Do niedawna bardzo ufałam swoim zwieraczom. No cóż, nauczyłam się na własnej skórze, że trzeba być ostrożnym.
Otóż nie tylko obsrałam sobie bieliznę, ale i spodnie. To nawet nie dupa mnie oszukała! To ja sama!
Nie widziałam chłopaka od tygodnia, najpierw ja wyjazd służbowy, potem on. Nawet na telefony nie było za dużo czasu. Właśnie otwierałam drzwi do domu, kiedy zadzwonił luby. Wolałam rozmawiać z nim, niż udać się za naglącą potrzebą...
Narobiłam w gacie i rozmawiałam z nim dalej.
Nigdy się nikomu nie przyznam!
Kiedy byłam mała, miałam różne zwierzątka: szczury, myszki, chomiki, a w okresie lęgowym chodziłam po okolicy i zbierałam ptaki, które wypadły z gniazda (jerzyki, jaskółki) oraz inne ranne ptaki.
Zasada była prosta: przeżyje noc przy podstawowej opiece - tata zawozi je do miasta do fundacji ratującej ptaki.
Pewnego dnia szukałam koperku w kuchni, miałam może z 7 lat. Tata zawołał tylko, żebym dała sobie spokój i poszła do siebie. Otworzyłam ostatnią szufladę w zamrażarce i znalazłam w niej martwe gołębie, mojego szczura, który zmarł pół roku wcześniej i innych tymczasowych, byłych domowników. Okazało się, że przez kilka lat tata z lenistwa zamiast zakopywać zwłoki zwierząt, tak jak mi to obiecywał, chował je do zamrażarki "żeby zakopać potem". Byłam w szoku, do tej pory jestem osobą bardzo empatyczną, wrażliwą i mimo upływu 20 lat, często ten widok do mnie wraca.
Kilka lat później okazało się, że tata jest bardzo chorym i niebezpiecznym człowiekiem, jednak to już temat na osobną historię. Ja za to do dziś panicznie boję się zamrażarek. Ojca zresztą już też.
Dzisiaj opowiem Wam o zdarzeniu, którego do końca życia nie zapomnę.
Miałam wtedy 9 lub 10 lat, byłam bardzo młodziutka i głupiutka.
Moja siostra pokazała mi pewną stronkę. W zasadzie sama podpatrzyłam co robi, w końcu bardzo zainteresowało mnie to, że non stop z kimś pisała. Ja jako młoda i ciekawa życia dziewczynka postanowiłam, że sama spróbuję do kogoś napisać - w końcu miałam swój telefon - bardzo słaby, ale jakaż to ja byłam dumna, w końcu kupiłam go za swoje oszczędności. To był cholerny błąd.
Myślałam, że wszystko jest okej. Poznałam chłopaka z Żor, niby fajnie nam się gadało itd. Podał mi swój numer i powiedział, że zostaniemy przyjaciółmi.
Napisałam do niego i właśnie od tego się zaczęło. Zapytał, czy chcę doświadczyć czegoś przyjemnego.
Kazał mi dotykać się i pisać mu, czy mi się to podoba. Kłamałam, bo nie miałam wiedzy i ochoty na takie rzeczy. Ale potem było gorzej.
Kazał mi wysyłać moje nagie zdjęcia. Groził, że zadzwoni do moich rodziców i powie, jakie rzeczy z nim wypisywałam. Jako dziecko, nie powiem, wystraszyłam się - i zrobiłam sobie zdjęcie. Kazał zrobić takie, gdzie widać będzie moją twarz. Całe szczęście, że mój telefon nie potrafił wysyłać MMS-ów. Nie wiem, co by się stało.
Przez rok miałam traumę, tym bardziej, że opisałam mu swój wygląd, wiek, miasteczko, w którym mieszkałam. Bałam się, że ''ten z Żor'' mnie znajdzie.
Nie wiedziałam wtedy, że nawet jeśli ktoś by się dowiedział, to on będzie miał kłopoty, a nie ja. Byłby posądzony o pedofilię i wyłudzanie - co wiąże się z kilkoma latami w więzieniu.
