#fJ1HK

Pewnego razu, gdy byłam na mszy, po kościele chodziła jakaś 5-, może 6-letnia dziewczynka. Widzę ją, jak przechodzi koło konfesjonału, w którym siedzi ksiądz. Zatrzymała się na chwilę i go spytała "A co ty tu tak siedzisz?" i poszła dalej. Ale za chwilę odwróciła się do księdza i powiedziała na cały głos "A może ty się zesrałeś?!".

Myślałam, że nie wytrzymam, z ręką na buzi wybiegłam z kościoła i zaczęłam się na cały głos śmiać. Do dziś pamiętam wyrazy twarzy ludzi, którzy to słyszeli.

#Sd4KR

To zdarzenie miało miejsce w tamtym roku. Planowałam kupić sobie nowy, lepszy telefon, udałam się więc do mojego banku, by dowiedzieć się czy mogę wziąć jakaś małą pożyczkę na ten cel. Na moje konto regularnie wpływają pieniądze, bo dostaję stypendium i dodatkowo moi współlokatorzy wpłacają mi czynsz za stancję, a ja pełną kwotę przesyłam właścicielowi. Myślałam więc, że może te stałe comiesięczne wpływy zaważą pozytywnie na decyzji.

Podeszłam więc do babeczki i pytam, czy mam jakąś możliwość wzięcia pożyczki. Pani poprosiła mnie o dowód, sprawdziła coś w komputerku i wywiązał się dialog:
- Pracuje pani?
Wtedy nie miałam umowy pracę, dorabiałam sobie na ulotkach i zawsze jakieś pieniądze mi na konto wpływały.
- Wie pani, nie mam stałej pracy, dorabiam sobie, co miesiąc wpływają mi pieniądze na konto.
Babeczka spojrzała na mnie jakoś tak krzywo...
- Czyli nie pracuje pani?
Sobie myślę, no pracuję, co prawda nie na stałe ale praca jest.
- Pracuję dorywczo, raz dostaję więcej, raz mniej ale stypendium dostaję zawsze tyle samo.
- Rozumiem, ale musi pani dostawać przelewy tytułem "wynagrodzenie", stypendium się nie wlicza.
Pomyślałam, no okej, dziwne procedury banku, trudno. Babeczka w ogóle była dla mnie jakaś taka opryskliwa. Podziękowałam i wyszłam.

Będąc już w domu postanowiłam, że skoro tak się nie da to będę odkładać na ten telefon, wpłacając co miesiąc jakąś sumkę na konto oszczędnościowe i zacznę już dziś. Zalogowałam się na konto, a to był akurat chyba 15 dzień miesiąca, więc stypendium i czynsz od współlokatorów wpłynął już na konto. Patrzę i własnym oczom nie wierzę... Moi lokatorzy różnie tytułowali przelewy i zawsze pisali coś śmiesznego, typu "za obornik", "za obieranie ziemniaków", nawet "za pranie majtek i skarpetek" ale dzisiaj to po prostu przeszli samych siebie. Przelew tytułem "za seks"... Momentalnie moja twarz zrobiła się czerwona. Co sobie musiała pomyśleć ta baba w banku...

Od tamtej pory współlokatorzy mają nakaz tytułowania przelewu "czynsz".

#6zeo1

Było to w przedszkolu. Miałam chyba 5 lat, po jakimś występie w teatrze na wyjściu rozdali nam batoniki. Ja, jak większość dzieci, chciałam zjeść batonika w przedszkolu, więc schowałam go sobie i jak się potem okazało, po chwili zapomniałam gdzie. W przedszkolu zorientowałam się, że za nic nie wiem gdzie jest ten batonik, szukałam go i sprawdzałam wszystkie zakamarki. W końcu zobaczyłam batonik na szafce i pomyślałam, że to mój. Zjadłam go, a po chwili zobaczyłam mojego kolegę (i moją wielką przedszkolną miłość), który płakał, bo zniknął mu batonik. Ja również prawie w płacz... jednak postanowiłam mieć "godność" i oddać mu batonika mojej nielubianej koleżanki...

PS Mój batonik znalazł się w kieszeni mojej kurtki.

#LfAio

Miałem dziewczynę Martę, z którą byłem ponad rok, i przyjaciela Łukasza, którego znam od dziecka. Nie przepadali za sobą, głównie dlatego, że mieli inne poczucie humoru i inne charaktery. Marta zawsze spokojna, rozsądna, a Łukasz to typ szalonego playboya.

