Lata temu moja kuzynka miała lalkę Barbie - Roszpunkę.
Geniusz lalki polegał na tym, że w wielkiej dziurze w głowie miała wciśnięty splot syntetycznych blond włosów. Wystarczyło je pociągnąć, a złote włosy wychodziły z plastikowej dziury.
Kuzynka zawsze miała lepsze zabawki. Głównie dlatego, że bardzo o nie dbała i nikomu nie pozwalała ich dotykać.
Kiedyś bawiłam się z kuzynką w jej pokoju i strasznie się pokłóciłyśmy. W ramach rozstrzygnięcia sporu złapałam Roszpunkę i z pełną premedytacją ucięłam jej włosy zaraz przy tej wielkiej dziurze w plastikowej głowie.
Oczywiście bieg do rodziców, kuzynka we łzach, ja też, no bo ona płacze, to ja nie będę gorsza. Kuzynka utrzymywała, że zrobiłam to na złość, co zasadniczo było poprawnym tokiem rozumowania.
Ostateczny werdykt rodziny - ucięłam, bo myślałam, że włosy odrosną. Przecież tak było w reklamie
Do teraz boli mnie to, że moja rodzina była bardziej skłonna uwierzyć w moją absurdalną głupotę niż w moją złośliwość.
Jestem prezesem dość dużej, a co za tym idzie - rozpoznawanej firmy na polskim i zagranicznym rynku. Wszyscy, którzy mnie znają, uważają mnie za elegancika. Wiecie, codziennie garnitur, krawat... Wszyscy, którzy mnie znają, uważają mnie za pewnego siebie, poważnego gościa...
NIKT, ale to NIKT nie wie o mojej małej tajemnicy ;-)
Mam wielki problem z jelitami i nigdy nie wiem, co danego dnia mi zaszkodzi. Jednego dnia zaszkodzi mi kawa, innego jogurt. Strasznie wstydzę się iść na "dwójeczkę" w pracy. Wiecie co wtedy robię? Kiedy jelita zaczynają mi buzować i czuję, że nadchodzi "ten" moment, idę do łazienki, urywam papier toaletowy i wkładam go sobie w spodnie (tak, żeby nie było widać). Później, jak gdyby nigdy nic, wracam do swojego biura, siedzę kilka minut, następnie udaję, że muszę gdzieś zadzwonić, więc wychodzę z biura z telefonem w ręku i udaję się na zewnątrz. Następnie kieruję się w stronę budynku obok (inna firma). Tam jest kilka korytarzy i kilka toalet. Chodzę po piętrach i patrzę, gdzie nikogo nie ma. Jeśli widzę pusty korytarz, to biegnę szybko do łazienki, robię co swoje i z zażenowaniem (za każdym razem!) opuszczam budynek (oczywiście pilnując, aby nikt mnie nie zauważył).
Po wszystkim wracam do biura i wypróżniony zaczynam swoje kolejne spotkanie biznesowe.
Robię tak od 8 lat :-)
Mój tato jest spokojnym człowiekiem. Po pracy zawsze wraca prosto do domu. Nigdy nie sprawiał żadnych problemów, chętnie zajmował się dziećmi, pomaga w obowiązkach domowych. Ideał? Nie do końca. Tato nie ma zdania na żaden temat, nie ma kolegów ani znajomych. Nie potrafi samodzielnie podjąć żadnej decyzji. Do sklepu chodzi zawsze z kartką, pomimo to zawsze dzwoni po kilka razy i pyta o każdą rzecz. Plus tej sytuacji jest taki, że od niedawna ma telefon komórkowy, wcześniej wracał do domu tylko po to, by zapytać, czy skoro nie ma zwykłych kajzerek, to może wziąć podłużne. Nie potrafi sam załatwić najprostszych czynności urzędowych - nie wie w jakich bankach mają pieniądze, jak zapłacić rachunek za prąd ani jak kupić bilet na autobus. Nawet ubrania na następny dzień zawsze wieczorem szykuje mu mama, jeśli zapomni wyjąć skarpetek, to budzi ją rano, bo sam nie wie, które ma ubrać.
Wbrew pozorom to wcale nie jest wina rodziców mojego taty. Wychowywał się na wsi, pomagał przy gospodarstwie i młodszym rodzeństwie. Szybko się usamodzielnił. Skąd ta nagła zmiana? To efekt "wychowania" mojej mamy. Jest autorytarną osobą, wszystko musi być tak jak ona chce, nie znosi sprzeciwu. Wszystko sama robi najlepiej. Tato z biegiem czasu zatracił wszystkie zdolności "ogarniania się", skoro od tylu lat słuchał, że wszystko co robi jest źle. Mam wrażenie, że z roku na rok wręcz cofa się w rozwoju. Mama powinna być z siebie dumna, że wychowała takiego "kapcia", jakiego chciała.
Najbardziej boję się, że matka umrze przed ojcem, a on sam nie poradzi sobie z codziennym życiem.
