Opowiem Wam o jednej, jedynej osobie, której szczerze nienawidzę i której życzę jak najgorzej.
Pewnie zaskoczy Was, że nigdy jej nie widziałam, ba - nawet z nią nie rozmawiałam.
Ale po kolei.
Miałam 9, może 10 lat. Mój tata był kierowcą ciężarówki. Pewnego dnia, w trakcie jazdy, coś (zabijcie, nie pamiętam, co) pod maską tira mojego taty strzeliło, powodując, że stracił panowanie nad kierownicą. Nie mógł skręcić, z hamowaniem przy tak nagłej usterce, jadąc trasą 90 km/h było za późno - zjechał na przeciwległy pas jezdni, uderzył w samochód osobowy. Pasażer bez obrażeń, kierowca zginął.
Nieumyślne spowodowanie śmierci.
Tir taty był sprawny, miał przegląd. Tata trzeźwy, jechał z przepisową prędkością.
Los, prawda? Okrutne przeznaczenie?
No, niestety nie widziała tego tak matka człowieka, który zginął, prawniczka.
Przez nią, jej zawiść, chęć zemsty, mój ojciec, najlepszy i najbardziej życzliwy człowiek, jakiego znam ponad rok spędził w więzieniu, z tego prawie pół z recydywą, bo w innych więzieniach nie było miejsc. Strażnicy więzienni, widząc jego akta, ze zdziwieniem mówili: Ciebie tu nie powinno być.
Dlaczego go skazali? Domyślacie się. Klika. A byliśmy tak biedni, że nie było nas stać na dobrych prawników.
Po wypadku mój ojciec się załamał psychicznie. Małżeństwo moich rodziców prawie się wtedy rozsypało.
Jak miałam może 12 lat, znalazłam treść zeznania tej kobiety, matki zmarłego. Tłumaczyła, że jej córka zginęła kilka lat wcześniej w górach, że więcej dzieci już nie ma i została jej tylko synowa i wnuk.
No i co to kogo interesuje? Dlaczego musiała mścić się na moim ojcu? Co chciała osiągnąć? Jakieś chore poczucie sprawiedliwości?
Ponoć miała za złe, że nie przyjechał do niej i nie powiedział: Przepraszam. Jak miał to zrobić, skoro do nas prawie się nie odzywał? Był tak załamany, że nie wyobrażam sobie, że mógłby jej spojrzeć wtedy w twarz. Był wrakiem. Pustą skorupką.
Zostałam sama z mamą, która utrzymywała nas z marnej pensji nauczycielskiej. Było ciężko, bardzo, ale przetrwałyśmy. Tata do nas wrócił.
Mam teraz prawie 30 lat. Moi rodzice nadal są razem, szczęśliwi. Każde rozkręciło własny, dobrze prosperujący biznes. Dzielą się z innymi tym, co mają. Organizują świąteczne paczki. Pomagają niepełnosprawnym dzieciom. Ja niedawno wyszłam za mąż, mam fantastycznego faceta. Mieszkamy chwilowo wszyscy razem, dopóki nie skończymy budowy własnego domu.
Nadal pamiętam wydarzenia z dzieciństwa. Płaczącą po kątach mamę, siedzącego cały dzień przez telewizorem bez ducha tatę.
Myślę o tej kobiecie i o tym, jak prawie zniszczyła naszą rodzinę. Mam nadzieję, że jest nieszczęśliwa, że cierpi.
Jak my wtedy.
Mam ponad 20 lat i nie mam przyjaciół. Nawet jednej najlepszej przyjaciółki. Staram się jak mogę zawierać znajomości, ale mam wrażenie, że nikt nie chce się ze mną nawet kolegować.
Nie jestem osobą ekscentryczną ani dziwaczną, mam dobrą pracę, studiuję, a jednak jedyny kontakt z ludźmi to przelotne rozmowy na zajęciach lub przerwach. Nikt nie próbuje nawet zapytać, czy chcę robić coś w czasie wolnym. W konsekwencji tego każdego dnia spamie we wszystkich social mediach cokolwiek, co mogłoby mnie uczynić fajną - zakupy super ciuchów popularnych marek, kawy ze "znajomymi", wyjścia w fajne miejsca z chłopakiem, kibicowanie na meczach, czytanie modnych książek.
Nawet udaję zainteresowanie rzeczami, których nienawidzę, byleby z kimś porozmawiać. I w końcu musiałam wyznać jakim kłamstwem jest całe moje życie, byleby znaleźć przyjaciół...
Jestem już starym chłopem, ale nadal, po tylu latach, z wielką satysfakcją i dumą wracam do pewnych wydarzeń z podstawówki.
