W wieku 17 lat zakochałam się w pewnym chłopaku z mojej szkoły, byliśmy ze sobą rok, a ja ciągle bałam się uprawiać z nim seks. Gdy w końcu się przemogłam, robiliśmy to coraz częściej, wiadomo - jak to nastolatki, które próbują życia.
Pewnego razu tyle "szczęścia" nie mieliśmy i zaszłam w ciążę. Po długich rozmowach z chłopakiem, postanowiłam urodzić, ale oddać. Nigdy jej nie widziałam, wiem tylko, że ma udane życie. Wiem, że nie byłabym dobrą matką. Najbardziej śmieszy mnie, gdy ktoś zarzuca mi że jestem złym człowiekiem, że po co uprawiałam seks. Tak, po części mają rację, ale nie uważam się za złego człowieka, oddałam córkę, żeby w życiu miała lepiej. Żeby wyrosła na dobrą kobietę, która w dzieciństwie była otoczona miłością swoich PRAWDZIWYCH rodziców. Adopcja to nie aborcja, a wielu ludzi to porównuje.
Piszę to tylko dlatego, że dzieci adoptowane często maja żal do rodziców, którzy ich oddali. Możliwe, że oddali je, bo nie chcieli dzieci, przyczyny mogły być różne. Ale jednak oddali, żeby miały lepsze życie.
Moje koleżanki całą grupą w mediach społecznościowych gratulują koleżance
nowo narodzonego syna. Robią to jakby były naprawdę zachwycone i szczęśliwe.
A w rozmowie prywatnej obgadują ją i wypominają jej wpadkę.
Podkreślają, że nie była w związku nawet 12 miesięcy i zaszła w ciążę,
mówią, że zdradziła byłego, wpadła z nowym i oszukuje je, że ma wesołe życie.
Ponadto wypominają jej jakieś wady, brak matury i wyśmiewają jej aktywność
w mediach społecznościowych gdzie już teraz wrzuca tylko zdjęcia dziecka.
Nazywają ją madką. Można by było pomyśleć, że kompletnie się od niej odwróciły, ale przy niej stają się nie szczere i milutkie.
Nawet jeśli mają rację to dorośli ludzie nie powinni chyba być tacy dwulicowi.
Albo mówisz szczerze ale siedzisz cicho, nie? Nie mogę na patrzeć, to jest tylko moja znajoma, ale może powinnam jej powiedzieć. Jak myślicie?
Historia z wesela z wyznania DyrS8.
Zanim przejdę do głównej historii, muszę wspomnieć że jestem osobą kreatywną. Piszę opowiadania, zajmuje się hobbystycznie fotografią, trochę rysunkiem, w sumie nic wielkiego i głównie dla siebie nie dla świata naokoło. Wie o tym kilkoro moich znajomych, wiedział pan młody i wiedziała spora część ekipy z kawalerskiego.
Na ślub i wesele dojechać musiałem z mą małżonką samochodem. 400km jest już męczące, no i przed ceremonią wypada przebrać się w coś bardziej galowego. W porozumieniu z panem młodym zajechaliśmy do domu weselnego na kilka godzin przed ślubem żeby odświeżyć się po trasie, troszkę odpocząć i przebrać. W wirze przygotowań przekazał ten obowiązek swojej mamie. Przy okazji opowiedział trochę o mnie i moich pasjach. Pracownicy na miejscu zostali poinformowani, dostaliśmy pokój i wszystko przebiegło miło i przyjemnie
Ślub, sakramentalne "Tak", i szybko na wesele.
Na weselu, miłe przywitania ze znajomymi, co ciekawe nikogo z rodziny ani pani młodej, ani pana młodego nie znałem nigdy wcześniej. Z dwustu osób znało mnie łącznie z dziesięć, wliczając w to parę młodą i matkę pana młodego. Gdy impreza się już trochę rozkręciła, wszyscy byli po pierwszych głębszych, ja stałem przy barze i czekałem na drinka dla mnie i mej lubej.
I podchwyciłem strzępek rozmowy: "No podobno jest tutaj gdzieś pan X. Słyszałem że pisarz."
Ja mam na imię X (imię dość rzadkie, więc nie umieszczam i nie podmieniam), przyjąłem to ze zdziwieniem, może jest tutaj jeszcze jakiś X.
