnej rozmowy ze mną, zdecydował że będziemy rodzicami. Zrobił dziurkę w prezerwatywie i przystąpił do działania. Czuję się po prostu zgwałcona. Jeszcze wymagał ode mnie żebym się cieszyła i mu dziękowała bo najwidoczniej dojrzał szybciej ode mnie do tej decyzji.
Byłam na niego wściekła jak nigdy na nikogo innego. Nie chciałam mieć dzieci tylko dlatego, że ich po prostu nie cierpię. Otóż prawie każdy w mojej rodzinie miał lub nadal ma raka. Ja sama miałam nowotwór piersi.
Po urodzeniu syna długo nie musiałam czekać na potwierdzenie mojej obawy. Mając pół roku, mały dostał diagnozę guza mózgu. Lekarz powiedział że jest jakieś 10% szans na wyzdrowienie.
Według męża i jego rodziny wina za to nieszczęście była moja. Tylko że on wiedział dlaczego nie chciałam mieć dzieci, a mimo wszystko nic do niego nie dotarło. Co zrobił mój dojrzały mąż? Odszedł od nas.
Moja seksualna autobiografia:
Zaczęłam się masturbować w wieku 3 lat: pamiętam to, maluchy w przedszkolu, małe łóżeczko przed przeprowadzką...
Nie wiedziałam co właściwie robię, ale podobało mi się. Podświadomie wiedziałam, że lepiej to ukrywać.
W wieku 6 lat:
Byłam od tego uzależniona, robiłam to każdego dnia nawet po kilka razy.
Zauważyłam ze podniecają mnie wszelkie rzeczy związane z bólem, torturami, zabiegami medycznymi, zniewoleniem i poniżeniem.
Wtedy też skojarzyłam, że siusiak chłopca i dziurka dziewczynki pasują do siebie jak puzzle i wykorzystywałam to w swoich fantazjach jako coś bolesnego i upokarzającego.
Nieświadoma jeszcze istnienia czegoś takiego jak seks, 6-letnia ja wymyśliłam gwałt...
7 lat:
W jakimś czasopiśmie dla kobiet znalazłam ilustracje różnych pozycji seksualnych - w ten oto sposób się wyedukowałam. Coś, co do tej pory wyobrażałam sobie jako podniecającą upokarzającą torturę okazało się naprawdę istniejącą rzeczą i to na dodatek konieczną do urodzenia dziecka. Zaczęłam eksperymentować z wkładaniem do pochwy różnych przedmiotów – zaczynając od ołówka i rączki szczoteczki do zębów. Wymyślałam przy tym scenariusze rodem z filmów porno BDSM.
11 lat:
Rodzice udostępnili mi komputer z internetem, pod ich nieobecność w domu w oknie incognito zaczęłam oglądać pornografię. Odkryłam, że wszystko co do tej pory wymyślałam i o wiele więcej naprawdę istnieje. Początkowo mnie to szokowało i przerażało, z czasem zaczęłam oglądać coraz więcej coraz bardziej brutalnych filmów BDSM.
12 lat:
Przerwałam błonę dziewiczą wkładając do pochwy grubą rączkę od szczotki do włosów. Jedyne co wtedy pomyślałam to: no trudno, przynajmniej teraz będę mogła wkładać grubsze rzeczy.
14 lat:
Uzależniona od masturbacji i pornografii. Zauważyłam, że coraz trudniej było mi osiągnąć orgazm, a kiedy mi się udawało trwał on chwilkę. Uświadomiłam sobie jak bardzo byłam uzależniona, że to nienormalne i powinnam zacząć z tym walczyć.
Miałam poważną infekcję intymną, o której nie powiedziałam mamie, bo bałam się, że jak pójdę z nią do ginekologa, to wszystko się wyda – łącznie z przerwaną błoną dziewiczą.
16 lat:
Po 2 latach prób udało mi się zwalczyć uzależnienie. Znalazłam sobie chłopaka.