Czasy PRL-u, parę miesięcy po śmierci mojej mamy. Tata nie mógł pogodzić się ze stratą potęgowaną faktem, że mieszkaliśmy w mieście rodzinnym moich rodziców, gdzie każde skrzyżowanie wiązało się z jakąś z ich wspólnych historii. Pojawiła się szansa, by od tego uciec. Walizki spakowane - kierunek Śląsk. Podróż przez niemal całą Polskę. U celu czekało na nas niewielkie mieszkanie, a na ojca ciężka praca fizyczna, po której przychodził umyć się, zrobić kolację i spać. To tytułem wstępu.
Nowa szkoła podstawowa, nie znam nikogo. Do najbliższej znajomej mi osoby, poza ojcem, kilkaset kilometrów. Już pierwszego dnia zostałem wypatrzony przez szkolnego łobuza z siódmej klasy. On - wysoki i masywny, ja - niewielki i chudy. Dostałem kilka kuksańców. Nie wiedziałem jak się zachować, wcześniej nikt nie był względem mnie agresywny. Sytuacja wyglądała tak samo przy każdym naszym spotkaniu, nikt postronny nie reagował.
Zdecydowałem, że powiem o wszystkim ojcu. Wróciłem ze szkoły i czekałem. Tata wrócił dużo później niż zwykle, dużo bardziej zmęczony niż zwykle, choć zawsze wracał zmordowany. Wysłuchał, co miałem do powiedzenia. Trzeba powiedzieć, że był to - i na szczęście nadal jest - naprawdę wspaniały człowiek, jednak samotny ojciec w tamtych czasach nie wiedział zbyt dużo o wychowywaniu dziecka. W ramach rady usłyszałem tylko "nie daj się". To wystarczyło.
W tamtej chwili dotarło do mnie, że przy każdym akcie agresji ze strony szkolnego opryszka ja byłem zbyt przerażony jego fizyczną przewagą, by jakkolwiek reagować. Obiecałem sobie wtedy, że już nigdy, gdy zostanę zaatakowany, mój oponent nie wyjdzie z tego bez szwanku.
Następne spotkanie, tym razem po kilku szturchnięciach odpowiedziałem. Uderzyłem na ślepo, trafiłem w pierś. Nie spodziewał się. Co prawda nie zostawiłem żadnego widocznego śladu, ale wzbudziłem furię.
Do domu wróciłem bardziej posiniaczony, ale i szczęśliwy. Nie byłem już ofiarą, byłem uczestnikiem bójki.
Następnego dnia znów zostałem zaatakowany. Tym razem chciałem odpowiedzieć tak, by ślad został na dłużej. Trafiłem w nos, pociekła krew, a ja zauważyłem przerażenie w oczach agresora. Odepchnął mnie i odszedł.
Przy kolejnym spotkaniu nie zaatakował. Popatrzyłem mu w twarz i wiedziałem - boi się. Skorzystałem z okazji i to ja zaatakowałem. Podszedłem, uderzyłem go w twarz, a potem jeszcze kilka razy na oślep. Chłopak nie bronił się, zwinął się w przerażeniu na ziemi i zalał łzami.
Nigdy więcej nie zaczepił ani mnie, ani nikogo innego.
Z całego zajścia wyciągnąłem naukę, z której garściami czerpałem przez następne kilkadziesiąt lat.
Czy powinienem zerwać kontakt?
Mam 25 lat. Niedawno byłem na rozprawie w sądzie. Na rozprawie o zaprzestanie płacenia na mnie alimentów przez ojca. Alimentów, o których nawet nie miałem pojęcia. Od 18 roku życia mieszkam w wynajmowanych pokojach i pracuję sam na siebie. Wiadomo - bez wyższej szkoły jest trudno, więc zarabiałem minimalną. Na początku często na koniec miesiąca nie miałem co jeść. Prosiłem matkę o chociaż 20-100 zł do końca miesiąca. Na kilkanaście przypadków pomoc otrzymałem raz - akurat się zbliżały moje urodziny, to dostałem 50 na prezent.
Ojca kiedyś bardzo źle potraktowałem i miałem blokadę by go o coś prosić. A w zeszłym tygodniu dowiedziałem się, że wciąż płacił 400 zł miesięcznie na mnie na konto matki. Więc w czasie kiedy ja głodowałem i prosiłem o cokolwiek, to ona żyła częściowo z moich pieniędzy. Nietrudno policzyć, że w ciągu 6 lat winna mi jest ponad 20 tysięcy.
I tutaj mam mętlik, bo teraz zdaję sobie sprawę jak na nas oszczędzała. Kontakt już od kilku lat mocno ograniczyłem. I tutaj moje pytanie - czy powinienem zerwać kontakt całkowicie i wytoczyć proces o zwrot moich pieniędzy?
