Mam swoją listę rzeczy do zrobienia w życiu. Jedną z nich był seks z mężczyzną (jestem hetero, ale nie mam nic przeciwko gejom). Dzięki googlowi znalazłem stronę z mężczyznami do towarzystwa (escortami) z mojej okolicy.
Jakież było moje zdziwienie (stary oklepany schemat) kiedy na progu moich drzwi w sobotę stanął największy osiłek z mojego gimnazjum, który mówiąc szczerze zawsze wzbudzał we mnie lęk. Na całe szczęście mnie się nigdy nie czepiał.
On także mnie poznał. Mimo tego wszedł i pogadaliśmy ze sobą jakbyśmy byli najlepszymi kumplami. Do stosunku doszło. I muszę przyznać (nie wiem czy to wynika z jego doświadczenia czy faktu, że było to coś nowego dla mnie) był to najlepszy seks w moim życiu do tej pory.
W minione święta urządziłyśmy alkoholizację z moją siostrą, z którą widzimy się raz na kwartał. Piło się dobrze, poniósł nas melanż i krótko mówiąc... ubzdryngoliłyśmy się i zebrało się nam na wspominki z dzieciństwa.
Wspomniałam naszego sąsiada, który przychodził pomagać nam w obrządkach; ja mogłam mieć max 10 lat, on około 15. Sympatyczny chłopak, typ żartownisia. Kiedyś zostaliśmy sami w stodole i pokazał mi swoje przyrodzenie, mówiąc, że pokaże mi jeszcze coś śmiesznego, jeśli ja pokażę mu, co ja mam w spodniach.
Byłam pyskatym dzieckiem, więc wyśmiałam go, obróciłam się na pięcie i poleciałam do mamy, która na całą historię zareagowała niezręcznym odwróceniem wzroku - krótko mówiąc albo nie uwierzyła, albo zbyła.
Ha-ha, śmieszna historia, jak to po pijaku.
W tym momencie moja siostra uderzyła w płacz. Jak mama mogła tak zareagować? Jak mogła nic nie zrobić?
Moja siostra zawsze była cichsza, potulniejsza i słabsza psychicznie. Ten chłopak ją regularnie gwałcił w tej stodole, z której ja wtedy uciekłam. O tej sytuacji dowiedziałam się dopiero teraz, po pijaku, kiedy ja mam 24 lata. Nie miałam zielonego pojęcia o niczym.
Siostra dopiero niedawno zaczęła się przytulać do ludzi, ma problemy z kontaktami towarzyskimi i nawiązywaniem nowych znajomości. Myśleliśmy, że "taka jej uroda", "od urodzenia miała lekkie spektrum autyzmu", "nie każdy musi być przebojowy" itd.
Mama na pewno nic nie wie/ nie pamięta/ nie chce pamiętać. Nie wiem co robić i czy cokolwiek robić, gryzie mnie to strasznie.
Siostra wychodzi za mąż w tym roku, narzeczony o wszystkim wie, znalazła dobrą pracę - ułożyła sobie życie, wyszła na prostą. Nie wiem co się stało z tym chłopakiem.
Byłam zgwałcona 2 lata temu, początkowo nie wychodziłam z domu, zamknęłam się w sobie.
Dopiero później chciałam żyć normalnie, wyjść do ludzi lecz, coraz więcej osób, które wiedziały o tym komentowały "jeśli się nie zabiłaś, to chyba ci się podobało". Z czasem nawet moja własna matka tak mówiła.
Naprawdę nie było łatwo, spodziewałam się wsparcia lub wyrozumienia, a tutaj komentarze podane wyżej. Jeśli macie koleżankę lub kolegę z taką traumą, nie komentujcie tego w ten sposób, bo to boli.
Wczoraj zostałem na noc u bliskiej koleżanki. Po udanej nocy zaproponowałem jej związek i zrobiłem kanapki na śniadanie. Po chwili wyprosiła mnie ze swojego mieszkania zaznaczając, że nie będzie z takim typem człowieka.
Nałożyłem masło pod nutellę.
Nie sądziłam, że tu napiszę. Ale jeśli mogę komukolwiek pomóc, kogoś ochronić, to mam taki obowiązek.
Całe moje dwudziestoparoletnie życie to ciąg wiecznego braku pieniędzy. Nie na zachcianki, wakacje, ale na najważniejsze rzeczy. Pusta lodówka, niepopłacone rachunki. Dziecinne okulary korekcyjne nosiłam do 18 roku życia, bo nie było pieniędzy. Każde pieniądze, które posiadałam, rodzice ode mnie pożyczali. Na wieczne nieoddanie. Ja i moje rodzeństwo musieliśmy radzić sobie sami. Gdyby nie dziadkowie i rodzina, to nie wiem, co by było. Jak to było możliwe, skoro oboje mieli dobre prace i powinniśmy żyć na poziomie? Ano, niezaradność życiowa. Kalectwo życiowe, jak chcecie tak nazwijcie.