Jednak sytuacja dość szybko eskalowała. Ciągle słyszałem o "Panu X". Dowiedziałem się że jest artystą i/lub pisarzem, żyjącym na prowincji, z dala od wielkomiejskiego zgiełku przeszkadzającemu twórczej pracy. Następnie X urósł do wymiaru Wyspiańskiego, co to ma opisać to wesele, jak nie w poemacie, to choćby w opowiadaniu. Oczywiście opisując upadek narodu, czy obyczajów...
Jakiś czas później stałem znowu przy drink barze, w oczekiwaniu na upragnione drinki, gdy jak z pod ziemi wyrosła matka pana młodego. Razem z matką pani młodej. Jak mnie zobaczyły, pierwsza od razu wystrzeliła:
- Ooo! Jest Pan X! Opowiadałam ci o nim...
Potem nastąpił monolog którego nie zapamiętałem. Nie zwracałem na niego uwagi, bo skupiłem się na tym, że całkiem spory tłumek właśnie przyjął mnie za obiekt zainteresowania. I mógłbym przysiąc, że muzyka przestała na chwilę grać...
Sporą część wesela zajęło mi spokojne dementowanie plotek, które niestety spowodowało, że zostałem uznany za osobę skromną i tylko pogłębiło wiarę w historię, która żyła już swoim życiem.
Nienawidzę chodzić do fryzjera, ponieważ muszę patrzeć 30 minut w lustro na swoją twarz...
Nadeszły czasy, w których chyba już nic mnie nie zdziwi. Praca za miskę ryżu, czy święto księży męczenników... Polityka niczym już mnie nie zaskoczy.
Obecnie jestem w ciąży. Że tak powiem, ostatnia prosta. Myślę, że to istotne. Ale do brzegu.
Wychodzę na spacer - przed blokiem, w którym mieszkam, na ławce siedzą dzieci. Trójka. Ona i dwóch chłopców w wieku 9-10 lat. Przechodzę koło nich swoim powolnym, ciążowym krokiem (ból bioder, pachwin i d**y jak po ostrym treningu na pośladki z Mel B) i czuję zapach... Spoglądam dokładniej, a młody zapodaje bucha z e-papierosa - tego z efektem super dużej ilości dymu - mój mąż marzy o takim, ale szkoda mu wydać ok. 500 zł.
Czaicie? 10-latek na legalu w biały dzień pali e-fajkę. Nie kryje się z tym w ogóle. Tak mnie korciło, aby się odezwać... Ale strach miałam, powiem szczerze. Już raz zwróciłam gówniakom uwagę, że chyba są za młodzi na te wszystkie brzydkie słowa na k i ch... Tak na mnie wsiedli, że zrezygnowałam.
Ja się siebie i was pytam: gdzie są rodzice? Skąd dzieci mają e-fajkę, skąd maja liquid do niej i gdzie ich poczucie strachu, że ktoś ich zobaczy? Podkabluje rodzicom i czekać będzie sroga kara. Kiedyś paliło się fajki po kryjomu. A teraz?
Stąd końcowe pytanie: Córko moja nienarodzona: co z ciebie wyrośnie? Już zaczynam się bać... Czy ja w tym zapier*** na miskę ryżu znajdę czas, aby Cię wychować na dobrego, mądrego i rozsądnego człowieka?
Ironia losu?
Zająłem się w końcu montażem kamer na moim domu.
Kamery są już na swoim miejscu.
Następnego dnia chciałem się brać za instalację kabli itp.
Rano nie było drabiny opartej o dom.
Ktoś ją sobie wziął.
Eh...
Jakiś czas temu wybraliśmy się z mężem na wesele do naszych dobrych znajomych. Wesele miało być w mieście oddalonym od naszego o około 200 km.
Umalowałam się, ogarnęłam włosy i założyłam odświętną sukienkę, a mój mąż ubrał już-nie-tylko-ślubny garnitur i ruszyliśmy w drogę. Przybyliśmy pod kościół dziesięć minut przed ślubem. Na miejscu, ku naszej konsternacji, była obecna grupka jedynie ok. 10 nieznanych nam osób. Pięć minut później z kościoła wyszli goście i para młoda (nie byli to nasi znajomi). Przy okazji dowiedzieliśmy się, że osoby, które widzieliśmy wcześniej były gośćmi ww. pary młodej.
