O tym, jak kradłam w sklepie, w którym pracowałam.
Miałam wtedy 18 lat. Pierwsza praca. Sklep, który wszyscy znacie. Żabka.
Płacono mi 7 zł za godzinę. Wynajmowałam pokój i musiałam dużo pracować, aby w ogóle mieć za co żyć. Często było tak, że pracowałam i po 200 h miesięcznie. Policzę Wam ile to pieniędzy: 1400 zł. Super, no nie? A czasem dostawałam mniej, bo szefowa, jak się coś przeterminowało, to odliczała nam z pensji, bo tego nie "wyłapaliśmy".
Ciężko było coś wyłapać, jak byłam sama na zmianie, musiałam oprócz obsługi kasy dokładać towar, robić jedzenie na wynos, sprawdzać codziennie terminy nabiału, wykładać towar, kontrolować warzywa i owoce, pakować ciasto, myć ekspres od kawy itd. Brakowało po ludzku czasu, aby przejrzeć chipsy, spożywkę czy napoje odnośnie terminów ważności. Miarka się przebrała, jak szefowa zamówiła za wiele chipsów i przeterminowały się na magazynie 3 kartony. My na sklepie nawet nie wiedzieliśmy jakie są terminy, a co dopiero na magazynie. 12 szt. (o ile dobrze pamiętam) po 5 zł x 3 kartony. 180 zł płatne na dwie osoby, no bo oczywiście szefowa, gdy już stała na zmianach, to w wolnym czasie przeglądała Facebooka.
Wtedy zrozumiałam, że ona mnie okrada. Zwolnić się nie mogłam, bo do wyboru miałam albo inną żabę, albo sprzątanie kibli, nic innego w okolicy nie było. A ja pomimo wrednej szefowej lubiłam kontakt z klientami.
Zaczęłam więc kraść, ale nie na potęgę, tylko z głową. Pomimo tego, że nie było kamer, wolałam nie przesadzać, aby się nie wydało.
Na normalne jedzenie było mnie stać z pensji. Nadal nosiłam do pracy kanapki, ale do tej kanapki codziennie sobie coś wzięłam z półki. Jednego dnia jakiś napój, którego bym normalnie nie kupiła, bo za drogi. Innego dnia jakieś orzeszki czy paluszki. A kolejnego dnia wafelek czy cukierki. Czasem po drugiej zmianie brałam sobie jakieś piwko do domu, a raz wyniosłam nawet butelkę wina.
Jakoś po 3 miesiącach mojej codziennej kradzieży nadeszła inwentaryzacja od Żabki. Tego, ile moja szefowa miała pod kreską nie powiem- usatysfakcjonowało mnie. Wiem, że dużą część ukradli klienci, ale część zwinęłam ja.
Szefowa zainwestowała w kamery. Dalej kradłam, bo wiedziałam czego nie sięga kamera, ale przystopowałam. Po paru miesiącach znalazłam inną pracę i się przeniosłam do nowo otwartego sklepu.
Chyba jestem złym człowiekiem, ale nie mam żadnych wyrzutów sumienia, ba, uważam, że to, że odtrącała mi i tak z marnej pensji za swoje błędy jest wystarczającym powodem, aby nie być fair wobec niej, skoro ona nie była wobec mnie.
Anonimowe odkryłam całkiem niedawno, przeglądając raz na jakiś czas poczekalnię, jestem przerażona ilością wyznań oszukujących osób „aseksualnych”.
Bardzo żałuję, że nie trafiłam tu wcześniej, bo moja historia jest prawie kalką.