Nie wiem, co mamusia z kasą robiła, ale na nic nie było. Do tego wiecznie wychodziły sprawy, w których rodzice nie umieli się odnaleźć.
Teraz zmarła moja matka. Wiecie, co po niej dostaliśmy? Kilkaset tysięcy długów. Nie wiedzieliśmy, ale prawda zaczęła wychodzić. Mimo dobrych zawodów obojga rodziców (przez większą część czasu mieli oboje nawet po 2 roboty) z jakichś powodów moja mama pozaciągała pożyczki. W parabankach. Nikt nie wie, na co te pieniądze szły, bo w domu nigdy ich nie było. Rodzice pożyczali się u znajomych, żeby była kasa na życie.
Muszę więc odrzucić spadek po mamie (czyli dom rodzinny, w którym nadal mieszkamy) i jakoś stanąć na nogi.
Po co to piszę? Jak jesteście niezaradni życiowo, to nie róbcie sobie dzieci. Bo skażecie je na ten sam los. Jednostki wybijają się z biedy, reszta ją powiela. Ja nie mogłam na rodziców liczyć, nie stworzyli mi warunków do rozwoju, dobrego startu. Nie byli w stanie zapewnić mi nawet podstawowych potrzeb. Ani mnie, ani rodzeństwu. Nie piszcie mi, że wszystko ode mnie zależy, jak to często już widziałam na tej stronie.
Studia musiałam zawiesić, żeby zająć się uregulowaniem spraw mamy. Od początku ogarniałam i załatwiałam za kogoś, sobą nie miałam czasu się zająć. Teraz też muszę zająć się młodszym bratem, bo staram się go jakoś chronić i umożliwić mu jakoś normalny start.
Jestem kłamczuchą, ale tylko i wyłącznie po alkoholu. Za każdym razem gdy jestem pijana nie kontroluję tego co mówię, a nawijam jak najęta, natomiast na następny dzień nic nie pamiętam. Mówi się, że słowa pijanego to prawdziwe (ukryte) myśli trzeźwego, ale nie w moim przypadku.
Opowiadam całkowicie zmyślone historie, a o rzeczach których mówię nawet na trzeźwo nie myślałam nigdy. Na jednej z imprez płakałam że kiedyś miałam loki, ale od farbowania włosy mi się wyprostowały oraz ze chłopak mnie zdradził (naprawdę zawsze miałam proste włosy, a chłopak mnie nie zdradził, bo go w ogóle nie miałam). Gdyby znajomi tego nie nagrali to bym nie uwierzyła.
Na ostatniej imprezie powiedziałam podobno jednemu kumplowi, że strasznie podoba mi się Michał. Kolega nie był wtajemniczony, że po alkoholu często gadam bzdury. Powiedział o tym Michałowi i okazało się, że ja jemu też się podobam, ale Michał strasznie bał się odrzucenia. Po rozmowie z kolegą zaprosił mnie na randkę, a ja... odmówiłam, ponieważ uważam go za dobrego kumpla, nic więcej.
Michał się wkurzył na kolegę, że go oszukał i się pobili. Ostatecznie wyjaśniłam sytuację, że kolega nie był winny. Teraz obydwoje są na mnie źli i nie chcą mieć ze mną kontaktu, szczerze się nie dziwię.
PS. Nie, nie mam 13 lat. Tak, wiem, że nie jest normalne tak pić i to patologia. Za każdym razem mam później wielkiego kaca moralnego. Mam problem i wybieram się do specjalisty ;).
Mój chłopak wykorzystuje mnie finansowo.
W każdej możliwej sytuacji w sklepie tak się zakręci, że płacenie zostaje mi, bądź gdy robimy mi zakupy (bo nie mieszkamy razem) dorzuca do koszyka swoje drobne rzeczy, które na paragonie zajmują połowę listy.
Nie przeszkadzałoby mi to, gdybym pracowała na co dzień, ale wszelkie koszta pokrywam pieniędzmi z sumy jaką udało mi się zgromadzić na rozpoczęcie samodzielnego życia, gdy skończę studia. On natomiast pracuje na co dzień...
Do tej pory mój budżet uszczuplił się prawie o połowę, a najgorsze jest to, że on zdaje sobie sprawę, że martwi mnie ta sytuacja co mnie jeszcze bardziej dobija
Mieszkam w Ameryce, to tak słowem wstępu, abyście połapali się w sytuacji.
Na Halloween mój młodszy brat postanowił wybrać się na zbieranie cukierków. Pech chciał, że akurat tamtego wieczoru jako jedyna nie miałam żadnych planów, więc pilnowanie go spadło na mnie.
Przy pierwszym domu młody oczywiście musiał wyrżnąć o wycieraczkę przed drzwiami.
