Od dziecka fascynuje mnie... sikanie w majtki.
Gdy w przedszkolu któreś z dzieci posikało się, nie mogłam wręcz oderwać od niego wzroku.
Gdy któreś zrobiło kupę, brzydziło mnie to, ale posikanie się to co innego! Sama nie miałam odwagi tego zrobić, bo w końcu w przedszkolu czułam się taka "dorosła".
W podstawówce odkryłam potęgę internetu i zaczytywałam się w historyjkach o toaletowych wpadkach. Trafiałam m.in na fora dla fetyszystów, jednak historie np. o piciu moczu odrzucały mnie. Zdecydowanie wolałam historie, jak ktoś nie wytrzymał i zrobił siku w majtki.
Bardzo miałam ochotę zsikać się, ale mieszkam z rodzicami i nie wiem, jak bym im to wytłumaczyła. Zaczęłam wstrzymywać siku. Potrafię wytrzymać cały dzień w szkole bez sikania, by w drodze do domu pędzić na złamanie karku i w ostatniej chwili usiąść na toalecie.
Ostatnio trafiła mi się prawdziwa okazja. Rodzice musieli wyjechać służbowo na kilka dni, a ja zostałam w domu sama. Z pełnym pęcherzem poszłam do szkoły i trzymałam przez wszystkie lekcje. Udało mi się wytrzymać, ale w drodze powrotnej już nie dałam rady i posikałam się. Po powrocie do domu resztę dnia chodziłam w mokrych spodniach i "podziwiałam" plamę. W wilgotnych majtkach poszłam spać. Spodobało mi się to i nikt o niczym się nie dowiedział. Niedługo mam zamiar znowu to powtórzyć, zwłaszcza że moi rodzice wyjeżdżają na weekend. Teraz chcę to zrobić przy większej ilości osób, bo jestem bardzo ciekawa ich reakcji.
Na parapecie stała butelka coca-coli. Jako że chciało mi się mocno pić, bez zastanowienia się napiłem.
Okazało się, że to nie coca-cola, lecz woda czarna od petów, które tam były.
Mój dziadek był rybakiem. Takim jak ze starej pięciozłotówki, tylko bardziej barczystym i z brodą. Łowił zarówno w wodach śródlądowych, jak i morskich, trzymał się starych tradycji, zasad, bardzo kochał i szanował wodę oraz wszystko, co w niej żyło. Nigdy nie zadawał łowionym przez siebie zwierzętom więcej bólu, niż to było konieczne.
Całe dzieciństwo spędziłam w drewnianym domu dziadków, bo mój tata zmarł bardzo wcześnie, a mama pracowała w mieście i szczerze mówiąc, byłam jej potrzebna jak piąte koło u wozu. Pamiętam każdą babciną koronkę, garnek, ziółko w ogródku. Wiecznie pałętałam się po całym gospodarstwie ze stadem kotów, które dziadek powyławiał z worków w pobliskim jeziorze.
Moim ulubionym jedzeniem były ryby. Zawsze gdy babcia pytała mnie, co zjem na kolację, mówiłam, że "rybkę!", na co dziadek wzdychał, że niby ma dość, ale natychmiast brał wędkę, która zawsze stała w przedpokoju, wychodził na molo i w mniej niż 20 minut wracał z tłustą rybką dla wnuczki. Potem siadał przy mnie i podkręcając wąsa z zadowoleniem patrzył, jak wcinam, przy okazji wyciągając mi resztki ości spod nosa.
Pewnego razu dziadek nie wrócił. Przyszedł niespodziewany sztorm i fala po prostu zmyła dziadka. Znaleziono go 60 kilometrów dalej. Wszystko się skończyło. Babcia zmarła ze zgryzoty i tęsknoty, mimo że starała się ogarniać wszystko, a zwłaszcza mnie, do ostatniej chwili. Moja matka sprzedała ich dom, nie pozwoliła mi zabrać nic na pamiątkę, koty olała i zabrała mnie ze sobą. Nie było już ciepła, miłości, rybki na kolację, bajek, mycia w balii, koronek, kotów, ziół i pachnącej krochmalem pościeli. Moją jedyną relikwią, pamiątką po dziadkach, została PRL-owska pięciozłotówka z rybakiem.
Do domu dziadków udało mi się wrócić dopiero niedawno. Szukałam tamtego miejsca przez 20 lat, od kiedy stałam się pełnoletnia. Moje dzieciństwo przypadało na lata 80. Dziadek zmarł, gdy miałam 8. Nic tam nie zostało, tylko zarośnięte fundamenty i zgniłe pale z pomostu. Do dziś nienawidzę ryb i samej siebie, bo gdyby nie to, mój dziadek by żył, babcia by żyła i wszystko byłoby zupełnie inaczej. Matce nigdy nie wybaczyłam tego, że chociaż miała pieniądze, wszystko to zmarnowała, porzuciła te biedne, cudem ocalone zwierzęta, a mnie zrobiła z życia piekło tułania się po internatach, bo ona mnie nigdy nie chciała. Na grób dziadków nigdy nawet nie pojechała.
