Mam nietypowe hobby...
Często przeglądam miejsca, gdzie kobiety szukają partnerów na wesele i zgłaszam się z chęcią udziału. Oferty z całej Polski. Średnio co 2-3 tygodnie jestem na jakimś weselu.
Robię to, gdyż lubię takie imprezy. I nie, nie robię żadnego wstydu partnerkom.
Mam na imię Michał, mam lat 28. W domu nas było 7 plus rodzice, ale nie można było narzekać na brak jedzenia, ubrań. Raczej mieliśmy pod dostatkiem wszystkiego.
Problem się zaczął w momencie, kiedy mojego ojca jego własny ojciec oszukał na sporą kwotę pieniędzy.
Niestety sprawa wyszła bardzo późno, gdzie już trzeba było sięgać po drastyczne środki. Sprzedaż mieszkania, oddawanie swojej wypłaty co do złotówki, aby ojciec mógł spłacać długi...
Młodszy brat się zawinął, jak tylko się o tym dowiedział. Pozostałe młodsze rodzeństwo jeszcze nie pracowało, więc oczywiście ojciec grabił mnie z każdej kasy, jaką tylko miałem. Nigdy nic nie mogłem zostawić dla siebie.
Wkurzyłem się, wziąłem spory kredyt, aby spłacić to co pozostało, żeby móc oglądać swoją wypłatę.
Ale to i tak nic nie dało, ojciec co chwilę wymyślał pretekst, że na coś są potrzebne pieniądze, mimo że jego konto było już czyste, a wypłata wolna od komornika.
Ja głupi dałem się manipulować i dalej skubać.
Dzisiaj zostałem z długami na 180 tys., komornikiem na głowie i brakiem mieszkania.
A ojciec co? Wypiął się i potrafi tylko narzekać, że narobiłem sobie długów.
Morał z tego taki, że rodzinie nie warto pomagać.
Jeśli kiedyś dane mi będzie mieć własne dziecko, to nigdy nie dopuszczę do tego, aby było tak traktowane przeze mnie, jak mnie traktował ojciec.
Nie znoszę własnych dzieci...
Wielu rodziców uzna mnie teraz za potwora, wiem. Nie jest tak, że nigdy nie chciałem dzieci i to przez to. Kiedy 8 lat temu urodziła się moja córka, szalałem z radości, 4 lata później syn, kolejna euforia. Więc w czym problem? W mojej żonie, która nie chciała wrócić do pracy (nie zmuszałem, jesteśmy w dobrej sytuacji finansowej), by wychować dzieci. Tak je wychowała, że dzieciaki są rozwydrzone, wszystko wymuszają płaczem i krzykiem, np. rozmawiam przez telefon, a dziecko krzyczy, że mam skończyć, bo ono chce pograć. Dom, którego budowę zakończyliśmy dwa lata temu jest zniszczony jakby mieszkało w nim stado dzikich zwierząt. Rodzina nienawidzi jak odwiedzamy ją z dziećmi, ponieważ wszędzie robią bałagan i szkody, nie da się normalnie porozmawiać, bo one uważają się za pępki świata.
Powiecie, że dzieci takie są. Ale nie, inne dzieci takie nie są. Moja żona nigdy na nie nie podniosła głosu, nigdy nie zostały za nic wyzwane, nigdy nie dostały nawet delikatnego klapsa. Co chcą, to dostają, jeśli nie - płacz i furia. Kiedy jesteśmy u rodziny i znajomych, dzieciaki dobierają się do ich sprzętów, brudzą ściany, męczą zwierzaki, a moja żona nie robi kompletnie nic. Jeśli ktoś im zwróci uwagę, od razu staje się wrogiem. O seksie mogę również pomarzyć, ponieważ dzieciaki, mimo że posiadają własne pokoje, muszą spać z nami, bo one tak chcą i tak będzie.
Zapytacie, gdzie byłem ja podczas wychowywania? Otóż za każdym razem, jak podniosłem głos lub po prostu im odmawiałem, moja ukochana robiła mi awantury, że na dzieci nie wolno krzyczeć, że do dzieci trzeba na spokojnie, że delikatne klapsy (naprawdę delikatne - nie jestem tyranem, chodzi mi o to, żeby dziecko wiedziało, że są granice), to przemoc i to się odbije na ich psychice. Dodatkowo często pracuję po 12 godzin lub mam dwu-, trzydniowe wyjazdy służbowe, więc choćbym chciał się za nich trochę "wziąć", to i tak nie ma sensu, ponieważ ja wyjdę do pracy, a żona nadal będzie robić swoje.
