Od zawsze boję się dentystów... A jakiś czas temu, przez swoją własną głupotę, musiałam wyrwać ząb. Pierwszy raz w życiu! Ile stresu, nerwów, emocji. No, ale OK - umówiłam się do chirurga i nastawiłam się, że przecież nie może być tak źle.
Gdy weszłam do gabinetu, zobaczyłam przystojnego pana chirurga. Z natury jestem gadatliwą osobą, więc rozpoczęłam rozmowę, powiedziałam o moich obawach w związku z pierwszym wyrywaniem zęba. Dostałam znieczulenie i pan chirurg zaczął działać. Trwało to kilka minut, ja cała zestresowana siedzę na fotelu z myślą, że dałam radę! Między nami wywiązał się dialog:
- I jak? Nie było tak źle?
- W sumie nie, ale na tym fotelu można robić lepsze rzeczy. Chyba wie pan jakie.
Dopiero po wyjściu z gabinetu uświadomiłam sobie, co właśnie powiedziałam...
Mam pewną nieprzyjemną przypadłość. Otóż jąkam się. Szczególnie w stresujących sytuacjach. Życia mi to nigdy nie ułatwiało, ale dzięki życzliwości ludzi nigdy nie miałem powodów do szczególnych narzekań.
To było jakieś 10 lat temu. Wtedy pracowałem w hotelu. Uwaga – jako recepcjonista, bo musicie wiedzieć, że operuję czterema różnymi językami. Ponadto chyba polubił mnie kierownik recepcji, który osobiście mnie zarekomendował dyrektorowi hotelu.
Kontakt z osobami z wielu krajów świata sprawił, że trochę się otworzyłem i coraz rzadziej zdarzało mi się jąkać. Aż do tego feralnego dnia. Stałem wtedy za ladą i perlistym uśmiechem szczerzyłem się do starszego pana, który właśnie zbliżał się do recepcji. Uśmiech szybko zszedł mi z twarzy, gdy sędziwy jegomość przemówił:
- M...m…m...mam re...re...r...rez...rezerwa-a-cję n..nnn..nnn...na dzi..dzi...dziiiś.
Momentalnie zestresowałem się. Otworzyłem paszczę i odparłem:
- N...nnnn...nnnn…naaa ja...ja...ja...jjj...jakie… n-nn-nn...nnnaaaz...n...nazwiiii…naz-wiiiskoo?
Staruszek zrobił się czerwony i zaczął wściekle się jąkać machając ramionami niczym wiatrak po spotkaniu z tajfunem. Potem zrobiło mu się słabo i portierzy posadzili go na jednej z kanap. Dziewczyny z szatni przyniosły okłady, ktoś zaczął machać przed sinym już w tym momencie staruszkiem wielkim arkuszem papieru. Rozsierdzony do nieprzytomności dziadek kazał natychmiast wezwać mojego przełożonego. Po chwili przybiegł do nas kierownik recepcji. Spocony, roztrzęsiony starzec wyryczał mu w twarz:
- T...t…ten gnnn...gnój żar...żarty… so...soo...sobie ze mn...mn...mnie ro...ro...roooobi!!!
Kierownik przełknął ślinę i spokojnym głosem odparł:
- N… n… nie wy...wyyyy...wydaje mi-ii…s… się!
Bo, widzicie - mojego przyszłego przełożonego spotkałem podczas zajęć logopedycznych dla osób jąkających się. Sytuacja, którą wam opisałem była dla nas tak komiczna, że z wielkim trudem tłumiliśmy śmiech. Dziadek dopiero po dłuższej chwili ochłonął, dał się udobruchać i sam uznał to zajście za przedziwne zrządzenie losu.
Moja mama uczy w klasach 1-3 szkoły podstawowej od około 30 lat. Od 18 lat uczy w jednej ze szkół na warszawskiej Woli. Sama do tej szkoły chodziłam i wiem, że środowisko jest bardzo przemieszane (aczkolwiek większość dzieciaków wykazuje pewne skłonności do zachowań patologicznych).
Ludzie mówią, że nauczyciele powinni pracować z pasją i zapałem. Oczywiście jest to prawda. Widzę jak każdego dnia moja mama wstaje o 5 rano, żeby sprawdzać sprawdziany, kartkówki czy też przygotować się do lekcji. Pomimo że kończy lekcje o 13, to do domu wraca o 18 (dyrekcja placówki ma prawo wymagać od niej wyrobienia większej ilości godzin w szkole, nie wliczając w to wspomnianych testów). Jeśli akurat wypadnie rada pedagogiczna, to zdarza się, że mama wraca o 23. W jeden z niedawnych weekendów w ogóle jej nie widziałam, a oba dni spędziłam ucząc się w domu.
Odkąd pamiętam jest uwielbiana przez dzieciaki. Oczywiście jest to efekt wysiłku, który wkłada w pracę. Natomiast ten fakt w zupełności nie wpływa na wyższe wynagrodzenie. Mama wraca z pracy padnięta i nie ma siły na nic. Jak byłam mała to myślałam, że kocha mnie mniej od cudzych dzieci. Dopiero teraz, kiedy mama czuje się gotowa, żeby opowiadać mi o swojej pracy (wcześniej bała się, że znam osoby, które uczy i mogę powiązać fakty), to widzę jaki wycisk ma z niektórymi bachorami (bo tego dzieckiem się nazwać nie da).