Pewnego dnia wprowadziłam się do uroczego domku na zapyziałej wsi, odziedziczonego po ukochanej babci. Tuż pod płotem wielki, ogrodzony ogród, stawik, sad, grządki, łąka... żyć nie umierać. Dom piętrowy, odnowiony, ma prąd, łazienkę, ogrzewanie, żaluzje antywłamaniowe, alarm i kamery dookoła. Przymierzałam się też do adopcji/kupna psa typu wilczarz irlandzki. Stawiałam na przygarnięcie fafika, dlatego przez jakiś czas robiłam za dom tymczasowy dla jednego - dwóch psów. Niestety, z żadnym nie przypadliśmy sobie nawzajem do gustu na tyle, by zostać przyjaciółmi na zawsze.
Po oddaniu w dobre ręce ostatniego psa, przygarnęłam dwa śmietnikowe, czarno - białe mruczki, Francisa i Napoleona-Kafla. Do tego siostra podarowała mi kociaka Mainecoona, który dostał na imię Imperius. Z czasem wyrósł na OGROMNEGO kocura.
Pewnego dnia listonosz spotkał mnie pod sklepem we wsi i zrobił potworną awanturę, że moje piekielne zwierzaki gonią go i po 300 metrów od posesji, on życia przez nie nie ma! Tłumaczę mu, że psów nie ma u mnie od dawien dawna, a nawet jak były, to zawsze zamknięte za solidnym płotem, więc to nie moje. Pan oznajmił, że to moje KOTY. Szczęka mi odpadła.
Przejrzałam monitoring. Rzeczywiście, gdy listonosz zbliżał się do murowanego słupka ze skrzynką, Imperius i jego dwaj kumple rzucali się na niego jak stado lwów, po czym gonili biednego faceta aż do głównej drogi. Zobaczyłam też, że panowie przeganiają również dziki, lisy (trzymam kilka kurek i przepiórki) oraz wydry znad stawiku. Byłam w szoku, bo przy mnie to kocie pierdoły i przytulanki, Kafel na dodatek jest leniwym grubaskiem, który jeśli nie śpi, to drzemie albo odpoczywa.
Zrezygnowałam z psów. Koty mi wystarczą.
Gdy miałem 17 lat, złamałem OBIE ręce... Jadąc na rowerze, miałem drobną kolizję z samochodem, przeleciałem przez maskę i poza złamanymi rękami praktycznie nic mi się nie stało.
NAJGORSZEMU WROGOWI TEGO NIE ŻYCZĘ...
Nie wiem, czy zdajecie sobie sprawę czy też nie, jak upokarzające jest proszenie tatę lub mamę, by w tym wieku wytarli tyłek po dwójce, jak upokarzające jest to, że nie potraficie samemu się ubrać lub rozebrać. O ile golenie nie było problemem (mimo młodego wieku musiałem golić twarz), to mycie zębów było istną komedią.
Moje ręce były usztywnione praktycznie od ramienia do nadgarstka pod kątem, tak by łokieć też się odpowiednio zrósł.
Wtedy też wyszło, kto jest moim prawdziwym przyjacielem, a kto nie...
Nie okazała się nią być moja najbliższa przyjaciółka, która w ramach przyjacielskiej przysługi, jak to ujęła, "pomagała mi rozładować napięcie, skoro moje ręce są niedostępne". Okazała się być moją przyszłą żoną, a nie tylko przyjaciółką.
Od tamtego wypadku wiele wody w Wiśle już upłynęło, ale niekiedy nadal wspominamy z uśmiechem na ustach, że dopiero złamanie obu rąk popchnęło do wyjścia z obustronnego friendzona, mimo że miętę czuliśmy do siebie od zawsze.
PS W miesiąc nauczyłem się obsługiwać telefon palcami u nóg do tego stopnia, że napisanie kilkuzdaniowego SMS-a zajmowało mi max 15 min.
Jak byłam mała myślałam, że przeżegnanie się po modlitwie działa jak "rozłączenie" się z Bogiem i jak tego nie zrobię, to będzie dalej słuchać tego co mówię, a jak się "rozłączę", to straci ze mną kontakt i będę mogła "legalnie" przeklinać.
Dodatkowo myślałam, że śmierć działa na zasadzie: kładziesz się na plecach i Bóg widząc to, zabiera Cię do siebie. Dlatego jak kładłam się na wznak mówiłam "jeszcze nie umarłam, Panie Boże, nie zabieraj mnie".