Czasami czuję, że nie wyrabiam, kocham żonę nad życie, ale mam jej za złe wychowanie naszych dzieci, tęsknię za czasami, kiedy wieczorem mogłem z nią w spokoju obejrzeć film, porozmawiać bez natychmiastowych ingerencji dzieciaków czy po prostu kochać się w łóżku. Nie tak wyobrażałem sobie rodzinę, tym bardziej że wiem, jak żyją inni, którzy również mają rodziny.
PS. Na imprezy typu wieczorek czy zwykła okazjonalna posiadówka w domu również nie chodzimy, bo dzieci nie mogą znieść myśli, że my gdzieś wychodzimy, a one zostają z babcią.
Należę do grupy SMerfów (śmiechem, żartem, ale tak siebie nazywamy), czyli osób chorych na Stwardnienie Rozsiane. To już 4 lata (obecnie 23) i tak sobie żyję.
Ze znajomych wiedzą poza tym tylko dwie najlepsze koleżanki. A dlaczego?
Bo ludzie nie chcą słyszeć o takiej chorobie. Bo to śmierć, bo to wózek, bo to nie daj Boże zaraźliwe jeszcze.
To, jak mało szary Kowalski wie o tej chorobie przeraża mnie.
Teraz pytanie: Co myślicie, gdy powiem wam, że choruję na SM? Pierwsze pytanie to: czy będziesz jeździć na wózku? Odpowiadam na to, że nie. Czy to śmiertelne? Nie. Mam takie same szanse na śmierć jak ty.
Wiecie co było szczytem? Siedziałam sobie na wykładzie (kierunek medyczny). Nagle, w związku z tematem obrazowania, wykładowczyni powiedziała, że SM prowadzi do niewydolności wielonarządowej i ludzie umierają na SM poprzez uduszenie (!).
Żałuję teraz, że nie podeszłam do niej po wykładzie. I takie osoby nas uczą?
Ile to ja razy słyszałam, że to koniec, że osoby chore na SM umrą w męczarniach. Prawda jest taka, że każdy przechodzi ją inaczej.
Po mnie nawet nie poznacie, że jestem chora. Jestem bardzo aktywna fizycznie, skończyłam jeden kierunek studiów, a teraz jeszcze studiuję medycynę. Żyję jak każdy z was, mam te same marzenia i przez to, że ludzie mają takie złe pojęcie o tej chorobie, nikomu o tym nie mówię (nie wiem nawet, czy odważyłabym się powiedzieć na początek chłopakowi). Nie wiem, może w przyszłości coś zmienię na tym świecie.
PS. Żeby było ciekawiej, mam komplet SM + łuszczyca (na szczęście bardzo łagodna).
Trzymajcie się cieplutko. ❤️
Jestem już po 30 i szczerze cieszę się, że żyję, że nikt mi nie zrobił większej krzywdy, niż ja sama sobie wyrządzałam w przeszłości. Nie, nie chodzi mi o samookaleczenie się, mam na myśli bardziej moją głupotę, która za czasów studiów doprowadzała mnie do skrajnie głupich, niebezpiecznych sytuacji.
Miewałam takie tygodnie, że nie trzeźwiałam, raz po imprezie poszłam z nieznajomym na jakiś pustostan napić się piwa, jemu zachciało się amorów, więc go zostawiłam... Było ciemno, późno, zima, ja odstrzelona, bo urodziny kolegi były, na szczęście ten chłopak nic mi nie zrobił, nie nalegał, dał odejść. Następnie wsiadłam w tramwaj i zasnęłam, jeździłam od początku do końca, motorniczy nie wiedział co ma ze mną zrobić, a mógł mnie przecież wyrzucić na końcowym i nara... On jednak obudził mnie za którymś tam już razem i wysadził w centrum, obok radiowozu, na przystanku. Panowie policjanci odwieźli mnie do domu i też nikt mi nic nie zrobił, a przecież było tyle okazji...
Innym razem przez upojenie wsiadłam w zły tramwaj, wysiadłam na jakimś randomowym przystanku i zaczęłam łapać stopa, zatrzymał się chłopak z dziewczyną i na moje szczęście okazało się, że mieszka obok (czaicie w wielkim mieście mieć takiego farta?). Odwiózł mnie pod blok, dziewczyna odprowadziła pod drzwi.