Pewnego wieczora inny mój przyjaciel robił imprezę urodzinową w klubie. Dotarłem tam dwie godziny później niż reszta gości, Marta z Łukaszem tam już byli. Po tej imprezie Marta zaczęła dziwnie się zachowywać. Ciągle była rozkojarzona i przygnębiona. Zamykała się w łazience i nie chciała powiedzieć co się dzieje. W końcu zapłakana wykrzyczała, że Łukasz się do niej dobierał. Byłem w ciężkim szoku. Łukasz się nie przyznawał. Mówił, że to Marta się do niego klei, ale on od początku znajomości trzyma dystans. Mówił, że próbowała go wtedy w klubie pocałować, ale ja odepchnął. Kochałem Martę, ale Łukasz był dla mnie jak brat. Czułem, że nie posunąłby się do takiego świństwa. Wierzyłem mu. Nie wiedziałem o co chodzi Marcie, nic z tego nie rozumiałem. Cały czas twierdziła, że chciał ją skrzywdzić. Takie słowo przeciw słowu. Musiałem spróbować dowiedzieć się więcej. Postanowiłem pogrzebać w jej telefonie i laptopie.

Okazało się, że ma folder, w którym znalazłem masę zdjęć Łukasza zrobionych z ukrycia. Robiła je, śledząc go przez kilka miesięcy. Na naszym zdjęciu z wesela kuzyna wkleiła głowę Łukasza w miejsce mojej. Na fejsie znalazłem jej rozmowę z koleżanką, w której pisała jaki Łukasz jest cudowny i jak bardzo chciałaby z nim być. Znowu byłem w szoku. Myślałem, że wymyśliła wszystko, bo go nie lubi, albo chce zwrócić na siebie uwagę, a okazało się, że ona miała obsesję na jego punkcie.

Jedyne z czego się cieszę, to że nie uwierzyłem w jej słowa i nie przekreśliłem przyjaźni z Łukaszem. Dałem sobie spokój na jakiś czas z kobietami, ale mam nadzieję, że kiedyś uda mi się znaleźć kogoś normalnego.

#ikIFd

Pewnego dnia wlokłem się na uczelnię. Słuchawki w uszach, świata nie ma poza muzyką. Zauważyłem z przodu dwie dziwne babki, jak najbardziej, Jehowe. Jedna z nich zatrzymała się i zaczęła coś do mnie mówić. Wyjąłem słuchawkę z ucha, i taki dialog:
- Czy zechce Pan poczytać o Jezusie?
- Nie umiem czytać.

Nie wiem, czemu to powiedziałem. To była pierwsza rzecz, jaka mi przyszła do głowy.

#gnyEJ

Odkąd miałam 14 lat, miałam różnego rodzaju tiki. Na początku mrugałam, chrząkałam i czasami potrząsałam głową. Ukrywałam je przed wszystkimi, no bo sama nie rozumiałam co się dzieje. Myślałam, że po prostu mi przejdzie. No niestety nie przeszło. Po roku, gdy miałam 15 lat, zdiagnozowano u mnie zespół Tourette'a, a tiki wciąż się pogarszały (a tiki mogą być naprawdę różne).
Szłam do nowej szkoły i bardzo stresowałam się, że będą się ze mnie wyśmiewali, gdy zobaczą moje tiki, więc postanowiłam je powstrzymywać, nie do końca wierzyłam, że nie będę w stanie kontrolować swojego ciała do końca życia, przerażało mnie to. No i poszłam do nowej szkoły. Śmiali się ze mnie, przedrzeźniali, naśladowali. Moje tiki stawały się wtedy jeszcze gorsze.

Obecnie mam 23 lata, wciąż bardzo wstydzę się moich tików. Nienawidzę wzroku ludzi osiadającego na mnie, gdy idę ulicą i dziwnie stanę, dziwnie się poruszę albo wydam dziwny dźwięk. NIE MOGĘ NIC NA TO PORADZIĆ. Minęło 8 lat, a do mnie wciąż nie dociera to, że nigdy już nie będę kontrolowała moich ruchów / mojego ciała.

#k0ADt

Dwa lata temu moi rodzice rozwiedli się. Miałam wtedy 17 lat. Rok potem mój tata poznał nową kobietę. Byłam szczęśliwa, że mu się układa. Zaprosił mnie na wspólny obiad, aby mnie z nią poznać. 

Ubrałam się jak najlepiej, żeby zrobić dobre wrażenie i starałam zachowywać się bardzo uprzejmie. Podczas obiadu rozmawialiśmy o różnych tematach. Nowa partnerka taty miała na imię Ewa. Zapytała jak idzie mi w szkole i jak przygotowania do matury. Powiedziałam, że idzie mi bardzo dobrze i że nawet będę miała w liceum świadectwo z paskiem. Pogratulowała mi. 

