Kilka dni temu byłam pierwszy raz u ginekologa. Weszłam troszkę zestresowana, lekarz kazał mi iść się przebrać do łazienki. Gdy to zrobiłam i przyszłam, lekarz miał dziwną, rozbawioną minę, co mnie jeszcze bardziej stresowało. Po badaniu ubrałam się i wyszłam.
Zdając mamie relacje powiedziałam, że nie wiedziałam, czy wyjść w skarpetkach (w końcu grzybica itp.) i w końcu wyszłam boso. Ona odpowiedziała, że przecież na pewno były tam foliowe ochraniacze na stopy.
Wtedy mi się przypomniało, że faktycznie wchodząc do łazienki zauważyłam 2 kupki. Na jednej leżało dużo jednorazowych spódnic, a na drugiej, jak mi się wydawało, foliowe czepki na głowę... Śpiesząc się i niewiele myśląc założyłam spódniczkę, a na głowę włożyłam jeden z "foliowych czepków" i wyszłam na badanie.
Dziwię się, że lekarz miał jedynie dziwny uśmieszek, bo ja bym wybuchła na jego miejscu.
Będzie krótko ;)
Kiedy mój kumpel był na doktoracie, przynosił kolosy swoich studentów na domówki i kompletnie pijani sprawdzaliśmy je w kilka osób.
P.S. Wszyscy zawsze zdawali.
Od 7 lat jestem z partnerem, który jest Anglikiem i pracuje jako wojskowy. Kupiliśmy razem mieszkanie, posiadamy kota i jesteśmy szczęśliwi. Co rok lub dwa mój partner wyjeżdża na operacje wojskowe do innych państw. Długość jego nieobecności jest różna - trzy miesiące, sześć, a nawet osiem miesięcy. Nie przeszkadza mi to, uwielbiam jego pracę, ponieważ on sam też ją kocha. W czasie jego nieobecności skupiam się na pracy, rozwoju zainteresowań oraz spotkaniach z rodziną i przyjaciółmi. Owszem, tęsknię bardzo, jednak mam kontakt przez listy, messengery itp. Jednak najbardziej wkurzająca rzeczą są komentarze rodziny przyjaciół i znajomych. "Za młoda jesteś, by sobie marnować życie z marynarzem", "Marynarz w każdym porcie ma dziewczynę", "Skąd wiesz, czy cię nie zdradza", "Ty to biedna jesteś zawsze sama". Nie wiem, czy mnie nie zdradza, ale na tym polega zaufanie w związku, poza tym wszyscy zakładają, że to on zdradzi mnie, nikomu nawet przez myśl nie przejdzie, że mogłoby być odwrotnie. Nigdy go nie zdradziłam, ale przecież on też nie wie co ja robię, więc szanse są takie same. Wkurza mnie to sztuczne współczucie, że ja mam tak ciężko, wiecznie sama.
Najzabawniejsze jest to, że nigdy na to nie narzekałam. Zawsze cieszyłam się z życia jakie mam. Ale ludzie próbują mi wmawiać, że jest mi źle i ciężko i jak ja się dla niego nie poświęcam. Najgorsze lamenty zaczęły się jak stwierdziliśmy, że ślub nam do szczęścia niepotrzebny, tak jak i dzieci. Chcemy podróżować, myślimy o kupnie paru mieszkań pod wynajem. Przez lamenty rodziny zaczęłam ograniczać kontakty i wizyty w Polsce i teraz ciągle słyszę, że czyjaś córka co chwilę przyjeżdża. No tak, ale czyjaś córka tylko dorabia i planuje wrócić do kraju, a ja nie. Rodzice nie rozumieją, że przyjeżdżam tylko raz w roku, bo pracuję, a urlop też bym chciała spędzić z partnerem.
Będzie krótko.
Najlepsze co w życiu dostałem od ojca, to dwa dni urlopu okolicznościowego po jego śmierci.
Nienawidzę swojego brata. Ma zespół Downa. Wiem, że to nie jego wina, że taki się urodził, ale przez całe dzieciństwo wstydziłam się, że mam TAKIEGO brata i czułam się gorsza od innych dzieci. Wiecznie był faworyzowany przez matkę i nic nie musiał. Nadal jest rozpuszczony i wszystko ma postawione pod nos, a ma już ponad 40 lat. Czasem życzę mu śmierci. Nie chcę się nim opiekować, gdy rodzice umrą. Całe życie czuję się gorsza od innych, czasem nawet od niego. Myślę, że przez to chorowałam na bulimię. Czasami też chciałam być chora, żeby matka kochała mnie tak, jak jego. Uważam, że do końca życia będę się czuła gorsza od innych, ale to chyba wina mojej matki, a nie brata. Sama nie wiem. Cała rodzina jest chora, jak się urodzi upośledzone dziecko. Nie powinny się takie rodzić. Cierpi nie tylko to dziecko i matka, a tylko o nich się mówi. Zdrowe rodzeństwo cierpi po cichu, ale do końca życia.
Wiadomo, że tydzień przed maturą wszystko staje się ciekawsze niż wkuwanie zawiłych definicji. Tak więc po kilku godzinach nauki puściłam wodze fantazji i niespełnionym ambicjom aktorskim. Wyobraziłam sobie mnie na leśnej uliczce, po której od kilku tygodni biegałam. Niespodziewanie zaczepia mnie jakiś gościu i ciągnie do samochodu, zaparkowanego w krzakach. Chcąc się jakoś wybronić i go zniechęcić zaczynam udawać upośledzoną umysłowo osobę. Niezdarnie chodzę po pokoju z głową przyciśniętą do ramienia, mówię do siebie zniekształconym głosem, pokazuję język itp. Wszystko po to, by w razie takiej sytuacji być przygotowaną do działania...