Tyle się słyszy o porwaniach, gwałtach, kradzieżach, a mnie mimo natarczywego kuszenia losu nic nie spotkało. Zastanawiam się czemu ja wtedy kompletnie nie myślałam? Co ze mną wtedy było nie tak? Teraz boję się wyjść wieczorem do sklepu (i to nie przez pandemię). Żeby wyznaniu dodać pikanterii, to z jednym ze swoich wybawców miałam przez kilka lat relację seksualną, a teraz się tylko przyjaźnimy i śmiejemy (cóż innego mogę?), bo czasu nie cofnę, nie zmądrzeję. Oczywiście teraz nie przypominam dawnej siebie, lubię spędzać wieczory czytając książki czy grając w planszówki i nie piję alkoholu.
Takich historii z przeszłości mam niestety znacznie więcej, co jakiś czas przypomina mi się jakaś i wtedy skręca mnie żal z braku odpowiedzialności, mózgu i wyobraźni.
Pozdrawiam wszystkich i stay safe!
Opowiem o tym, jak straciłam najlepsze lata swojego życia na czekaniu.
W szkole byłam najbrzydszą dziewczyną - dlatego, że byłam gruba.
Do 16 roku życia NIGDY nie zdarzyło się, żeby ktoś mnie podrywał lub żebym podobała się chłopcom. Wręcz przeciwnie, spotykały mnie uszczypliwe uwagi, przykrości związane z moim wyglądem. Byłam jedną z tych dziewczyn nazywaną "ta gruba".
Wszystko zmieniło się w wakacje przed pójściem do liceum. W dwa miesiące schudłam 10 kilogramów i wyładniałam. Jak? Nie wiem.
Stało się to samo, nie zmieniałam trybu życia. Zaczęłam prostować wtedy włosy i malować się. Ludzie zaczęli mówić mi jaka jestem piękna i traktowali mnie inaczej. Nie mogłam się opędzić od adoratorów i nowych koleżanek.
Nowa sytuacja była dla mnie totalnym szokiem. Zaczęłam uwielbiać swoje życie i wychodzenie do ludzi. Wszędzie słyszałam komplementy, a każdy chłopak chciał mój numer. Można powiedzieć, że odbijałam sobie towarzysko wszystkie poprzednie lata.
Trwało to dwa miesiące. Po tym czasie poznałam chłopaka, który starał się o mnie jak nikt inny. Był o trzy lata starszy i taki wspaniały. Podobało mi się w nim wszystko, jednak byłam niedostępna, ponieważ chciałam jeszcze się nacieszyć tym powodzeniem. Chłopak nie dał za wygraną i stawał na głowie, żebym zgodziła się z nim być. Wpadłam, totalnie zatraciłam się w "pierwszej miłości". Gdy już zakochałam się po uszy, mój ukochany oznajmił mi, że wyjeżdża z rodziną do Niemiec. Miałam poczekać na niego trzy lata, aż skończy szkołę i wróci, aby na zawsze być ze mną. Brzmi fajnie?
Ślepa i już zakochana ja, oczywiście się zgodziłam. Na moje nieszczęście, oprócz tego, że był starszy i lepiej wykształcony, to jeszcze po mistrzowsku mną manipulował. Spędziliśmy razem pół roku przed jego wyjazdem, a on potrafił mną tak zakręcić, że tańczyłam dokładnie tak jak mi zagrał.
Tym sposobem spędzaliśmy godziny na rozmowach na Skypie i telefonie. On nie miał znajomych i nie wychodził - więc ja też musiałam.
Każdy mój bunt kończył się jego samookaleczeniem i wysyłaniem mi fotek zacięć jako dowodu. Poświęciłam się tej relacji, siedząc godzinami i wysłuchując jego problemów, wspierając go itp.
Z życia nie miałam nic - zero znajomych, wychodzenia, wycieczek, doświadczeń. Po prostu szkoła i dom oraz on na Skypie. Widywaliśmy się raz na pół roku. Podczas spotkań zachowywał się dziwnie. Oczywiście go usprawiedliwiałam.
Minęły trzy lata. I co? I jeszcze rok, bo dodatkowy dyplom z czegoś tam.
No pewnie! Co to tam ten rok dla mnie, jak już trzy minęły. W końcu to tylko rok, a my zamieszkamy razem i będziemy szczęśliwi.
Do samego końca mnie zwodził.
Trzy miesiące przed obiecanym rokiem ze mną zerwał. Powód? Nie rozumiem go.
PS. Dowiedziałam się od jego kumpla, że gdy ja czekałam, on miał tam dwie dziewczyny. Prawie nikt o mnie nie wiedział.
Jestem nauczycielką. Właśnie poprawiam egzaminy próbne i chłopak, który po angielsku potrafił powiedzieć "aj iz potejtoł", napisał swój test na 58/60 punktów. Nauczanie domowe - to jest to!