Ja, żeby zabłysnąć, powiedzieć coś śmiesznego powiedziałam: "Wiem, że nauka jest ważna. Nie chcę w przyszłości skończyć w McDonaldzie, albo w Biedronce".

W tym momencie tata i Ewa spojrzeli na mnie z powagą. Potem tata mi wyjaśnił, że Ewa pracuje w Biedronce. Przy następnym spotkaniu nie była już dla mnie taka miła...

#125y3

Żałuję tego, że wzięłam ślub. Albo inaczej – żałuję tego, ile na niego wydałam.

Dwa lata temu, od razu po zaręczynach, rodzina mojego ówczesnego narzeczonego zadeklarowała się, że pomogą nam finansowo przy ślubie. Mieliśmy już dostać od nich mieszkanie i odmawialiśmy tej propozycji, jednak w końcu ulegliśmy. Dzięki ich wsparciu finansowemu ślub miał się odbyć o 2 lata szybciej niż zakładaliśmy.

Wzięliśmy kredyt na 30 tysięcy, by móc już wszystko rezerwować bez większego stresu. Resztę miała opłacić rodzina narzeczonego. Jak domyślacie się – tak się nie stało. Opłacili nam rzeczy za około 10 tysięcy, a obiecali nam 50 tysięcy. Wzięliśmy przez to kolejny kredyt. Inaczej większość zaliczek by się zmarnowała. Uznaliśmy, że możemy sobie na to pozwolić. Ja miałam stabilną pracę, tak samo narzeczony. Wylądowaliśmy zatem z kredytem gotówkowym na 80 tysięcy przy weselu na 50 osób.

Wesele odbyło się rok temu i wcale się nie zwróciło. W kopertach dostaliśmy niecałe 28 tysięcy. Dodatkowo samo w sobie było katastrofą – widziałam, jak źle ludzie się bawili. Na parkiet zaciągano gości niemal siłą. Po północy podsłuchałam rozmowę prawie 10 gości (byli na papierosie) jak kiepsko się bawią, jak to nie ma gier i ogólnie jest drętwo. Jak źle mam zrobiony makijaż i jak źle leży na mnie sukienka. Według nich chyba wszystko było źle.

Jakoś jednak dawaliśmy sobie radę po tym wszystkim. Tak jak mówiłam, miałam stabilną pracę, tak samo jak mój mąż. Pierwszy cios otrzymałam na kilka dni przed Bożym Narodzeniem. Nagła redukcja etatów w urzędzie spowodowała, że straciłam pracę w najgorszym możliwym miesiącu w roku. Pracę znalazłam na początku marca – przez koronawirusa jednak popracowałam niecały tydzień. Mojemu mężowi obcięli godziny i przez to również ma mniejszą wypłatę. Obecnie studiuję i płacę miesięcznie sporą sumę. Dochodzi do tego kredyt na ślub i samo życie (mieszkanie otrzymaliśmy od jego rodziny i żyjemy na swoim). Ledwo wiążemy koniec z końcem. Jestem wyczerpana.

#n4MJD

Swego czasu podkochiwałem się w dziewczynie, która niestety miała chłopaka, lecz miałem z nią dobry kontakt. Często razem wychodziliśmy, przytulała się, łapała za rękę więc pomyślałem czemu by nie spróbować jej odbić. 

Wszystko szło świetnie, tak mi się wtedy wydawało. Jej chłopak był starszy ode mnie, miał samochód, a ja dopiero co zrobiłem prawo jazdy. Ale postanowiłem nie być gorszy i jakoś zarobić na auto aby się przed nią pokazać. Nie chciałem kupować byle czego, celowałem w wyższą półkę cenową. Jako, że pracowałem popołudniami oraz czasem w weekendy, byłem normalnym pracownikiem z umową, więc bank zaoferował mi kredyt.  Długo się nie oglądałem pożyczyłem 15 tys. zł. kupiłem Audi A3. Doinwestowałem trochę w wygląd samochodu oraz swój, ciuchy itp. Chciałem za wszelką cene się jej spodobać. 

Po pewnej rozmowie z nią, w której ona uświadomiła mi że nie cierpi chłopaków, którzy zmieniają dziewczyny jak rękawiczki stwierdziłem, że skupie się tylko na niej. Dziwnym trafem gdy zacząłem się lepiej ubierać oraz wozić swoim nowym samochodem zaczęła się mną interesować moja dawna niespełniona miłość, lecz nie chciałem od niej nic aby nie speszyć tej nowej "przyjaciółki". 

Umawiałem się z "przyjaciółką", podjeżdżałem nowym samochodem w nowych ciuchach, przez kilka tygodni zabierałem ją wszędzie. Pytała czy to nie jest problem odpowiadałem, że będę ją woził gdzie tylko będzie chciała. 