W zeszłym tygodniu spotkałem się ze starym kolegą, miałem zostać u niego na noc. Przed snem postanowiłem umyć zęby. Kolega ma osobno łazienkę i ubikację, ja poszedłem do łazienki. Zacząłem myć zęby, a przez cieknącą z kranu wodę i już parę piw w sobie strasznie zachciało mi się sikać. Padło na umywalkę...
Kolega niestety też chciał umyć zęby i z zaskoczenia wparował mi do łazienki w momencie, kiedy załatwiałem się do jego błyszczącej umywalki.
Wstyd jak diabli.
Trochę zaspałem do pracy, więc szybko się ogarnąłem, ubrałem, złapałem torbę i wybiegłem. Na autobus wyrobiłem się idealnie, a było wolne miejsce, więc postanowiłem sobie cupnąć, żeby odpocząć. Na kolanach położyłem torbę wraz z... kotem, który w niej spał.
Kiedy miałam kilka lat, w niedzielę przed wyjściem na niedzielną mszę poprosiłam mamę o 2 zł na coś słodkiego. Niestety miała tylko 5 zł, które jak co niedzielę miałam dać księdzu na tacę. Umiałam już liczyć, ale nie bardzo ogarniałam nominały monet. Pół drogi kłóciłam się z mamą, że ja chcę 2 zł, a księdzu damy 3 zł, bo przecież 2+3=5. Mama cały czas starała mi się wytłumaczyć, że 5 zł jest w całości, na czym polega rozmienianie pieniędzy i że nie mamy gdzie rozmienić po drodze.
Całą mszę dumałam nad tymi słodkościami, które chciałam kupić. Kiedy ksiądz zaczął zbierać na tacę i doszedł do mnie, spojrzałam się na niego z poważną miną i powiedziałam:
- Ja dam księdzu 5 zł, ale w zamian chcę 2 zł na słodycza!
Ksiądz zaczął się śmiać i przystał na moją propozycję.
Słodkości nie kupiłam, mama była zła i dostałam karę.
Jestem mamą kilkorga dzieci. Kilka miesięcy temu urodziłam najmłodsze. Wszyscy, którzy mnie spotykają, komplementują moją figurę. Pytają jak to możliwe, że matka wielodzietna tak szybko wróciła do formy, nawet nie mam odstającego brzucha. A to dopiero trzy miesiące po porodzie.
Nikt nie wie, że od wielu lat cierpię na zaburzenia odżywiania. Tylko mój mąż mnie wspiera i kontroluje, żebym jadła cokolwiek. Oprócz tego morderczo trenuję w obawie, że zbyt duża ilość kalorii spowoduje tycie i będę tłustą świnią. Tak naprawdę zjadam niecałe 1000 kalorii dziennie. Nie jestem głodna.
Zdaję sobie sprawę z absurdalności moich najgłębszych przekonań, ale nie potrafię ich zmienić. Co ciekawe, to co jem jest bardzo dobrze zbilansowane i dbam o zdrową dietę mojej rodziny. Produkty pełnoziarniste, nisko przetworzone, owsianka na śniadanie itp. Jem po prostu bardzo mało i nie potrafię się przełamać.
W markecie jakaś młoda śliczna dziewczyna flirtowała z moim 20-letnim synem. Był tak obojętny, że aż było mi wstyd. W końcu zaprosiła go do siebie... a ten ciućmok spytał "Ale po co?".
W tamtej chwili coś we mnie umarło. Jako ojciec zawiodłem. Przepraszam.
7 lat byłam w związku, byłam pewna, że to "to", znajomi uznawali nas za parę idealną. I naprawdę tak było, zero kłótni, wydawało się, że to był mój najlepszy przyjaciel, mogłam mu powiedzieć o wszystkim, a jednak coś nie wyszło.
Nie wiem, kiedy to się zaczęło, nie zwróciłam uwagi na to, że coś się zmieniło, do czasu kiedy wrócił do domu i znikąd powiedział mi, że mam wyprowadzić się do końca dnia, bo w sumie to on już od dawna się z kimś spotyka i to ją kocha.
Szkoda tylko, że zapomniał, że do rodzinnego domu mam 200 km, w brzuchu noszę nasze dziecko (5 miesiąc) i nie mam gdzie się podziać.
Słowem wstępu: dostaję obrzydzenia na widok wymiocin, fekaliów czy innych wydzielin.
Kiedyś mój pies się czegoś nażarł (duuuuże bydlę) i dostał zatrucia. Po prostu zrzygał się na podłogę. Mój mężczyzna był w pracy, więc sprzątanie spadło na mnie. Nie było takiej opcji, żebym się do tego zbliżyła.
Ugotowałam makaron, poczekałam, aż ostygnie i wywaliłam go na podłogę, żeby przykrył wymiociny.
Pies zeżarł wszystko. Podłoga była wylizana do czysta.
Nie żałuję.
Dodaj anonimowe wyznanie