Historia o ZUS-ie, emeryturze i koronawirusie. Jak ktoś ma dosyć tych tematów, to lepiej nie czytać.
Przykład mojej mamy.
Ponad 20 lat temu mama zmieniła pracę i zadowolona była bardzo, bo zarabiała prawie dwa razy więcej niż w poprzedniej. Kiedyś to było całkiem sporo, dzisiaj chyba trochę powyżej minimalnej krajowej. Inflacja rośnie, pensja nie do końca (może jakieś podwyżki czasami były).
Te 20 lat temu mama mówiła, jak to dobrze mieć umowę o pracę, bo ZUS, bo emerytura wyliczona na starych zasadach nie była taka zła. Mama dostawała listy z ZUS-u z przybliżoną kwotą emerytury, jaką może dostać. Jednak po wprowadzeniu nowych zasad ta kwota zamiast rosnąć, malała.
Teraz w wieku emerytalnym musi sobie dorabiać do emerytury (jak pewnie większość ludzi w jej wieku).
Moja mama pracuje w aptece, więc chodzi do pracy pomimo kwarantanny, ja jako dorosła kobieta nie mieszkam już z rodzicami. Tyle dobrze, że mamę podczas kwarantanny wysyłają na zaplecze, aby nie miała kontaktu z klientami, jednak nawet to może nie uchronić jej przed ludzką głupotą.
Mama siedzi na zapleczu i "robi recepty", nagle słychać krzyki, ludzie (niewielu, ale jednak) muszą wyjść i zaczyna się proces czyszczenia apteki. Co się okazało? Paniusia z miejscowości obok pojechała samochodem na zakupy do naszego miasta i po obchodzie przez miasto weszła do apteki i powiedziała, że ona się spieszy, bo w każdej chwili może przyjść do niej do domu policja.
Paniusia jest na przymusowej kwarantannie bo ktoś z jej znajomych zachorował na koronawirusa i ona mogła też się zarazić, ale ona musi zrobić zakupy, a jak przyjdzie patrol i jej nie będzie, to dostanie mandat, więc musi się pośpieszyć.
Nasze miasto jest małe, a miejscowość obok jeszcze mniejsza, więc łatwo było namierzyć co to za paniusia. Szybki telefon na policję, mąż jednej z kobiet pracujących w aptece pracuje w policji (która obejmuje miasteczko, z którego pochodzi paniusia), więc patrol powinien pojawić się przed powrotem paniusi do domu.
Czemu wstęp o ZUS-ie? Gdyby system nie był taki jaki jest, to moja mama nie musiałaby dorabiać.
Gdyby moja mama nie musiała dorabiać, to by nie była w aptece i by nie była narażona na głupie paniusie...
Paniusia tłumaczyła, że jak ona biedna ma zrobić zakupy? Nieważne, że są znajomi, rodzina, grupy pomocy z internetu... Ale nie, ona musi sama. Potem ludzie się dziwią, czemu jest coraz więcej przypadków.
Siedziałem kiedyś w pociągu obok nieznajomej, ślicznej dziewczyny. Przez przypadek zasnęła, opierając głowę na moim ramieniu i pozwoliłem jej tak zostać przez całą trzygodzinną podróż. Mam 36 lat i byłem naprawdę poruszony tą sytuacją, ponieważ jeszcze nigdy nie byłem tak blisko z żadną kobietą.
Do niedawna sporo jeździłem po świecie, więc postanowiłem wynająć moje mieszkanie kumplowi. Powierzyłem mu podlewanie kwiatków i opiekę nad moimi rybkami. Maciek to wspaniały facet, aczkolwiek moim zdaniem trochę za dużo jara. Potem często dopadają go ponure myśli i biedak wkręca sobie, że trzymanie zapasów na widoku jest karygodnym grzechem i koniecznie należy schować je w jakimś „bezpiecznym” miejscu. Problem w tym, że zazwyczaj następnego dnia nie pamięta, gdzie ukrył swoje zapasy…
Kiedy wróciłem do Polski, Maciek oddał mi mieszkanie i mogłem znów się tam wprowadzić. Teraz średnio co tydzień znajduję zawiniątka z jego skarbami powtykane w różne, najbardziej niedorzeczne miejsca. Jakiś czas temu znalazłem jedną paczuszkę w listwie podłogowej, inne w syfonie sedesowym, a kolejne zamknięte w plastikowym jajeczku od Kinder Surprise, zabezpieczone silikonem i wepchnięte do domku dla rybek w moim akwarium...
Dodaj anonimowe wyznanie
