#H6zNM
Jako Polka nie mam tutaj spokoju. Gdy miejscowi dowiadują się skąd pochodzę, notorycznie otrzymuję od nich zaproszenia "na kawę" lub prosto z mostu propozycje seksualne. Nie pomagają kolejne odmowy, nie pomagają tłumaczenia, że mam chłopaka i nigdy go nie zdradzę (Polak, poznałam go w Barcelonie). Faceci tutaj są strasznie nachalni i promiskuitycznie nastawieni - bardzo niewielu jest wiernych swoim dziewczynom. Mam dosyć ich obrzydliwych, napalonych spojrzeń gdy mijają mnie na ulicy. Mam dosyć gwizdów za plecami i trąbienia na mnie. Oni nie przepuszczą żadnej dziewczynie.
Prawie każdy, z którym rozmawiałam na te tematy stracił dziewictwo z prostytutką. Czytałam gdzieś artykuł, że hiszpański rynek prostytucji jest największym na świecie po Chinach i generuje ponad 25 miliardów dolarów każdego roku. Hiszpanie rozmawiają o tym bez jakiegokolwiek zażenowania. Powszechne jest u nich także sypianie bez prezerwatywy ("bo nic w niej nie czuję"), o czym boleśnie przekonała się znajoma Hiszpanka, której chłopak przespał się z Angielką bez zabezpieczenia.
Ich podejście do Polek to temat na książkę. Jako, że bardzo dobrze znam język, wielokrotnie miałam nieprzyjemność słyszeć komentarze na temat naszych dziewczyn.
Rozczaruję was - nie, nie komplementują naszej urody. Mają do nas pogardliwe nastawienie. Wielokrotnie słyszałam od Hiszpanów, którzy byli w Polsce określenia typu "jednorazówki" (czyli dziewczyny "na jeden raz"), "dziewczyny na jedną randkę" ("bo u was to dają na pierwszej randce"), szydzą z naiwności i "łatwości" Polek. Wyśmiewają entuzjastyczne reakcje dziewczyn na wieść, z jakiego kraju przyjechali do Polski. Mam też kilka znajomych Polek, które z nimi się związały. To, jak oni bezczelnie w ich obecności wywlekali ich łóżkowe sprawy, żeby pochwalić się kolegom po prostu mnie brzydzi. Dziewczyny nie znając języka tylko się uśmiechały, nie mając pojęcia, co się mówi na ich temat. Do tego z pięciu co najmniej cztery zostały zdradzone po niedługim czasie związku...
Nie wylewam jadu, tylko mówię, jak jest. Mam naprawdę dość Hiszpanii pomimo tego, że to piękny kraj. Na kwarantannie, gdy mogłam wreszcie odetchnąć od tych zachowań zrozumiałam, jak bardzo jestem tym zmęczona. Myślę już o powrocie z chłopakiem do Polski.
Dziewczyny, nie warto, naprawdę...
#IfZW4
Chodziliśmy na długie spacery, zwiedzaliśmy razem bunkry, pobliskie lasy, stawki, chodziliśmy nad rzekę i uwielbiałam to. Cudownie całował, a kiedy przytulał, czułam się mała i bezpieczna. Do czasu.
Pierwszy raz podniósł na mnie rękę jakoś po pięciu miesiącach. Potem obrywałam regularnie. Paskiem do spodni, albo wykręcał mi ręce, popychał, raz się do mnie dobierał, a ja uciekałam przed nim przez pole. Rodzicom mówiłam, że się przewróciłam na spacerze. Dlaczego? Dziś już tego nie rozumiem. Manipulował mną jak chciał. Aż pewnego dnia pobił mnie bardziej niż zwykle. Dusił o pobliskie drzewo, wykręcał ręce, przyciskał nadgarstki do kory, kalecząc mi je. Krzyczałam że strachu i to go przepłoszyło. Potem rozmawiałam z nim raz. Żeby mu powiedzieć, że go nienawidzę i ma na zawsze zniknąć z mojego życia.
Anonimowe? Jak najbardziej. Nie byliśmy oficjalnie parą. Tylko parę razy ktoś widział nas razem na spacerze. Nikt nie wie, że coś między nami było, co się stało potem, od siedmiu lat udajemy, że się nie znamy.
Nie wiem, czy to dobrze, bo w zeszłym roku się ożenił.
