No bo tak wypada, bo wszyscy tak robią XD

Żeby odbyć stosunek płciowy.

Może na początku było ok?
Jesli tak to może, autorze, wystarczą jakieś "wakacje" od wszystkiego? Jeśli się obawiasz hejtu ze strony najblizszych, że "urlop to powinieneś spędzić z rodziną i koniec, kropka, każdą wolną sekundę do końca swoich dni" to może masz jakieś choroby które kwalifikują Cię do sanatorium z NFZ? Trochę się czeka, ale 'za darmo" i nie możesz zabrać ze sobą rodziny, w końcu jesteś na L4, a nie na wakacjach ;) Nie wiem od czego to zależy, ale pobyt może trwać nawet 3 tygodnie (chyba, że zawsze tyle trwa... niech ktoś mnie poprawi). Do tego można sobie dopłacić za jednoosobowy pokój.

Mam podobnie i jest to dla mnie kolejny argument przeciw powiekszaniu rodziny. O ile z partnerem czuję się komfortowo tak nie jest on tak absorbujący jak dzieci... a nie chcę swoim dzieciom mówić "dajcie mi święty spokój", bo wiem jak to boli gdy rodzice tak mówią (szczególnie gdy dziecko jest małe i wymaga wiele uwagi rodzica, albo gdy ma problem, albo gdy, zwyczajnie, zrobią to często). Obstawiam, że nawet ubrany w ładne słowa taki przekaz może dziecko zaboleć.

Mam rodzinę może znaczyć też, że mam braci/siostry/rodziców itp. Niekoniecznie ma żonę i dzieci

To może ja się wypowiem, bo mam identycznie jak autor.
Rodziny co prawda nigdy nie założyłam, ale byłam w związkach, dłuższych i krótszych, ostatni natomiast był bardzo poważny i angażujący.
Ja całe życie byłam zdana na siebie, od dziecka tak naprawdę. Zawsze byłam samotna i przyzwyczaiłam się do tego, później przez jakiś czas byłam bezdomna i żyjąc samotnie na ulicy też potrafiłam się do tego przyzwyczaić. Z tym, że nie zdawałam sobie wtedy jeszcze sprawy z tego, że ja po prostu nie potrafię żyć z kimś.
Wchodziłam w związki i na początku zawsze było dobrze. Czasem taki stan trwał rok, czasem dwa, a ostatni prawie 4 lata. Mogłam być już mężatką, plus taki, że od zawsze wiedziałam, że nie chcę mieć dzieci. Po tych latach przyszły takie uczucia, jakie opisuje autor. Zaczęłam się męczyć w związku. Odpisywanie na wiadomości, konieczność codziennych rozmów, spędzania wspólnie czasu, odpisywanie na wiadomości - to wszystko tak mnie denerwowało, że marzyłam już nawet o tym, by wrócić na ulicę.
Teraz mieszkam sama, z nikim się nie spotkam i tak mi jest najlepiej. W końcu jestem szczęśliwa i w końcu zrozumiałam, że ja po prostu uwielbiam samotność.

Dwa razy napisałam o odpisywaniu na wiadomości, ale już nie chce mi się poprawiać xD

Bo sie pomylił? Ludzie nie są bezbłędni i nieomylni.

To głupie mieć dzieci kiedy się nie chce z nimi spędzać czasu. Wbrew temu co niektórzy twierdzą nikt Cie do nich nie zmuszał. Czyli w sumie rodzina fajna aby z nimi pogadać i wgl ale jak już przychodzi jakaś tam odpowiedzialność czy obowiązki to w sumie już nie XD

Tak z ciekawości - skąd taki wniosek?
Nie mam rodziny, męża, dzieci ani przyjaciół, a mimo to jestem szczęśliwa, bo uwielbiam samotność.