Możecie sobie tylko wyobrazić jakiego buraka miałam na twarzy, kiedy w drzwiach zobaczyłam obserwujących mnie moją mamę i chłopaka, którego nie widziałam od dwóch tygodni... Niespodzianka tak zwana.
Jestem dość normalną dziewczyną już na studiach. Interesują mnie faceci, ale nie jestem w związku. Mam pewne hobby, którym nie dzielę się że wszystkimi. Nałogowo oglądam programy z serii RuPaul's Drag Race.
Dla niewtajemniczonych - są to programy, w których konkurują drag queen, mają różne wyzwania sceniczne i po każdym odcinku odpada jedna królowa. Szczerze mówiąc nie mam pojęcia co tak na mnie oddziałuje, jestem pewna, że nie aspekt seksualny.
Znam już większość powiedzeń każdej z królowych, śmieję się z ich żartów, których nie znając części kultury LGBT nikt nie zrozumie. Myślę, że moja fascynacja nie pasuje do typowego wizerunku kobiety w dzisiejszym świecie. Jedyne co na pewno zauważyłam - utrudnia mi to znalezienie potencjalnego partnera. Większość jak słyszy o moich zainteresowaniach ucieka gdzie pieprz rośnie. Cóż - ja się nie przejmuję i dalej mówię: "Gentlemen, start your engines. May the best woman win!".
Moja historia zdarzyła się gdy miałem około 10 lat. Jako dobry dziesięciolatek chciałem bym dobrym synem w Dzień Matki i kupić mamie jakiś fajny prezent. Poszedłem do najbliższego sklepu z różnymi rzeczami, to był taki lombard. Rozejrzałem się i ujrzałem włochate grające coś. Poprosiłem panią w sklepie, aby mi to sprzedała. Dziwnie się na mnie popatrzyła, no ale sprzedać sprzedała.
Gdy wręczyłem mamie prezent także dziwnie zareagowała. Ja nie przejmując się poszedłem do swojego pokoju zająć się swoimi sprawami. Dopiero po latach zorientowałem się, że kupiłem jej wielkiego włochatego grającego penisa!
Chcecie anonimowe wyznanie? OK.
W czasach gimnazjalnych jak to wiadomo hormony szaleją i w życiu młodego człowieka pojawia się masturbacja.
W 3 klasie pojechaliśmy na wycieczkę szkolną, ja siedziałem z tyłu, prawie na końcu, z kolegą i koleżankami. Wszyscy spali, więc postanowiłem zaznać trochę adrenaliny i sobie po prostu zwalić do koleżanki, która mi się podobała (siedziała za moim siedzeniem). W biały dzień, w autobusie, przy wszystkich znajomych.
Może i obrzydliwe, ale na moje szczęście nikt się nie obudził i mnie nie nakrył na gorącym uczynku.
Najlepszą rzeczą jest to, że obecnie to moja dziewczyna. I raczej nigdy jej o tym nie powiem, bo wzięłaby mnie za jakiegoś dziwaka.
Sytuacja sprzed około 20 lat, byłam nastolatką. Po moim osiedlu regularnie chodziła Cyganka. Przepowiadała przyszłość, sprzedawała jakieś amulety. Moja matka ją lubiła, wierzyła w magię, horoskopy, tarota i co dwa tygodnie ją wpuszczała do mieszkania. Mnie Cyganka strasznie irytowała, widziałam w niej oszustkę, a gdy czasami przychodziła z dziećmi, to znikały drobne przedmioty, jedzenie.
Raz matka musiała zastąpić koleżankę z pracy, a mi i mojemu bratu przydzieliła różne obowiązki. Między innymi gotowałam, a o rok starszy brat miał skleić klosz w przedpokoju. Słyszałam, jak się wygłupia na krześle, na którym stał, jak na nim tańczy i zwróciłam mu uwagę. Jak to między rodzeństwem bywa, wywiązała się między nami drobna awantura, ja krzyczałam na niego z kuchni, on na mnie z przedpokoju.
Nagle słyszę łomot i jęk brata. Wbiegłam do przedpokoju tak jak stałam - z zakrwawionym od jakiegoś mięsa nożem. Brat spadł z krzesła, rozwalił sobie brew. Krew na całej twarzy, szyi, ramieniu. On był w szoku, trzymał się za głowę i z zaskoczeniem spoglądał na krew na swoich rękach. Trochę przerażona stanęłam nad nim, ściskając nieświadomie nóż i zaczęłam mówić bardzo głośno, nerwowo coś w tym stylu "Widzisz, mówiłam ci, że to się tak skończy! Mówiłam, że to się źle skończy! To wszystko twoja wina!".
W trakcie gdy wypowiadałam te słowa, drzwi mieszkania otworzyła Cyganka i stanęła w progu. Nawet przez chwilę się ucieszyłam, że jest ktoś dorosły, że powie mi co mam robić, jak pomóc bratu, ale jej szczęka opadła i nawet nie zamykając drzwi zaczęła z krzykiem zbiegać po schodach na klatce.
Byliśmy tak bardzo oszołomieni sytuacją, że dopiero po chwili dotarło do nas, że wyglądało to tak, jakbym była w trakcie mordowania brata.
Skończyło się na SOR-ze na szyciu, a Cyganka już nigdy nie odwiedziła naszego osiedla. Szkoda, że tego nie przewidziała ;)
Dodaj anonimowe wyznanie