Przyjaciółka od lat, od zawsze sama i wielce dumna z tego, że jest „asem”. Taki typ człowieka, że zanim dowiesz się, jak ma na imię, to niczym student prawa - musi powiedzieć, że jest aseksualna i jakie to nie jest super. Przyjaźniłyśmy się prawie 20 lat. W międzyczasie ja wyszłam za mąż, kupiliśmy mieszkanko w większym mieście. Obie byłyśmy z mniejszej miejscowości. Przyjaciółka poprosiła mnie o pomoc, chciała znaleźć pracę i wyrwać się z dziury bez perspektyw. No w zasadzie czemu nie, w końcu przyjaciółka, a pokój wolny, bo dzieci (całe szczęście) jeszcze się nie dorobiliśmy - pozwoliłam jej u nas zamieszkać na jakiś czas, aż znajdzie pracę i odłoży coś na wynajęcie mieszkania. Co się stało, pewnie się domyślacie. Pomijam fakt, że pomieszkiwanie chwilę zamieniło się w pół roku - mieszkało nam się razem dobrze, dokładała się do rachunków. Przy czym mojemu mężowi postanowiła płacić w naturze. Pierwsza wymówka? „Chciała spróbować!”. Potem nagle między nimi wielka miłość, a ja, ta zła i nieempatyczna, jak mogę się złościć i nie życzyć im szczęścia.
Z mieszkaniem milion problemów, nikt z nas nie miał się gdzie wynieść, więc mieszkaliśmy razem jeszcze jakiś czas - istny koszmar.
Ale przecież aseksualna, to nic nie grozi...
Do 16 roku życia bylem pewien, że żurawina to mięso z żurawia.
O tym, jak mama zniszczyła mi dzieciństwo.
Moja mama jest bardzo nerwową i wybuchową osobą. Z braćmi bardzo się jej baliśmy, bo za najdrobniejsze przewinienia wyzywała nas i szarpała nami jak wariatka. Tata pracował w delegacjach i nie był na co dzień z nami. Był jej przeciwieństwem. Spokojny i łagodny człowiek.
Mama kupowała nam najtańsze słodycze i robiła to bardzo rzadko. Jako około 7-letnie dziecko ukradłam jej z portfela 5 zł i kupiłam sobie dużą paczkę chipsów. Mama nakryła nas z braćmi jak je jemy i strasznie się zdenerwowała. Wyzywała mnie od złodziei, niewdzięcznych gnojów itp. Za karę klęczałam na grochu do samego wieczoru. Jakoś niedługo po tym wpadłam na głupi pomysł zabrania ze sklepu wafelka, takiego za 40 groszy, najzwyklejszego. Zostałam przyłapana, strasznie się popłakałam, przepraszałam, błagałam, żeby nic nie mówiono mojej mamie, obiecywałam, że nigdy więcej tego nie zrobię. W tym sklepie pracowała koleżanka mojej mamy. Kupiła mi tego wafelka i obiecała nie mówić nic o tym mojej mamie, a ja jej obiecałam, że nigdy więcej tego nie zrobię.
Ja słowa dotrzymałam, nigdy więcej nie ukradłam niczego, nikomu. Ale koleżanka mojej mamy powiedziała jej o tym. Była straszna awantura, dostałam okropne lanie pasem. A gdy tata wrócił z delegacji, mama o wszystkim mu powiedziała, a za karę słodycze, które nam przywiózł, zostały podzielone tylko między moich braci (dawali mi po kryjomu). Tata przyszedł do mnie wieczorem z czekoladą i wytłumaczył mi, dlaczego nie wolno tak postępować. Długo rozmawialiśmy i obiecałam mu, że nigdy więcej tak nie zrobię.
A moja mama... postanowiła zawiadomić dyrektor mojej szkoły i moją wychowawczynię, która później przy całej klasie nazwała mnie złodziejką. Wszyscy koledzy i koleżanki się ode mnie odwrócili. Gdy coś ginęło, zawsze byłam podejrzaną. Pamiętam te przeszukiwania, gdy musiałam się rozbierać do majtek i w gabinecie dyrektorki udowadniać, że to nie ja. I tak nikt mi nigdy nie wierzył. Do końca szkoły wyzywano mnie od złodziei, nikt nie chciał się ze mną bawić, poniżano mnie i dokuczano. To było piekło. Piekło, które zafundowała mi moja mama. O cholerne 5,40 zł.