Nikt o tym nie wie. Jednak ja nie zapomnę.
Jestem osobą niepełnosprawną ruchowo od urodzenia, po kilku operacjach. Mam też problemy z nerkami. W związku z moimi przeżyciami, musiałem dorosnąć nieco szybciej niż większość moich rówieśników. Jakaś część mnie jednak zawsze się przed tym broniła...
Dzieci są odpieluchowywane zazwyczaj mając 1,5 roku. Czasem wcześniej, czasem później. Przynajmniej tak słyszałem.
U mnie to trwało "nieco" dłużej. Pampersy nosiłem z przerwami do 8. roku życia. Ze względu na problemy z nerkami, nosiłem sporadycznie także później, w czasach nastoletnich. I przyznam, że do pewnego stopnia mi się to podobało :)
W pewnym sensie zaprzyjaźniłem się z pieluchami. Nikomu nie mogłem o tym powiedzieć. Że poza powodami stricte medycznymi, noszę pieluchy, bo po prostu lubię to uczucie między nogami. Lubię tę miękkość i rzepy, lubię powracać do dzieciństwa.
Nikomu nie mogę o tym powiedzieć, chociaż czasami bardzo bym chciał. Zawsze kiedy próbowałem, spotykałem się z najróżniejszymi reakcjami - od akceptacji (rzadko), po potępienie i sugestie leczenia psychiatrycznego.
Niezbyt to przyjemne, gdy cię wyzywają, potępiają i gardzą twoimi marzeniami i fantazjami (choćby nie wiem jak odstawały od tego, co inni uważają za "normę").
Może przynajmniej tutaj będę mógł czasami opowiedzieć Wam parę rzeczy...
Mój syn urządził sobie imprezę pod naszą nieobecność. Na początku byłem zły, ale prawdziwa fala szału spłynęła na mnie, kiedy dowiedziałem się, że otworzył bardzo starą i wartościową whisky zabutelkowaną w Szkocji przez mojego prapradziadka i ZMIESZAŁ JĄ Z PEPSI!
Coś we mnie umarło...
Jakiś czas temu przyłapałem swoją dziewczynę na zdradzie. Związek ponad 4 lata, mieszkaliśmy w moim mieszkaniu, planowałem zaręczyny. I to wszystko przez przypadek...
Standard - idę do pracy na 10, wracam o 18 do domu, jak co każdy tydzień. Wyjątkowo uwinąłem się ze wszystkim dużo wcześniej, nie było dużo do pracy i szef zwolnił mnie po ledwo 4 godzinach do domu. Chciałem zadzwonić do swojej dziewczyny, że już wracam do domu i możemy resztę dnia spędzić razem, wyjście do kina itd., ale nie mogłem się dodzwonić.
Wchodzę do mieszkania...zastaję spanikowaną już byłą dziewczynę i faceta, którzy w pośpiechu się ubierają. Nie zdenerwowałem się, nie uniosłem się, nie zaciskałem pięści... Najpierw zrobiłem kilka zdjęć, potem kompletnie bez żadnych emocji powiedziałem do kolesia "Wyjdź z mojego mieszkania.", a do dziewczyny "Masz godzinę na spakowanie swoich rzeczy". Ona zapłakana, przeprasza, mówi, że nie chciała, stara się zwrócić na siebie uwagę... gdzie w tym czasie ja poszedłem zrobić sobie obiad i siadłem do komputera. Traktowałem jej płacz i lamenty jak powietrze. Przestała dla mnie istnieć w tym momencie. Nic wtedy nie czułem... Nie wiem, czy to z powodu szoku i niedowierzania. Wyprowadziła się. Możliwe, że do tego kolesia, bo nie ma w pobliżu żadnej rodziny ani bliższych przyjaciół.
Już 3 tydzień do mnie wypisuje i od czasu do czasu mnie nawiedza. A ja po prostu milczę i się nie odzywam. Znajomi zauważyli, że już się z nią nie pokazuję i padają pytania. A ja im tylko pokazuję zdjęcie jako dowód...