Mąż zadzwonił do kolegi, który też miał być na ślubie i zapytał gdzie oni są. Po jego wyrazie twarzy zorientowałam się, że coś ewidentnie było nie tak.
Pomyślałam, że może pomyliły nam się kościoły, albo godzina mszy, albo miejscowości (ślub i wesele miały być w innych miejscowościach).
Gorzej.
Ślub miał być za tydzień!
Jak to mówią: śmiechom nie było końca :D
Ostatnio byłam świadkiem kradzieży.
Czasem jeżdżę do znajomych w różne krańce Polski, w celu odwiedzenia znajomych, w tym mieście spotkałam się z moimi kuzynami, do których rodzice zadzwonili by zrobili po drodze małe zakupy. Udaliśmy się do owadziej sieciówki. Trochę się wygłupialiśmy, tak że nieco głupio było mi podejść do kasy, bo panie w sklepie ewidentnie humor ten nie bawił. Jako, że kupowałam pierwsza jakąś drobną rzecz, to poczekałam za kasą by pomóc im z zakupami. Przy kasie gdy moja kuzynka już wyjmowała kartę do płacenia, zobaczyłam zgrzewkę napojów stojącą koło nogi jej brata. Spytałam czy dał to do skasowania, a ten kazał mi się tylko uciszyć. Zszokowana wyszłam ze sklepu, moje kuzynostwo uznało to za super-zabawne, że właśnie przed nosem kasjerki wynieśli towar, ja o nim wspomniałam, a i tak im się udało. Czułam się zażenowana.
Usłyszałam jedynie, że jestem sztywniarą, bo "zawsze muszę być taka idealna".
Powiedziałam, że jakby nie patrzeć to była kradzież, na co powiedzieli, że o właśnie takim zgrywaniu perfekcyjnej mówili i że nikt za to nie będzie płacić, bo sieciówka wpisuje to w straty. I co z tego? Straty wywołane kradzieżą to nadal kradzież.
Ogólnie poczułam się dziwnie, nie wiem co o tym myśleć. Nie mam co mówić im rodzicom, bo oni pewnie im by jeszcze przyklasnęli, że hehe przechytrzyli durną kasjerkę. Nie, nie są biedni ani potrzebujący, ale tak, czasem im się zdarzają, lekko mówiąc, nieprawidłowe zachowania. Nie mnie oceniać, wszyscy są dorośli i ich sprawa, że chcą tacy być. Boli mnie trochę, że w sumie duża część rodziny uważa mnie za gorszą i dziwaczkę, bo nie lubię patologicznych zachowań.
Nie mam komu nawet tego powiedzieć, bo rodzina uzna to co zrobili za fajne, a własnym znajomym wstydzę się przyznawać do posiadania takiej familii. A w sklepie mnie zatkało, teraz jednak czuję się winna udziału w zbrodni. Ogólnie potrzebowałam się tym z kimś podzielić i uważam, że to dobre miejsce...
Trzydzieści lat temu miałam pięć lat i mieszkałam w gospodarstwie w małej wsi pod Lublinem. Mama, tata, ja i dwójka rodzeństwa, stara chałupa po dziadkach, stodoła, stajnia, kurnik, pola i lasy. Pewnego sierpniowego dnia nadeszła straszna burza, która utrzymywała się przez trzy dni. Na dworze godzinami było niemal czarno. Z domu wychodzili tylko rodzice, gdy nieco się uspokajało, by ogarnąć zwierzęta.
Trzeciego wieczora z zewnątrz zaczęły dochodzić skrajnie dziwnie odgłosy. Nie będę próbować ich opisywać, bo to bez sensu. Były tak dziwne, że nie przypominały niczego co znaliśmy. Mama czym prędzej zapakowała nas do łóżek, a tata z siekierką do mięsa usiadł na stołku przy drzwiach i czuwał. Dźwięki te stawały się coraz głośniejsze, aż nie wytrzymał i stwierdził, że idzie to sprawdzić. Mama prosiła żeby nie szedł, ale tata poszedł. Wziął ze sobą latarkę, siekierkę i zniknął. Dźwięki ustały po około pół godziny, ale tata nie wrócił.