#RfiMa
Zrezygnowana poszłam po koleżankę i poprosiłam o pomoc w odzyskaniu makiet. Ta podeszła do nich, prosząc o to samo, a ci natychmiast wstali i podali jej rzeczy, o które ja wcześniej prosiłam, przepraszając za problem. Skąd ta różnica w reakcji? Pewnie stąd, że w czasach liceum byłam brzydkim kaczątkiem: spora nadwaga, pucołowata twarz, a koleżanka, którą poprosiłam o pomoc była bardzo ładna, dzięki czemu cieszyła się szacunkiem wśród chłopaków, którzy często sami oferowali jej pomoc w różnych sprawach. Takich sytuacji było wiele więcej, ale zdecydowałam się opisać tylko tę. Przykre, jak wygląd determinuje nasze życie.
#PPAfg
Zawsze zostawiam napiwek, zwykle jest to 10% rachunku, chyba że jest bardzo niska kwota, to wtedy dorzucam parę groszy.
Warunek jest taki, że nigdy napiwek nie jest w tej samej walucie co rachunek.
Idę do knajpy w Niemczech, zostawiam złotówki, w Polsce zostawiam Euro, Funty, a czasem nawet jakieś egzotyczne waluty, które trafiają się w kantorach. Podsumowując - przeciętny kelner czy kelnerka nie mają pojęcia ile tak naprawdę im zostawiam (chyba, ze akurat znają dobrze kursy).
Taka mała dziwaczność ;)
#GdsAc
Moja kochana matka powiedziała, że skoro jestem gejuchem, to jak facet mógł mnie niby zgwałcić i żebym nie wymyślał wymówek dla swojej pederastii.
Nawet nie wiem co powiedzieć, jestem załamany.
#SmzsP
Pewnego razu tata na komputerze pokazywał mi już zdjęcia konkretnych szczeniaczków, myślę, w końcu nareszcie! Wybraliśmy nawet wspólnie. Każdego następnego dnia oczekiwałam na tą upragnioną od lat niespodziankę. Jak już się pewnie domyślasz, szczeniaczka kreda nigdy nie miałam. Długo mi było przykro, dopytywałam o tego wybranego malca, ale powodów nigdy nie usłyszała. Wiele wiele lat później jak wyprowadziłam się z domu do mieszkania w bloku, co zrobiła mama, która mieszkała wtedy z siostrą? Kupiła szczeniaczka, mała puchatą kuleczkę. Co powiedziała jak pierwszy raz go zobaczyłam? Kupiłyśmy go w zastępstwie za ciebie, bo się wyprowadziłaś. Serio kreda? Teraz nienawidzę piernikowych szczeniaczków i psów. I jestem uczulona na wodzenie mnie za nos, co właśnie robi mój facet odwołując 3 spotkanie pod rząd. Stąd taka dygresja.
I jak tu być dobrą kobietą? Tak rozmawiałam z nim o tym, że mi się takie coś nie podoba za pierwszym razem, ale kocham tego wariata.
#XlupP
Zawsze chcieli, żebym znalazła pracę i miała normalne życie. Niby spoko, ale marzyło mi się "coś więcej". Nie chciałam brać kredytu na 50 lat, wegetować w m2 z trójką dzieci i mężem. Kręcili nosem, powtarzając, że pieniądze nie są do szczęścia potrzebne.
Gdy miałam 22 lata, trafiła się okazja wyjazdu do Niemiec na zbiory. Koleżanka jeździła co roku i załatwiła mi miejsce. Rzuciłam pracę w kebabie i pojechałam.
Praca była bardzo ciężka. Zwłaszcza ogórki źle wspominam, bo jeździło się tzw. "samolotem" i zbierało głową w dół. Pracowałam od wiosny do jesieni. Trochę kasy udało mi się uzbierać i po sezonie starczyło na wynajęcie kawalerki. Załatwiłam sobie pracę przy produkcji konfitur (ta sama firma) i tak z sezonowego wyjazdu zrobiło się kilka lat.
Historia jakich wiele, prawda?
No więc po jakoś 2 latach rodzice zapytali nieśmiało, czy dorzuciłabym się do remontu dachu. Wiedziałam, że im ciężko z tym kredytem, zgodziłam się więc. Zatrudnili "fachowca" kolegę taty, bo był tani. Dzięki temu starczyło na odmalowanie z zewnątrz domu. Niestety dach przeciekał dalej.
Z rok później tata miał operację na kolano. Opłaciłam mu rehabilitację, ale po 3 wizytach zrezygnował, bo kasa była potrzebna na piec.
Takich sytuacji było więcej, ale dla mnie te 200-300€ nie było ogromną sumą, więc pomagałam. W końcu zaczęłam im wysyłać po 100€ miesięcznie.
Przyszedł rok 2017. Złamałam nogę i tymczasowo straciłam pracę. Musiałam trochę oszczędzać, więc poza tą kwotą nie mogłam nic więcej.