Czasami żeby z kimś porozmawiać wchodzę na czat jako kobieta i flirtuje całymi godzinami, bez jakiś seksualnych podtekstów, po prostu rozmawiam, żartuje i przebojem zdobywam serca rozmówców!
W realu nie umiem tak, jestem zupełnym przeciwieństwem. Nie chciałbym być kobietą, nie przebieram się w damskie ciuszki po kryjomu, na czacie pisze jako kobieta, bo odnoszę wrażenie że ludzie są wtedy milsi a miłe słowa, których mi bardzo brakuje, rekompensują mi trudy dnia co dziennego.
Uwielbiam kiedy ktoś pisze do mnie kotku etc. To chyba chroniczna, koszmarna samotność i zdziwaczenie. Takie to moje anonimowe wyzwanie.
Chciałbym wam opowiedzieć parę historii z dzieciństwa.
Chodziłem do przedszkola gdzie zawsze było do wyboru leżakowanie lub oglądanie filmu, który któryś z przedszkolaków przyniesie z domu. Pewnego dnia chciałem się pochwalić przed wszystkimi moja ulubiona bajką na VHS o kocie w butach. Po skończonym seansie poszedłem do przedszkolanki po moją kasetę, lecz ona powiedziała żebym przed pójściem do domu przyszedł po nią, a ona będzie bezpieczna.
W sumie się zgodziłem bo to był dobry pomysł. Natomiast gdy już zbierałem się do domu i poprosiłem o kasetę usłyszałem, że już mi ją oddala po seansie i na pewno gdzieś zgubiłem i mam jej dać spokój. Ja przestraszony wróciłem do domu i powiedziałem rodzicom że zapomniałem kasetę w przedszkolu. Na następny dzień powiedziałem im, że się gdzieś zawieruszyła.
Druga historia jest o tym jak moje kuzynostwo przychodziło w odwiedziny, otwierali mi szafki, wszystko wyciągali, niszczyli i zostawali, a ja często zapłakany musiałem to sprzątać po nich pod batem rodziców. Gdy natomiast się spytałem rodziców czemu oni mogą robić co chcą u mnie a pokoju a ja mam im usługiwać, usłyszałem że tak zawsze jest bo są gośćmi, gdy ja będę u nich będę mógł robić to samo.
Kiedy okazja się trafiła i byłem na urodzinach u kuzynach, też zacząłem oglądać co mają na polkach i zacząłem się bawić, doszło do szarpaniny bo kuzyni sobie nie życzyli abym się tak zachowywał, poszli poskarżyć się wujkowi, ten przyszedł nastraszył i nawrzeszczał na mnie plus spuścił mi lanie, tych uśmiechniętych min kuzynów nie zapomnę do końca życia.
Wieczorem przyszli po mnie rodzice i gdy usłyszeli jak się zachowywałem na urodzinach, otrzymałem powtórkę lania parę metrów od stojącego wujka i kuzynów. Patologiczna kurtyna.
Mam bardzo dobrego przyjaciela. Znamy się od wielu lat - jeszcze z podstawówki.
Co ważne dla wyznania, ten przyjaciel pochodzi z bardzo wierzącej, konserwatywnej rodziny. Sam też jest zagorzałym katolikiem.
W Liceum, przyjaciel mój, poznał pewną dziewczynę. Również dość konserwatywna, aczkolwiek nie aż tak, jak on. Bardzo dobrze się dogadywali, zostali parą. Oczywiście, fizyczną miłość, zaplanowali skonsumować po ślubie.
I tutaj meritum. Otóż, na jednej z naszych wspólnych imprez, mój przyjaciel przesadził z alkoholem i zasnął snem starego alkoholika. Natomiast między mną a jego dziewczyną, zaczęło się robić gorąco. Skończyliśmy w łóżku, zdradziła go.
Wyszło tak, że przyszła żona mojego przyjaciela, straciła dziewictwo ze mną. Ja mam liberalne podejście do seksu, on już nie bardzo. To byłby straszny szok dla niego - gdyby wiedział. Męczyły nas wyrzuty sumienia, chciałem mu o tym powiedzieć. Ona jednak twierdzi, że wciąż go kocha, że nie musi on o tym wiedzieć. Uważa, iż jak już dojdzie do ślubu, to i tak się nie zorientuje.
Trwamy już w tym kłamstwie kilka lat. Oni są w narzeczeństwie i mają wyznaczoną datę ślubu. I w sumie, mocno się zastanawiam, co z tego wyniknie.
Kiedy byłam mała, na wsi u wujka Wacka w drewutni zwanej toaletą, na dworze, z nudów wpadł mi w ręce przypadkowy kij, którego użyłam do zamieszania kałowej zupy z dupy w tym oto zasranym drewniaku.