Dziwne, ale prawdziwe.
„Jestem w ciąży...” - powiedziałam parę lat temu do chłopaka, z którym się spotykałam. Zbladł, coś tam mruknął, że nie może rozmawiać, że mleko na gazie, że musi szybko do domu, bo coś tam. I poszedł. Od tego dnia już go nie widziałam. Podobnie jak nasi wspólni znajomi. Facet spakował manatki i ponoć już następnego dnia wsiadł w samolot. Wyjechał w bliżej nieokreślone miejsce, paląc za sobą mosty. To miało miejsce jakieś sześć lat temu.
Pewnie byłabym wściekła i nie spoczęłabym, zanim gnojek by się nie znalazł razem z alimentami na moje dziecko. Problem w tym, że… z tą ciążą to żartowałam. Nie zdążyłam mu się nawet do tego przyznać. W sumie to nie żałuję.
Spotkałem ostatnio kumpla. Zdołowany, kręgi pod oczami, cień człowieka. Po pracy wyciągnąłem go na browara, żeby dowiedzieć się co się stało. Co się okazało? Narzeczona zerwała zaręczyny i odwołała ślub. Ślub, który miał się odbyć za 5 dni w sobotę. Dlaczego? Bo jego zaręczyny (kilka miesięcy temu) były nieromantyczne i on jej z pewnością nie kocha i ona po wielokrotnych rozmowach z psiapsiółami dorosła do tej decyzji. Bo on jej poważnie nie traktuje. Bo oświadczył się jej pierścionkiem nie za milion dolarów, tylko za kilkaset PLN (bo nie lubi wydawać kasy na biżuterie/ozdóbki, kupił prosty, ale gustowny), i to w domu, podczas wieczoru filmowego z pizzą. Bo uważał, że są sobie tak bliscy i tyle razy, dzień w dzień, okazywał jej miłość, że nie ma co robić szopki pod publiczkę, żeby się miała czym chwalić, bo oni już praktycznie są małżeństwem, trzeba to tylko w urzędzie przyklepać.
Ale nieeeeee, on jej nie kocha i mu na niej nie zależy. WTF?!
Wymienię, co z nią przeszedł przez 6 lat związku:
- wyciągnął ją z długów po tym, jak były chłopak na jej kredytach rozkręcił interes, który padł, facet zniknął (prawdopodobnie do UK)
- śmierć jej matki w wypadku - depresja, z której ją wyciągnął
- jej problemy z sercem - zapalenie mięśnia sercowego, 1 miesiąc na OIOK-u + 2 lata leczenia farmakologicznego (depresja, stany lękowe)
- depresja po tym, jak jej siostra - gdy ojciec po utracie żony podupadł na zdrowiu - starała się wysiupać ją z ewentualnego spadku po śmierci ojca - ciąganie się po sądach, wyszukiwanie brudów o niej - kumpel pomagał jej, stał przy niej twardo i ją wspierał.
- harował jak pojebany, wybudował im dom, w którym mieszkali, ona pracowała jako sekretarka w jego firmie (i się specjalnie nie przemęczała, jak słyszałem).
I ona zerwała zaręczyny, bo kuźwa nie przyjechał do niej na białym koniu ani nie zeskoczył ze spadochronem. Bo kuźwa to jest ważniejsze od tego, że JĄ KOCHAŁ I SIĘ O NIĄ TROSZCZYŁ. I NIE, nie brak w nim było romantyzmu. Tylko on wierzył w romantyzm nie na pokaz, intymny, tylko dla nich dwojga, nie miał problemu z wręczeniem jej kwiatów, zabraniem na kolację czy do kina.
W dzisiejszych czasach się niektórym kobietom (w szczególności jej psiapsiółom) popierdoliło w głowach od oglądania wszystkich tych filmów z USA i instastory z neta. Bo liczy się, czym się można pochwalić, a nie uczucia.
Pocieszyłem go na ile mogłem, bo nie mogłem znieść jak mi szlochał, roztkliwiał się nad tym, co razem robili, jak się bardzo kochali, ale szczerze - jednak cieszę się, że zerwali, nawet nie chcę myśleć, jakie on by miał z nią szopki potem, jakby jej odbiło po ślubie. Tylko żal mi gościa, bo facet to naprawdę głęboko przeżył.
Mam 16 lat i dziecko.