Odkąd w dość młodym wieku wyprowadziłam się z domu i zaczęłam od razu sama na siebie zarabiać, stałam się straszną sknerą (gdzie wcześniej byłam typem lekko zbuntowanej księżniczki, która totalnie nie znała pojęcia "oszczędzanie"). Nie zarabiam kokosów i nigdy nie zarabiałam, chociaż łatwiej mnie spotkać w pracy niż w domu. Specjalnie ubieram się w hipisowskie, punkowe, grunge stylówki, żeby ludzie nie zwracali zbyt dużej uwagi na dziurawe rajstopy czy mocno znoszone ubrania, o które i tak dbam jak tylko umiem.
Jakiś czas temu zrobiło mi się głupio w tramwaju, gdy zobaczyłam, że para żuli ma buty w lepszym stanie ode mnie. Obuwie wywaliłam ze smutkiem, bo było wygodne, chociaż zaczęło się dziurawić od spodu. Ostatnio się skapnęłam, że moje problemy z odżywianiem są spowodowane nie tylko przez nieregularne godziny pracy, stres itp., ale też właśnie przez skąpstwo. Patrzę na cenę i odechciewa mi się jedzenia. Schudłam straszliwie i zaczęłam się wstydzić własnego ciała, ale dalej mam problem z wydawaniem pieniędzy na jedzenie.
Dzisiaj idę przez miasto (nie małe, nie duże). Z naprzeciwka szedł chłopak na oko 15-17 lat i puszczał z głośnika muzykę, która nie była przyjemna dla mojego ucha - dużo wulgaryzmów. Krzyknęłam (żeby zagłuszyć muzykę) do niego "Możesz wyłączyć muzykę albo włączyć sobie na słuchawkach, nie wszyscy chcą..." i w tym momencie chłopak był już na tyle blisko mnie, że napluł mi w twarz i poszedł dalej.
Przez 2 minuty stałam w miejscu, zastanawiając się o co chodzi.
W firmie, gdzie pracuję, pracuje też K. K jest w ciąży i niedługo pójdzie na zwolnienie. K jest miłą i sympatyczną osobą, nawet ją lubię, cieszę się jej szczęściem (jej pierwsze dziecko), a jeszcze bardziej cieszy mnie, że pozbędę się na rok tej niekompetentnej idiotki (albo i na dłużej, bo to nie jest wcale takie pewne, czy będzie chciała wrócić do pracy). Mam cichą nadzieję, że w miejsce K przyjmą kogoś równie sympatycznego, ale przy tym bardziej ogarniętego.
Moi rodzice są bogaci. Bardzo bogaci. Mnie natomiast wychowywano bardzo surowo, tzn. miałem dach nad głową i jedzenie, ale nie dostawałem prezentów, tylko np. ubrania, jeśli wyrosłem z tych co miałem. Nigdy nie dostałem jakiegoś "zbędnego" drobiazgu, choćby kartki urodzinowej. Nie miałem kieszonkowego, nie mogłem chodzić na żadne zajęcia dodatkowe po szkole, jeśli były płatne. Jako dziecko miałem straszny żal do rodziców, zazdrościłem kolegom głupich klocków Lego. Wcześnie zacząłem zarabiać dawaniem korepetycji młodszym dzieciakom, żeby mieć na swoje drobne zachcianki. Jak rodzice się dowiedzieli, to przestali mi dawać także ubrania i takie rzeczy jak kosmetyki, na wszystko musiałem sam zarobić. To wbiło mnie w dumę, że jestem lepszy od swoich rówieśników, bo jestem "niezależny" finansowo.