Teraz - 17 lat:
Masturbuję się mniej więcej raz na 2 tygodnie, a do pornografii sięgam nie częściej niż raz na 3 miesiące. Mam chłopaka sfrustrowanego tym, że ciężko mi osiągnąć orgazm. Miałam problem, kiedy podczas naszego pierwszego razu zapytał jak straciłam dziewictwo, ale powiedziałam, że przez używanie tamponów, co o dziwo łyknął. Nie wie nic o moim wcześniejszym uzależnieniu i nie rozumie czemu jestem przeciwna temu, żeby oglądał porno.
Zastanawia mnie, czy rodzice cokolwiek zauważyli i jeśli tak, to co muszą sobie o mnie myśleć...
Mam 29 lat i nigdy się nie przytulałem (wiem wstyd). Nie pamiętam by rodzice kiedykolwiek to robili, dziewczyny nie mam. Często przed snem głaskam się po klatce piersiowej by choć trochę stłumić fizyczną potrzebę bliskości. Myślę też jak to jest kogoś przytulić, jak bardzo czuć ciepłotę ciała czy bicie serca drugiej osoby.
Panicznie boję się zadławienia. Nie wiem skąd to się wzięło, nigdy w życiu nawet poważnie się nie zakrztusiłam wodą ani nie byłam świadkiem sytuacji jak ktoś się dławi. Ta fobia pojawiła się nagle, znikąd. W okresie największego jej nasilenia schudłam ponad 10 kilo w miesiąc, bo prawie nic nie jadłam. Rok temu chodziłam kilka miesięcy na terapię, jakiś czas było ok, jadłam stałe pokarmy bez problemu nawet będąc sama w domu, ale ostatnio znowu mnie nie wiadomo dlaczego wzięło.
Nie jestem w stanie jeść gdy jestem sama - szczyt moich możliwości w dobry dzień to jajko na miękko, w zwykle jest to raczej budyń, zupa krem albo jogurt, ale w gorsze dni, jak dzisiaj, nawet przy tego typu pokarmach wkręcam sobie, że jakiś kawałek utknął i stopniowo zatyka mi drogi oddechowe.
Przy ludziach jest lepiej, ale zauważyłam, że to też zależy od osoby. Naprawdę swobodnie potrafię jeść tylko przy mamie (związana zawodowo z medycyną) i chłopaku (wiem, że umie udzielić pierwszej pomocy i ogólnie bardzo mu ufam). Problemem natomiast jest to, że nawet przy nich w gorsze dni jem po prostu nieestetycznie - odkasłuję i chrząkam gdy wydaje mi się, że coś utkwiło w gardle, absurdalnie długo żuję i wiercę się nerwowo przy stole. Wstyd mi iść do restauracji.
Najgorsze jest to, że naprawdę kocham jeść, od zawsze lubię gotować i eksperymentować z kuchniami świata, ale ta fobia bardzo mi w tym przeszkadza. Jestem też na takim etapie życia, że powinnam myśleć o wyprowadzce, ale naprawdę boję się, że sobie nie poradzę - nawet mieszkając z chłopakiem nie uniknęłabym dni, w których musiałabym być sama.
Nie mam żadnych problemów zdrowotnych mogących powodować problemy z przełykaniem, wszystko zostało bardzo dokładnie sprawdzone. To siedzi w głowie. Idę na dniach do psychologa, zamierzam wrócić na terapię, ale bardzo chętnie przyjmę też porady od kogoś, kto być może ma lub miał podobny kłopot.
Dostałem kiedyś od szefa esemesa - "Wesołych Świąt! Wpadnij po świętach po wypowiedzenie".
Kiedy brałam prysznic, mój 5-letni syn postanowił sprawdzić co się stanie, kiedy włoży 7 jajek do mikrofalówki.
Dodaj anonimowe wyznanie