Generalnie to pochodzę z lekkiej patologii, ale jestem bardzo ogarnięta i dojrzała jak na swój wiek, potrafię zająć się sama sobą i jakoś mi się żyło. Mama cały czas w pracy, ojciec w sumie nic nie robi, nie pije, ale nie pracuje, bywa agresywny i jest po prostu męczący i lekko chory psychicznie. Generalnie to kiedyś wziął wielki kredyt na rozkręcenie biznesu, nie udało mu się i do teraz nie pracuje, tylko zatrudnia jakichś Ukraińców na gospodarstwie, które przynosi głównie straty (finansuje to mama). Generalnie to ciągle powtarza, że jeszcze będzie biznesmenem itp. itd. Ja sobie chodzę do szkoły, kasy mi brakuje, ale na podstawowe potrzeby jest, uczę się dobrze, wychowuję się sama, jest w miarę OK.
A właściwie było.
Półtora roku temu jedna z Ukrainek mojego ojca zaszła w ciążę. Umarła krótko po porodzie. Dziecko zostało w domu, matka nie chciała go widzieć, więc się wyprowadziła do jakiejś kawalerki, ale wciąż daje nam kasę. Dziecko było w domu, leżało i płakało. Nikt się nim nie zajmował, więc zrobiłam to ja. Mam na nie 500+, więc finansowo jest OK, ale czuję się jego matką i ojcem. Spadły mi wyniki w szkole, już nie mam czasu sobie dorabiać, zupełnie nie czuję do tego dziecka empatii i miłości. Umiem zrobić z nim wszystko (przewinąć, nakarmić itp.), ale czuję się tak wyczerpana, że nie wiem co robić. Miałam myśli samobójcze, chciałam oddać to dziecko do okna życia (nie wyobrażam sobie jak dorasta z tak młodą "matką", nie dam mu nic oprócz biedy), ale mój tata grozi, że mnie pobije jak to zrobię. Do domu dziecka też nie chcę iść, przed pojawieniem się tego małego kaszojada miałam constans w życiu, tam wywalą mnie po osiemnastce i nie będę miała dokąd pójść. Opieka społeczna odpada, mój ojciec mówi, że nie jesteśmy "nienormalni" i grozi mi, że jak wprowadzę tych darmozjadów (czyt. opiekę społeczną) do domu, to mnie pobije.
Jak się nie zajmuję dzieckiem, to ono leży i płacze, mój ojciec nie tknie go nawet kijem od szczotki. Uważa, że to babskie zajęcie, on jest od zarabiania pieniędzy. Mama udaje, że nie ma problemu i niezbyt chce rozmawiać na ten temat, kiedy go poruszam, to płacze. O tej Ukraince wiem bardzo mało, szukanie jej rodziny na Ukrainie to jak szukanie wiatru w polu. Dziadków ani innego rodzeństwa nie mam, reszta rodziny nie utrzymuje z nami kontaktu (ciekawe dlaczego).
Gdy chodziłam do przedszkola, miałam wtedy 5 lat, byłam straszną łobuziarą i zawsze wolałam towarzystwo chłopców, było ciekawiej. No i pewnego jesiennego, zimnego dnia, gdy nasze trzy wychowawczynie ''świętowały'' urodziny jednej z nich (drinki itd.), stwierdziłam, że jest za nudno. Wyciągnęłam dwóch kumpli i namówiłam ich na oglądanie łabędzi na drugim końcu osiedla, niedaleko miejsca, gdzie mieszkałam. Wymknęliśmy się, bez problemów, do tego bez kurtek, czapek itp. Wtedy to była dla nas długa droga, dochodząc do stawów, byliśmy już posikani w majtki, lecz to nam nie przeszkodziło.
Udało się dojść, widzieliśmy łabędzie, bawiliśmy się w najlepsze, do tego nikt nas nie szukał. Stwierdziłam, że skoro mieszkam zaledwie ulicę od stawów, odwiedzę mamę i opowiem jej o mojej przygodzie. Przypominam, że miałam 5 lat... Podchodzimy do mojej klatki, a tu nagle mama do sklepu idzie, patrzy, a tu ja - obsikana, z dwoma chłopcami i zmarznięta. Natychmiast nas wzięła, zadzwoniła do przedszkola, okazało się, że policja już tam jest. Mama pojechała tam z nami, zrobiła awanturę stulecia pani wychowawczyni. Ja za to cały czas chwaliłam się dzieciom, jak to udało nam się.wymknąć i zobaczyć łabędzie!
Okazało się, że jedna pani miała trochę promili. Pamiętam, że już jej tam potem nie zobaczyłam, chłopaków nie pamiętam, lecz dzisiaj, mając 23 lata, nie raz widzę panią przedszkolankę idącą na targ czy do bankomatu. Chyba mnie nie poznaje.
Za to ja zawsze chwaliłam się, że moje pierwsze wagary, od razu z udziałem policji, wódki i przygody nad stawem, zaliczyłam w wieku 5 lat!
Dodaj anonimowe wyznanie