Aktualnie ma w klasie takiego jednego chłopca. Reszta jest relatywnie w porządku. Tenże (ośmioletni) chłopiec bije wszystkich, przeklina, rozlewa po sali picie, żeby przeszkodzić w lekcji, wlał mleko do segregatorów z książkami zakupionymi przez szkołę, stale niszczy dekoracje, które moja mama robiła albo kupiła i dbała o nie przez bardzo długi czas.
Co na to rodzice? Po pierwsze za szkody nie zapłacili nigdy. Portfel mojej mamy cierpi, bo ona wykłada z własnych pieniędzy, żeby dzieci miały ładne bombki na choince itd. Rodzice chłopaka wiedzą o wszystkim, mówią że nie zabiorą mu z kieszonkowego, bo im urządzi jazdę w domu, a sami nie mają pieniędzy żeby pokryć koszta. Twierdzą, że w domu zachowuje się tak samo! To już nawet nie to, że się wypierają. Po prostu im się nie chce. Twierdzą, że przecież ich dziecko spędza większość czasu w szkole i to szkoła powinna zareagować, a nie oni. Dodatkowo uważają, że to wina nauczycielki, że nie upilnowała ich syna (50-letnia kobieta ma biegać za każdym dzieciakiem w sali, wspaniały pomysł).
Każdy kto miał w klasie takiego rozrabiakę wie, że ma to też bardzo zły wpływ na resztę dzieci (albo naśladują, albo nie mogą się skupić na lekcji). Ja wiem też, że fatalnie to wpływa na moją mamę i mam nadzieję, że nie będzie musiała tego znosić już nigdy.
Zawsze miałam mały problem z ludźmi. Z ich rozpoznawaniem. Twarze nowo poznanych osób zawsze mi z pamięci uciekały, nawet wyglądu stałych znajomych czy rodziny nie potrafiłam przyzwać przed oczami na zawołanie. Jestem w stanie poznać większość ludzi głównie dzięki ich konkretnym, wyróżniającym ich cechom. Włosy, zarost, kolczyki, dziary, sposób poruszania się, ubrania, ba nawet zapach są mi niezwykle pomocne!
Poza tym, że niekiedy wychodziłam na małego buca, nie miałam z tym większych problemów, nauczyłam się z tym żyć. A przynajmniej do czasu, aż półtora roku temu nie zostałam zgwałcona.
I bezradna.
Chociaż sprawę zgłosiłam, szukali go, ja nie potrafiłam nawet stwierdzić, kim był, jak wyglądał. Nic. Nie zapamiętałam z tego spotkania z nim nic, poza bólem i płaczem.
Od tamtego czasu boję się. Przeraża mnie myśl, że mogę go mijać codziennie, może widzę go w autobusie, przechodzę obok niego gdzieś w mieście. A może to ktoś znajomy?
Nie wiem. I ta niewiedza mnie przeraża.
Ale spokojnie, radzę sobie; jest okey, ułożyłam sobie życie i poza tym strachem kręcącym mi się po łbie, nic mi w zasadzie nie jest.
PS. Dla ciekawskich - ten mój problem to poropagnozja.
Mama zawsze ostrzegała: nie spoufalaj się z obcymi, nie łaź sama w odludne miejsca, zwłaszcza po zmroku (tj. na cmentarz, do parku, nad rzekę i pobliskiego lasu), ubieraj się tak, żeby nie świecić tyłkiem i przede wszystkim módl się, żeby w czarnej godzinie ktoś przyszedł ci z pomocą... to MOŻE nic złego się nie stanie i kleszcza jeszcze nie złapiesz.
Mieszkam na obrzeżach sporego miasteczka. Wracałam od koleżanki do domu, było piękne lato, słońce właśnie znikało za linią sosnowego boru. Na przełaj, przez las, miałam do domu może z 500 - 750 metrów, ale oświetloną drogą ze dwa razy tyle. Nagle ziemia drży. Czuję wybijący gejzer w okolicy kości ogonowej. Ale do lasu niet, bo ciemno, jestem sama, tyłka trzeba pilnować, bo mam tylko jeden...
5 minut później niemal wszystkie przestrogi mojej mamy poszły na urlop. Zapuściłam się całkiem sama, po ciemku, głęboko w las, świeciłam tam dupskiem i przy okazji modliłam się, aby nikt mnie tam nie zdybał. Prawie poleciałam na Marsa.