Pani, która mu otwierała, bardzo się zmartwiła i z racji tego, że "jest bardzo dzielny i nie płacze" podarowała mu kilka nadprogramowych cukierków.
Młody był oczarowany.
Przy każdym następnym domu za każdym razem robił to samo i właściwie za każdym razem dostawał jakiegoś dodatkowego słodycza.
Po prostu geniusz zła :D
Poznałem dziewczynę przez internet. Była mądra, zabawna, wygadana i bezpośrednia, a do tego nieco szalona. Mogliśmy gadać o wszystkim, mieliśmy wspólne zainteresowania i podobne poczucie humoru. Naprawdę czułem się z nią jak z najlepszym kumplem, było świetnie.
Na początku się zauroczyłem, ona też się bardzo zaangażowała, ale potem zacząłem dostrzegać jej wady. Mianowicie była dość leniwa, maturę z matmy zdała dopiero za drugim podejściem. Nie raz zdarzało się, że gdy do niej przychodziłem, w mieszkaniu miała bałagan, bo nie chciało jej się posprzątać. Gotować dla samej siebie też jej się nie chciało (dla mnie lubiła gotować), więc zamawiała do domu fast foody, a potem narzekała, że jest gruba. Do tego doszedł fakt, że od lat leczyła się na depresję, choć niełatwo było się tego domyślić po tak promiennej osobie. Jakoś nie umiałem jej pokochać, ale myślałem, że coś się zmieni, gdy będziemy razem dłużej.
Po roku znajomości wyznała mi, że na długo zanim się poznaliśmy została zgwałcona i że było to głównym powodem jej depresji, a także często wywoływało u niej myśli samobójcze. Nie umiałem zrozumieć, dlaczego powiedziała mi o tym tak późno, czemu nie umiała mi zaufać.
Zacząłem się od niej odsuwać, w końcu stwierdziłem, że się w tym wszystkim pogubiłem i nie wiem już, co do niej czuję, więc potrzebuję czasu. Miałem straszne wyrzuty sumienia, więc powiedziałem, że możemy zostać przyjaciółmi, mimo że raczej żadne z nas w to nie wierzyło.
Niestety jej mama poważnie zachorowała i musiałem ją wspierać. Byłbym strasznym dupkiem, gdybym zostawił ją z tym samą. Wychodziliśmy na kawę, spacery, starałem się często być przy niej i poprawiać jej humor. Najpierw płakała mi w rękaw, potem dziękowała, że mogła na mnie liczyć, a po paru miesiącach zdałem sobie sprawę z tego, że naprawdę zostaliśmy tymi cholernymi przyjaciółmi, tylko z jej inicjatywy. To była naprawdę fajna relacja, spotykaliśmy się nadal, gdy jej mama już wyzdrowiała.
W pewnym momencie zrozumiałem, że w końcu poczułem do niej coś więcej, chciałem tworzyć z nią związek. Jednak zanim zebrałem się w sobie, by to powiedzieć, ona zaczęła spotykać się z kimś innym.
Myślałem, że to przejściowe, więc czekałem z wyznaniem uczuć aż się rozstaną. Ale między nimi robiło się coraz poważniej, on ją uwielbiał, doceniał jak nikt. Wiem, bo opowiadała mi wszystko jak najlepszej przyjaciółce. Taką rolę dla niej pełniłem.
Nie rozstali się. Piszę to wyznanie, siedząc na ich weselu, udając, że świetnie się bawię i myśląc, jak wszystko spieprzyłem.
Wyglądała prześlicznie w sukni ślubnej.
A ja jestem idiotą.
Od dłuższego czasu mój chłopak dziwnie się zachowywał, jednak tłumaczyłam sobie to stresującą pracą itp. Jednak wczoraj dostałam od koleżanki wiadomość, że napisał do niej na jakimś portalu randkowym...
Jak się okazało, ten "stres w pracy" ma co najmniej cztery imiona... W SMS-ach każda panienka obsypywana była słodkimi wiadomościami, gdzie dla mnie nie miał totalnie czasu - jak tłumaczył: "ze względu na pracę"... Gdy dziś wrócił, wygarnęłam mu to, że zaczepia panienki na portalach randkowych oraz te SMS-y ze "skarbkami", "myszkami" itp. Jednak jego reakcja całkowicie mnie zaskoczyła - ponieważ on nie widzi w tym nic złego (!). Twierdzi, że przy jego pracy, gdyby nie miał "kontaktu z ludźmi, to by zwariował" i nie widzi problemu z tym, że pisze do innych dziewczyn w stylu "tęsknię koteczku" i "jestem ciekaw, jak całujesz" oraz umawia się z nimi po nocach, bo to przecież normalne...
Może ja jestem jakaś zacofana, ale moja głowa tego nie ogarnia.
Dodaj anonimowe wyznanie