Będąc w liceum pracowałem już na pół etatu i dorzucałem się rodzicom do rachunków (sam zaproponowałem, oni się zgodzili). Poszedłem na studia i zacząłem się utrzymywać już w całości samodzielnie, a moje poczucie wyższości nad kolegami, których utrzymywali rodzice, urosło do takich rozmiarów, że potrafiłem w twarz nazwać ich "pijawkami". Któregoś miesiąca dopadło mnie zapalenie miazgi zęba. Nie miałem odłożonej wystarczającej ilości pieniędzy (studia nie pozwalały mi na pracę na cały etat), mogłem wybrać: lekarstwa albo jedzenie do końca miesiąca, i wtedy po raz pierwszy się złamałem i zadzwoniłem do domu z prośbą o pożyczkę, płacząc z bólu i obiecując, że oddam zaraz po wypłacie. Rodzice się nie zgodzili. Powiedzieli, że jestem dorosły i powinienem lepiej gospodarować pieniędzmi. Kupiłem leki, resztę miesiąca przeżyłem dzięki dobroci moich współlokatorów, którzy karmili mnie widząc, że nie mam absolutnie nic do jedzenia. Wtedy zaczęła kiełkować we mnie myśl, że to nie jest do końca w porządku, ale nadal wmawiałem sobie, że nie mam prawa rozporządzać pieniędzmi rodziców. Ale przełom przyszedł później.
Miałem wtedy narzeczoną, tak się wydarzyło, że zdiagnozowano u niej nowotwór. W Polsce jedyną możliwością leczenia było m.in. usunięcie całkowicie macicy, a chcieliśmy bardzo mieć dzieci. Za granicą znaleźliśmy klinikę, która podjęła się innej metody leczenia, ale to kosztowało. Założyliśmy zbiórkę i przekonałem narzeczoną, żebyśmy pojechali do moich rodziców prosić o pomoc. Byłem przekonany, że tym razem pomogą, w końcu chodziło tu o zdrowie i życie mojej marzeczonej. Jak możecie się domyślić, odmówili. "Nie będziemy marnować funduszy na wasze zachcianki". Wtedy coś we mnie pękło. Wstałem i wyszedłem, od tamtego czasu nie utrzymuję z nimi kontaktu. Sam nie wiem co mam zrobić w tej sytuacji, bo z jednej strony mam do nich straszny żal, że mi nie pomogli, gdy mogli, a z drugiej nadal tkwi we mnie przekonanie, że nie mam prawa dostać od nich nawet złotówki.
Moja żona zażądała rozwodu. Nie, nie było zdrady z żadnej strony, nikt nikomu nie wyrządził krzywdy. Aneta powiedziała mi już ponad rok temu, że mnie nie kocha. Oboje próbowaliśmy odnowić naszą relację, ale te starania nie przyniosły żadnych rezultatów. Uczucie z jej strony wygasło i żadne z nas nic na to nie poradzi.
Dziś mam sprawę rozwodową – i godzę się na rozwód bez orzekania o winie, nie robię jej żadnych problemów. Właśnie dlatego, że ją kocham.
Czasem, gdy naprawdę kogoś kochasz, musisz pozwolić mu odejść.
Od kilku lat bardzo głośno oddycham, wiele osób pyta mnie czym się tak denerwuję - ja odpowiadam, że niczym, po prostu to mój normalny oddech. Ostatnio coraz ciężej złapać mi oddech, zdarza mi się dusić i nie móc złapać tchu. Mój ojciec wszystko bagatelizuje i mówi, że wymyślam sobie niestworzone choroby. Mimo regularnej i intensywnej aktywności fizycznej mam problem z przebiegnięciem jednego okrążenia na wf-ie. Czuję, że bardzo mi się pogarsza, z każdym dniem mam wrażenie jakbym walczył coraz ciężej o kolejny wdech. Coś jakby blokuje płuca i sprawia, że są bardzo, bardzo małe. Ojciec nie chce o tym słuchać, dostaję szlaban na wyjścia z domu, jak tylko o tym wspomnę. Mówi, że nie będzie wydawał pieniędzy na moje fanaberie, a na NFZ to się dostanę jak będę miał 60 lat.
Nie wiem co robić, bardzo się boję, że kiedyś się po prostu uduszę. Chociaż może to pokazałoby mojemu ojcu, że nie zmyślam. Błagam, anonimowi, macie jakieś pomysły jak dostać się do lekarza bez zgody rodzica? Mam 14 lat i nie mam żadnej innej rodziny lub starszych znajomych, którzy mogliby ze mną pójść.
Dodaj anonimowe wyznanie