Pewnego razu uśmiechnęła się i powiedziała, że jutro będzie miała dla mnie niespodziankę i czy mógłbym ją podrzucić w jedno miejsce. Zgodziłem się, podjechałem po nią, wyszła wystrojona w krótkiej spódnicy, umalowana, normalnie cud nie kobieta. Nie mogłem oderwać oczu. Trzymała w ręku jakąś paczkę i kazała jechać. Nie wiedziałem gdzie lecz ona pokazywała mi drogę. Gdy dojechaliśmy ona powiedziała, że musi wysiadać ale zostawia mi paczkę. Ja zbity z tropu zapytałem gdzie idzie odpowiedziała, że czeka na nią chłopak... Faktycznie poznałem jego samochód stojący na podwórku. Okazało się, że zawiozłem ją do jej chłopaka, co więcej chciała abym później ją stamtąd odebrał. No cóż załamałem się, ale postanowiłem sprawdzić co jest w paczce. 

Było tam nasze wspólne zdjęcie z napisem "Najlepsi przyjaciele na zawsze"...

#NniUc

Dwa lata temu miałem dziewczynę, po trzech latach zaręczyny, łącznie związek trwał pięć lat. Ona była mocno wierząca, sam jestem wierzący i na początku mi to nie przeszkadzało, a nawet w jakimś stopniu cieszyło. Problem zaczął się, gdy zaczęła większość swojego czasu spędzać w kościele i to nie na modlitwie, tylko na plebanii - doradzić kupno innych ornatów, figury Matki Bożej itd. Była zafascynowana księżmi, jej matka również, razem zapraszały ich na niedzielne obiadki, ogniska itd. Ja też w nich uczestniczyłem i było niby OK, bo księża też ludzie, ale było w tym coś niepokojącego. Zwłaszcza z jednym z wikarych miała zbyt dobry kontakt - mówienie sobie na ty, dzwonienie wieczorami itd. Gdy robiłem o to problemy słyszałem, że przesadzam, że to tylko "przyjaciel". Wikarych było dwóch, K i P, przy czym K był tym uwielbianym, zapraszanym na ogniska, a P był raczej obojętny.

Dziewięć dni przed ślubem nagle zmarł jej ojciec, nie chciała słyszeć o cichym ślubie, wszystko odwołaliśmy, szczęśliwie udało się nam odzyskać wszystkie zaliczki. Nie wiem, czy śmierć ojca tak na nią podziałała, czy po prostu zawsze taka była, ale od tamtej pory jej związki z kościołem, a głównie z księżmi się pogłębiły, do tego stopnia, że pożyczała mój samochód pod pretekstem jazdy na uczelnię, by pojechać po wikarego i jego kolegę, również księdza, na ognisko u nich w ogródku,razem ze swoją matką świetnie się bawiły. Dowiedziałem się przypadkowo, bo moja siostra widziała mój samochód z nią i księżmi, a gdy do niej zadzwoniłem, to powiedziała, że mnie okłamała, bo bym się nie zgodził, a na ogniska z księżmi nie chciałem już chodzić. Takich sytuacji było dużo, a ja głupi wybaczałem.

Dwa dni po obronie jej magisterki była impra u moich znajomych, na którą nie pojechała, bo była zmęczona, ale obiecała po mnie przyjechać następnego dnia. Przyjechała, odwiozła się do domu i oddała mi kluczyki, ponieważ już mnie nie kocha.
Wróciłem do domu, z kasy z weselnych zaliczek kupiłem kompa i grę. Przez trzy miesiące chodziłem tylko do pracy, wracałem i do nocy grałem - szczerze polecam taką terapię.
W tym czasie z parafii odszedł ksiądz P, po wsi chodziły plotki, że wprowadził się do mojej byłej, nie wierzyłem w nie, bo przecież ona "przyjaźniła" się z K. Po miesiącu dowiedziałem się, że wyszła za mąż za P, który już nie jest księdzem, jest z nim w ciąży i żyją sobie razem z jej matką pod jednym dachem. Wtedy dopiero do mnie dotarło, z jakiego gó**a udało mi się uciec.
Poszedłem na pieszą pielgrzymkę do Częstochowy z moim przyjacielem, on szedł dziękując za swoją żonę, a ja dziękując, że swojej nie mam; postanowiłem całą pielgrzymkę przejść boso i udało mi się. W jej trakcie zagadała mnie dziewczyna, spytała dlaczego idę boso, a ja opowiedziałem jej swoją historię, nie znając nawet jej imienia.
Tak zaczęła się nasza znajomość.

PS W tym roku bierzemy ślub :)
Dodaj anonimowe wyznanie