8-9 miesięcy dochodziłam do siebie. Niby kasę jakąś dostawałam z bezrobocia, ale sami wiecie, oszczędności były mi potrzebne.
Zadzwonił tata, że wypatrzył samochód w salonie i czy mogłabym pożyczyć 60 tys, bo tyle im brakuje (auto było po 90). Nie mogłam, bo ledwie chodziłam i miałam może tyle całych oszczędności. Obraził się.
Miałam wtedy inne zmartwienia, nie myślałam o tym.
Z 4 miesiące później odwiedziłam ich w Polsce. Zadzwoniłam, że przyjeżdżam. Na miejscu moje rzeczy stały zapakowane w garażu, nikt nawet nie wyszedł. Nawet kwiatkowi się oberwało. Wynieśli go mimo, że był początek marca. Z przykrością dowiedziałam się od sąsiadki, że całe miasteczko wie, jaka jestem okropna. Jak im dach cieknie, bo nie mieli przeze mnie wystarczająco pieniędzy. Jak nie pożyczyłam kilku stówek na auto i muszą jeździć gratem.
Przepłakałam noc w hotelu i wróciłam do siebie. Kurek zakręciłam, nie dostają już grosza. Kontakt urwałam, mimo iż po "suszy" zadzwoniła mama co tam u mnie. Od przyjaciółki, która dalej przyjeżdża na zbiory wiem, że rozpuszczają ploty, że ich okradłam.
I tylko kur*a tego kwiatka mi żal, bo wyhodowałam go z ziarenka i pielęgnowałam 16 lat.
#8hJcA
Do pewnego momentu nie przeszkadzało mi to, ale po przekroczeniu 30 zaczęło.
Nie chodzi tutaj oczywiście o seks, o ten nietrudno, niezależnie czy w związku jesteś, czy nie. Czuję, że stoję w miejscu. Moi przyjaciele założyli rodziny, mają dzieci, ich świat nie zmienił. Ja coraz mniej do tego ich świata pasuję, bo mamy zupełnie inne problemy. I chociaż oni mi tego w żaden sposób nie okazują i akceptują mnie taką jaką jestem, to coraz trudniej mi się uśmiechać, gdy jestem u nich, patrzę na szczęśliwe małżeństwo z fajnymi dziećmi, słyszę o ich planach i wiem, że jedyne co planuję to wyjazd na samotny urlop, chociaż wcale nie chcę być na nim sama.
Trudne są noce. Nawet nie wiecie, jak można potrzebować dotyku. Takiego zwykłego położenia się obok kogoś i czucia go. Najgorsze są takie sny, gdy czujesz, że jesteś kochana, gdy po prostu ktoś cię obejmie. Budzisz się i leżysz w łóżku sama. W pokoju jesteś sama. Przez chwilę czujesz jeszcze ciepło tego snu, ale ono szybko ucieka i zostaje samotność.
Z całym życiem zostaje się samemu. Nie mam z kim dzielić się ani tym co złe, ani tym co dobre. Najpiękniejszy widok oglądamy samemu nie cieszy tak bardzo.
I moje ulubione pytania rodziny: czy już kogoś mam, co z dzieckiem, bo zegar biologiczny tyka. I co ja mam im odpowiadać: że wiem, że mnie to przeraża i że jestem nieszczęśliwa? Nikt się tego nie domyśla, bo nie robię z siebie ofiary losu, dużo się uśmiecham i jestem pogodna.
Smutna jestem u siebie w pokoju.
#yQhLU
Nie byłem mocno pijany, była 20:00, a ja byłem dopiero po pierwszym piwie. Siedzieliśmy przy stole, a ja poczułem nagły skurcz brzucha, miałem wrażenie, że jeżeli za 5 sekund nie znajdę się w WC, to zesram się w gacie. Do łazienki wyleciałem jak z procy. Gdy wbiegłem do środka, tuż przed samymi drzwiami do toalety nie zdążyłem, narobiłem w spodnie. Nie wiem jakim cudem, ale na szczęście nikogo oprócz mnie nie było w łazience. Na moje też szczęście drzwi wyjściowe z budynku były niedaleko łazienki i miałem też bluzę, którą mogłem przewiązać się w pasie.
Dzięki tym sprzyjającym okolicznościom szybko udałem się do domu (2 minuty lekkim biegiem), przebrałem się, umyłem i wróciłem do kolegów po około 30 minutach. Kolegom powiedziałem, że dzwonił sąsiad, że mój pies biega przed moją posesją po chodniku, że niby uciekł, ale okazało się, że to nie mój pies - uwierzyli i nie drążyli tematu.