Co w tym wszystkim jest najgorsze? Że to trzecia zdrada, jaką przeżyłem w życiu. Poprzednie też żałowały... I nie ułożyły sobie normalnego, bezstresowego życia. O ile jeszcze myślałem, że "do 3 razy sztuka", tak teraz straciłem wszelką nadzieję na szczęśliwe życie - nie będę w stanie już nikomu zaufać.
Powiedziałem mojej dziewczynie, że uwielbiam w niej fakt, że często „ma na twarzy banana”.
Obraziła się. Pomyślała, że chodzi mi o seks oralny.
Dodatek do wyznania #6Cs0S.
Pomimo całego syfu jaki miałam w domu typu bójki, kłótnie i częsty seks, podczas gdy siedziałam w pokoju obok, moja fantastyczna szkoła miała nas w dupie.
Moja szkoła nigdy nie zainteresowała się dlaczego po weekendzie przychodziłam do szkoły nieuczesana, bez drugiego śniadania, ze spuchniętą buzią, z paczką dużych chipsów i dużą butla coli, która na odwal się ojciec kupił mi dnia poprzedniego gdy szedł po alkohol. Nikt nie spytał czy dobrze się czuję, gdy po raz kolejny po weekendzie siedziałam smutna w kącie i nie miałam nawet ochoty wyjść na korytarz pobawić się z dziećmi, które też z reguły za mną nie przepadały.
Gdy po raz kolejny awantura przerodziła się w drastyczną przemoc i do czwartej nad ranem musiałam uspokajać rodziców, coś we mnie pękło. Zmęczona tym gównem poszłam do naszej ulubionej pani pedagog - każdy nauczyciel mówił, że pani pedagog jest w stanie rozwiązać każdy problem, poszłam i ja ze swoim.
Kiedy powiedziałam, że mam problem w domu i rodzice przesadzają z alkoholem, pani pedagog stwierdziła, że nigdy nie widziała mojej mamy nietrzeźwej - a spotkała ją dwa razy na bazarze i raz w szkole na wywiadówce.
Wytłumaczyła mi, że czasem rodzice mogą się pokłócić, przecież jesteśmy tylko ludźmi.
Powiedziałam jej więc o wszystkim.
Finalnie stwierdziła, że pewnie trochę podkoloryzowałam i pomimo moich błagań, wezwała mamę do szkoły.
Mama oczywiście trzeźwa jak rybka, wypiękniona i wypachniona w nowej kurtce przyszła do szkoły, opowiedziała jak nam dobrze w domu i jaka ze mnie mała mitomanka.
W szkole, do samego końca uważano mnie za kłamczuchę - słyszałam też że powinnam się wstydzić tak opowiadać głupoty na własnych rodziców.
W domu sprawa zatuszowana przed ojcem, mama się na mnie obrazika i stwierdziła, że jej relacje z tatą to jej prywatna sprawa i nie życzy sobie żebym jej srała w życiorys.
Później już przy każdej kłótni modliłam się, żeby jedno z nich pobiło drugie na śmierć i moja męka się skończy.
Jestem 21-letnim gościem i uwielbiam kobiecą seksowną bieliznę. Kiedyś dziewczyna przez jakiś czas u mnie mieszkała. Gdy byłem przez kilka dni sam w domu i widziałem jej stringi, to ubierałem je na czysty tyłek i chodziłem w nich po domu.
Długo się zastanawiałam nad dodaniem wyznania że względu na ewentualne komentarze, ale... Raz się żyje.
Jestem ogromnie wrażliwa na męski zapach, a konkretnie na rozsiewane w nim feromony. Nie jest dla mnie ważne jak facet wygląda, a jak pachnie jego skóra (nie kosmetyki). Upajam się zapachem koszulek mieszkającego z nami przyjaciela, kiedy je wrzucam do pralki.
Dodaj anonimowe wyznanie
