Ja mam innowacyjny pomysł- może zapytaj się go dlaczego się tak zachowuje...? Skoro jesteś dorosła to pokaż, że umiesz się zachować i nie stanie ci się krzywda jak se zrobisz tosta.

Koniecznie z nim pogadaj, bo koleś albo ma jakiś problem, który wypadałoby wspólnie rozwiązać (na przykład, nie wiem, stracił jakąś ważną dla siebie osobę i teraz panicznie boi się, że Tobie też się coś stanie), albo jest maniakiem kontroli, który Cię urabia, żebyś uwierzyła w swoją bezbronność i bezradność.

Ja mam inny pomysł. Blokady na szafki. Niech zostawi otwierane tylko z rzeczami którymi się nie pokaleczysz. Dodatkowo wybieranie stroju. Odbieranie i zaprowadzanie do pracy. Bezpieczne zabezpieczenia na kanty w szafkach, abyś się nie obiła. Jeszcze kilka takich rzeczy, a będziesz mogła się czuć jak dziecko w wieku przedszkolnym, bo teraz już zaczyna Cię tak traktować. Następny etap to pieluszki i smoczek ;)

Jeżeli rozmowy, prośby i groźby nic nie dadzą proponuję odwrócenie ról ;)

Przecież on Cię od siebie uzależnia. Już teraz nie możesz sobie nawet tosta zrobić. Co jesz, jak go nie ma w domu? Nic? Czy może on zostawia Ci kanapki? Za jakiś czas nie będziesz mogła nawet do osiedlowego pójść po chleb, bo wmówi Ci, że coś Ci się stanie po drodze. Zamknie Cię w domu jak więźnia, a Ty będziesz mu na to pozwalać, bo już pozwalasz na takie absurdy. Co będzie, jak zabroni Ci za jakiś czas chodzić do pracy, bo i tam coś Ci się stanie, albo ktoś Ci coś w tej pracy zrobi? W końcu sama uwierzysz w to, że jesteś sierotą i już nic bez niego nie będziesz potrafiła zrobić, będzie Cię kontrolował co raz bardziej, a Ty od niego nie odejdziesz, bo będziesz przekonana, że bez niego zginiesz, bo nic nie umiesz zrobić, nawet kanapki. Tego chcesz? Być więźniem? W końcu odetnie Cię od całego świata.

Zacząć ignorować jego paranoje. Krzyczy byś nie robiła tosta? Zrób mimo protestów itp. W końcu przywyknie.

Porozmawiaj z nim o tym spokojnie, tak, jak radzą Ci tu inni, a jeśli on tak ma bo ma to raczej trzeba wiać.spotykałam się z podobnym wariatem. Po 6msc miałam już zakaz jedzenia słodyczy, nakaz ćwiczeń fizycznych, nakaz chodzenia na wszystkie zajęcia na studiach, bo on sprawdzi. Oczywiście ignorowałam jego manię i robiłam swoje, ale to prowadziło do awantur i nie dało się mu w żaden logiczny sposób przetłumaczyć, że ma się odpierdylić, więc zerwałam.

"Jestem w stanie nawet zrozumieć to, że nie pozwala mi nic kroić ani wkładać rzeczy do piekarnika, żebym się nie poparzyła." nie rozumiem i nie mogę zrozumieć dlaczego ty "rozumiesz", to jest chore... 10-cio letnie dzieci kroją a ty nie możesz??? jeszcze trochę a nie wyjdziesz z domu "bo możesz się potknąć"...
Chcesz żeby coś się zmieniło? Rzuć go i zacznij zachowywać się jak dorosła

Brzmi jak moja była niedoszła teściowa, która miała schizofrenię paranoidalną i czasem zapominała swoich lekarstw...

Może trzeba pogadać. Może stracił kogoś bliskiego i teraz znowu tego obawia się a boi się przyznać

Ja mam tak co do wracania moich bliskich do domu. Muszę wiedzieć wszystko o której wrócą do domu itd.
Boję się też wody i pomieszczeń gdzie jest kuchenka gazowa. Boję się i się leczę.chodze do psychologa. Wydaje mi się że twojemu chłopakowi też by się przydało.