Ciąży nade mną fatum. Kilka dni po tym, gdy dowiedziałam się, że jestem w ciąży - niechcianej, mój mąż miał bardzo poważny wypadek w pracy. Został sparaliżowany, upadł z wysokości. Żaden lekarz nie był w stanie stwierdzić czy ten paraliż w ogóle zniknie.
Nigdy nie byłam w takiej rozpaczy jak wtedy, a do tego jeszcze doszła ciąża. Decyzja dla mnie była jasna, nie wiem jak inaczej miałabym się opiekować mężem, będąc w ciąży i mimo tego, że byłabym w stanie urodzić i pokochać, to ewidentnie nie w takiej sytuacji. Przyznam, że biorąc leki poronne, które cudem zdobyłam, nie czułam nic, poza strachem o zdrowie męża. Jednak po jakimś czasie przyszło trochę szczęścia. Mąż już zawsze będzie niepełnosprawny, porusza się na wózku, ale chociaż reszta ciała poza nogami, doszła do siebie po tym wypadku.
Było ciężko, jemu o wiele bardziej niż mi, ale jakoś dawaliśmy radę. Do momentu, gdy zaczęłam źle się czuć. Myślałam, że to z przepracowania. Jednak prawda była gorsza. Rak płuc. Życie znów mi się zawaliło. Jednak lekarz stwierdził, że mam spore szanse, aby z tego wyjść. Nadal to trwa. Od 2 miesięcy walczę z rakiem. Daje rade jakoś funkcjonować i jednocześnie pomagać mężowi, choć widzę jak ten bardzo się stara być w pełni samodzielny i mnie odciążyć.
Mimo tego moja psychika bardzo źle funkcjonuje, być może mam depresje, a do tego straszną bezsenność. Wybrałam się do psychologa. Fatum dalej ma się dobrze, bo gdy opowiedziałam psychologowi o wszystkim co się działo, usłyszałam, że mój rak to kara za aborcje, tak samo jak złe samopoczucie. Naprawdę nie wiem już czemu życie mnie tak kara, jestem wycieńczona. Ostatnia nadzieja to wizyta u psychiatry za 4 dni.
Mam pewien problem z moją mamą. Być może dla niektórych to zabrzmi śmiesznie, że nastolatka „ma problem z mamą”, ale uważam, że moja sytuacja faktycznie wymaga uwagi.
Mam 16 lat. Nie jestem jeszcze pełnoletnia i jestem na utrzymaniu mojej mamy, więc doskonale rozumiem fakt, że może ona dyktować mi pewne warunki. Jestem pod jej dachem i to w końcu moja matka, więc naturalnie liczę się z jej zdaniem i szanuję moją rodzicielkę. Jestem jednak zdania, że moja mama wykorzystuje swoją pozycję rodzica i nadużywa władzy rodzicielskiej. Bo powiedzcie mi, czy to jest normalne, żeby rodzić mówił 16-letniemu dziecku co ma jeść albo jak ma się ubierać? Czy każda matka nakazuje córce jakie smaki lodów ma lubić, jakiej muzyki słuchać, z kim w klasie rozmawiać?
Moja mama nie pozwala mi wcale wychodzić z domu. WCALE. Nie mogę spotykać się z koleżankami, nie mogę pójść na randkę z kolegą, nie ma opcji, żebym poszła do kina na film, który mi się podoba. Jeśli wychodzę, to tylko z nią lub ojcem, ewentualnie ze starszym bratem, ale nigdy sama. To matka wybiera jaki film obejrzymy, decyduje o tym co będę oglądać w telewizji (bo telewizor stoi jeden w salonie), wybiera za mnie nawet smak pizzy, jak jesteśmy w restauracji. Kiedy wybierzemy się na zakupy, matka wybiera mi ubrania, nawet nie mam szans, by wejść do sklepu, w którym ciuchy mi się podobają. Nie cierpię zielonego, a ona na siłę kupuje mi swetry w tym kolorze. Czuję się, jakbym nie miała prawa do swojego zdania nawet w najdrobniejszych sprawach.
Ojciec na to nie reaguje, brat ma gdzieś – cieszy się, że on może robić co chce, choć jest tylko o rok starszy ode mnie. Nie wiem dlaczego moja mama tak mnie traktuje, wierzę, że jest to powodem miłości, ale nie jestem już w stanie tego znieść. Zastanawiam się, czy nie powinnam pójść i opowiedzieć o tym wszystkim psychologowi w szkole.
Chociaż tyle, że mam chwilę wolności słowa w Internecie – aczkolwiek czas na kompie też mi kontroluje (dwie godziny dziennie). Jestem zrozpaczona, bo wiem, że moi rówieśnicy nie żyją w takich warunkach jak ja. Czuję się jak odludek.
Dodaj anonimowe wyznanie