Majtki i spódnica ucierpiały (trochę popuściłam przy poślizgu w leju po bombie, spódnica się porwała), więc je wyrzuciłam do najbliższego śmietnika pod lasem i tak człapię w ciemności pobocza do domu z palącym tyłkiem, zakrywając się długim swetrem i tuniką. Brakowało mi 100 metrów, gdy przywaliły się do mnie dwa dziki - jeden w dresach, drugi z szablami. Święta od spraw beznadziejnych, do której kierowałam moje modły, musiała mieć tamtego dnia wybitnie złośliwe poczucie humoru, bo od tego drugiego uratował mnie ten pierwszy pan, płosząc dzika krzykiem i petardą. Pan dres troskliwe odprowadził mnie do domu, a gdy potknęłam się na schodach i zaświeciłam zadkiem, stwierdził: "Też bym się zesrał, jakby mnie dzik gonił i obcy chłop zaszedł drogę. Dobranoc!".
Nie wiem, kto to był, ale serdecznie mu dziękuję!
Będziemy jechać na ferie do hotelu, w którym główną atrakcją jest basen.
Moi rodzice zwlekali mi z powiedzeniem o tym dopiero do dzisiaj, żebym nie zdążyła umówić się na depilację (po goleniu mniej więcej po 4 godzinach już widać, jak włosy odrastają).
Ja nie jestem zła. Jestem wściekła, tak że mam im ochotę wyrwać gardła. Oni zrobili to specjalnie. Żeby zwalczać mój kompleks super ciemnego owłosienia na rękach i nogach. Według mnie to jest już kompletny nietakt, ze względu na to, że już w podstawówce (czwarta klasa) moja matka naciskała na mnie, bym się wydepilowała, bo w s t y d. Mówiła mi tak od dziewiątego roku życia. Gdyby nie jej słowa, nie zwracałabym uwagi na komentarze klasy i przyjaciół, wtedy raczej bawił mnie fakt, że mam "gęstsze" włosy też na rękach i nogach.
Więc przez moją matkę rozwinął mi się tak mocny kompleks, że w lato (30 stopni) potrafiłam chodzić w długich i kryjących ciuchach, bo wyrywania włosów woskiem nie cierpiałam i robiłam je tylko kiedy byłam bardzo zdesperowana (golenie mi się nie opłaca, a mam szlaban na te kremy do depilacji).
W zwalczaniu kompleksu też mi nie pomaga stosunek do włosów poza głową. W sensie mam włosy jak inne kobiety, tyle że ciemne. Ale to powód do wstydu.
Za rok, na osiemnastkę robię sobie laserową depilację. A teraz jedyne co mi zostaje, to przedłużyć swoją miesiączkę o tydzień, bo innej wymówki, by nie wbijać się w kostium kąpielowy moja matka nie przyjmie.
Pamiętajcie może fenomen darmowego mleka w podstawówce, przynoszonego do klas codziennie na długiej przerwie? Jako fanka mleka i innych produktów na jego bazie (chciałam być duża, ale nie wyszło, 157 cm w kapeluszu mówi samo za siebie), zawsze chętnie korzystałam z tego przywileju. Ale oczywiście jakżeby mogło powstać to wyznanie, gdyby coś nie poszło nie tak?
Otóż pewnego pięknego dnia coś zatkało zrobioną w wieczku dziurkę, przez którą sączyłam z zadowoleniem ten nektar bogów. Po tym, jak w zawartości odkryłam zdechłego ślimaka (na samą myśl wszystko podchodzi mi wszystko do gardła), już nigdy nie spojrzałam na to mleko tak samo. I jak się pewnie domyślicie, nigdy więcej nie próbowałam sprawdzać, czy w innym kubeczku też uda mi się znaleźć podobnego rodzaju item.
Chciałem założyć nową rolkę papieru toaletowego, więc sięgnąłem za pralkę, wsadziłem rękę do foliowego opakowania z rolkami i... okazało się, że mój kot używał opakowania papieru toaletowego jako pisuaru.
Przynajmniej mam nadzieję, że to był mój kot. Mam jeszcze dwóch braci...
Zobaczyłem fajną dziewczynę i chciałem jej się pokazać jako stanowczy, fajny, pewny siebie facet, który nie zwraca uwagi na to, co wokół niego, tylko idzie przed siebie, prosto po swoje...
No i udało mi się: z pełną determinacją wszedłem w ścianę na jej oczach.
Robiąc zakupy w sklepach, mam taką małą grę przy kasie:
1. Wykładam towary w kolejności pakowania, kodami do kasjerki.
2. Zanim zapyta o reklamówkę, mówię czy ją chcę.
3. Pakuję wszystko tak szybko, żeby ostatni zeskanowany towar od razu znalazł się w torbie.
4. Zanim kasjerka zapyta o płatność, mówię czy kartą czy gotówką.
Zawsze zaczynam od "dzień dobry" i kończę na "do widzenia", z uśmiechem i patrząc kasjerce w oczy.
Sprawia mi przyjemność obserwowanie, jak twarz dziewczyny się rozjaśnia, w czasie kiedy mnie obsługuje :-)
Co ciekawe, nie ma znaczenia, czy to kasjerka, czy kasjer. Sprawia mi dodatkową frajdę, kiedy za którymś razem wyprzedza mnie pytaniem "siatki nie trzeba, prawda?".
Dodaj anonimowe wyznanie