Szukali go wszyscy, wszędzie. Kamień w wodę. Po 10 latach tatę prawnie uznano za zmarłego. Postawiliśmy mu symboliczny grób. Pięć lat temu, już jako dorosła osoba, jak co tydzień odwiedziłam ten grób i mamę, który nigdy nie chciała się wyprowadzić licząc, że ojciec wróci. Poszłam na spacer naszą starą ścieżką, którą tata zawsze zabierał nas na grzyby i jagody. Często bawiliśmy się tam w chowanego, ganianego, podchody. Zrobiło mi się strasznie smutno, nie doszłam do końca. Postanowiłam nagle odbić i "na siagę" przedrzeć się przez las do głównej drogi. Modliłam się, zagapiłam, wpadłam w dołek tak mniej więcej po pas. Stara piwnica po spalonej przez Niemców leśniczówce. Gdy się wygrzebywałam ze stery śmieci, liści, ziemi, wygrzebałam też niechcący ludzką żuchwę. Ledwie pamiętam, jak stamtąd uciekałam.
Policja, pogotowie, bo się poraniłam po drodze. Są szczątki, kości. Ale nie mojego taty. Pogrzebany tam człowiek miał rozwaloną czaszkę i tylko tyle się dowiedzieliśmy. Wszczęto dochodzenie. Trwało długo ale... mój tata się znalazł. Na Białorusi. Żywy.
Uciekł, bo niechcący, w panice zabił tamtego człowieka. Co robił w naszym obejściu i czego chciał, ani jak wydawał te dźwięki nikt nie wie. Tata dał mu w łeb z zaskoczenia, z przestrachu. Gdy to zobaczył, schował ciało w tamtej zapomnianej piwniczce i uciekł tak jak stał, bo się bał. Lokalne powodzie, ogólny bajzel i cyrk pomogły mu zatrzeć ślady. Gdy się spotkaliśmy, miał już dość mocną demencję i pamiętał tylko to i to, jak bardzo za nami tęsknił, martwił się i bał. Przez cały ten czas dużo pił. Bardzo dużo.
Sprawa dalej się ciągnie. A ja sama nie wiem, co mam o tym myśleć. Jestem przy nim na ile mogę. Mamy już nie mam, nie wytrzymała tego.
Pracuję w dużej firmie. Wielka hala i 4 zmiany, 9 grup po kilkadziesiąt osób każda sprawiają, że każdy z nas zna tylko ludzi ze swojej grupy i właściwie to tyle.
Jako, że od każdej reguły jest wyjątek, są pewne panie, które kojarzą wszyscy.
Panie w wieku 55+ zajmują stały kącik ochrzczony przez nas 'Salem'. Nie bez powodu.
Pracuje tam 5 rozgoryczonych, zakompleksionych, pełnych nienawiści do wszystkiego i wszystkich wiedźm. Cała 5 to mieszkające z kilkoma kotami stare panny, całkowicie bezkrytyczne w stosunku do swojej osoby. Ich potencjalni wybrankowie uciekli oknem jakieś 30 lat temu, a kurz do tej pory unosi się nad drogą.
Osobniki te są chorobliwie otyłe, szacunkowo 110 kilo wzwyż. Dwie z nich mają problem z korzystaniem z toalety, bo kabiny są wąskie. Higiena osobista to też dość ciężki temat.
Ulubionym zajęciem czarownic jest przynoszenie własnoręcznych wypieków i raczenie się nimi podczas pracy. Serio, one nieustannie coś jedzą. Może po prostu lubią, a może to sposób na frustrację, nie wiem.
Ich drugą pasją jest uprzykrzanie życia innym i osiągnęły już mistrzostwo w swoim fachu. Nie ma takiej osoby w naszym gronie, która by nie miała do czynienia z ich złośliwością przynajmniej raz.
*Widzę, że się spieszysz? Zablokuję przejście i idź dookoła.
*Masz dobry humor? To ja powiem szefowi, że się obijasz.
I tak dalej.
W czym tkwi sedno sprawy?
Ostatnio modnym tematem jest 'dyskryminacja' osób otyłych. Temat aktywnie podchwycony przez Salem i wykorzystywany w każdej możliwej sytuacji. Bo świat jest zły i każdy jest przeciwko nim. Każdy tylko czeka, żeby powiedzieć coś niemiłego. Wszyscy inni są źli. W nich samych nie ma przecież nic niewłaściwego, prawda?
Dodaj anonimowe wyznanie
