#dqfvT
Boję się, że stracę przez to przyjaciół, a nie wiem jak to wytłumaczyć.
Boję się, że stracę przez to przyjaciół, a nie wiem jak to wytłumaczyć.
#M8Q92
Cierpię na depresję, o czym mąż wie. Ale nie wie o czymś innym. Bardzo źle traktuję naszego starszego syna. Krzywdzę go psychicznie. Potrafię go wyzywać od debili albo brudasów, bo nie umył buzi rano... A ma tylko 8 lat... Jak mąż wraca z pracy, to jestem idealna. Najgorsze jest to, że jestem tego świadoma i co wieczór płaczę, jak krzywdzę starszego syna. Ale nie potrafię tego powstrzymać. Chodzę do psychiatry i psychologa. Mówię tylko o tym, że jestem nerwowa. Boję się powiedzieć prawdy, ponieważ boję się, że mi zabiorą dzieci. Mieszkam za granicą. Jestem okropna. Brzydzę się sobą. I bardzo szkoda mi naszego Tomusia... Jestem tak okropną matką, że tak manipuluję Tomkiem, że on do taty nic nie powie... to mnie zabija.
Boję się. Boję się tego, że kiedyś zrobię krzywdę naszemu dziecku. I boję się również powiedzieć o tym lekarzowi. Boję się, że dzieci mi zabiorą. Mam ochotę się powiesić, ale jak patrzę na te moje maleństwa, to nie wyobrażam sobie zostawić ich beze mnie, bo wiem, że mnie kochają. Nie chcę być bez dzieci, ale szczerze, to ja im krzywdę robię. Wcale się nie dziwię, jak mąż wraca z pracy i dzieci go witają z uśmiechem, przytulają się... bo on ich nie krzywdzi. Tylko ja. Ale nie radzę sobie z tym.
Nikt o tym nie wie, bo mi wstyd. Wiecie tylko wy. Jestem okropna. Nie daję rady sama ze sobą. Chcę przytulać moje dzieci, a nie wyzywać. Nie umiem, nie potrafię...
#0M9KS
Nie dalej jak miesiąc temu, po wypiciu kilku piwek, napisałem wiadomość do mojego kolegi. Brzmiała ona tak: „Zabiję cię, urwę ci łeb, zdefekuję do szyi, a następnie zatańczę na twoim grobie!”. Musicie wiedzieć, że tego typu wrzuty są od lat naszym hermetycznym żartem. Nie przepuścimy żadnej okazji, aby sięgnąć do najgłębszych pokładów kreatywności i radośnie sobie naubliżać.
Godzinę później w moim domu był policja, skuli mnie i zabrali na komisariat, aby mnie przesłuchać. Okazało się, że jakimś cudem pomyliłem adresata i wysłałem tego SMS-a do dziewczyny, z którą zerwałem tydzień wcześniej. Niewiasta mocno się przeraziła myśląc, że wysyłam jej realne groźby.
Długo trwało, zanim udało mi się z tej podłej sytuacji wyplątać.
#kIxPl
Po kilku minutach mój brat wrócił z łazienki. Zobaczywszy mego guza, zaczął wypytywać co zrobiłem, więc mu powiedziałem, że pokażę. Takim oto sposobem miałem dwa guzy na czole.
#e2liV
Wśród nich znajdują się takie kwiatki jak:
- czy używanie tamponów to grzech? Czy pójdę za to do piekła?
- jak byłam w przedszkolu, to się nieświadomie masturbowałam, jestem nienormalna i do tej pory mi wstyd... Jak sobie z tym poradzić?
- chciałabym zacząć używać tamponów, ale nie wiem gdzie je włożyć...
- mam 17 lat i jeszcze nie miałam miesiączki, to normalne?
- ostatnio miałam swój pierwszy raz i poleciała krew. Co to może być za choroba?
- jak się domyć w pochwie, tam gdzie palce nie sięgają? I jak wypłukać stamtąd mydło?
To wszystko autentyczne przypadki. Wystarczy dostać się na jedną z takich grup, sami poczytacie.
Powiedzcie mi teraz, proszę, że edukacja seksualna nie jest potrzebna...
#PWiSm
Gdy zajechaliśmy na miejsce goście już byli, 6-7 starszych osób. Babcia była zachwycona, że przyjechaliśmy i wraz z moją dziewczyną byliśmy przez jakiś czas w centrum uwagi. Zjedliśmy trochę kanapek, piliśmy jakiś koktail, takie tam. Po jakimś czasie nagle poczułem mnie silne parcie na kupę. Nie że najpierw trochę i stopniowo coraz bardziej, a od razu na maxa. Pobiegłem do góry po schodach ubikacji, która jest na piętrze. Okazało się zajęte, jakiś dziadek tam siedział.
Czekałem przed drzwiami odprawiając fekalne tańce i posapując. Po paru minutach ponownie zapukałem i spytałem, czy mógłby trochę się pośpieszyć bo mam BARDZO PILNĄ sprawę. Brak odpowiedzi… Może zasnął albo co gorsza umarł? Nie wiedziałem, ale nie mogłem dłużej czekać. Obok ubikacji była łazienka z wanną, to był mój jedyny ratunek.
Pobiegłem szybko na dół i chwyciłem stertę papierowych serwetek. Takie różowe, z tortami i balonikami, czy czymś takim. Wróciłem do góry i wpadłem do łazienki, zamknąłem za sobą drzwi. Gorączkowo zacząłem układać serwetki na dnie wanny. Gdy jej połowa została w ten sposób zabezpieczona wszedłem do wanny i zrobiłem kupę. Dwa potężne, zwarte batony. Gdy tak leżały na serwetkach, to pomyślałem że tylko brakuje żeby włożyć w nie świeczki. Ale przecież nie mogłem ich tak zostawić.
Obwinąłem je serwetkami najlepiej jak mogłem. Dwie eleganckie paczuszki z gównem. Otworzyłem okno i popatrzyłem na dół, na szklany dach ogrodu zimowego babci. Kilka lat wcześniej babcia zrobiła sobie remont i powiększyła salon o mały, wystający poza bryłę domu ogród zimowy, przeszklony ze wszystkich stron. Na dole widziałem stolik z przekąskami i gości, którzy zebrali się wokół drugiego stołu. Na dworze było już ciemno. Nikt nie zwracał uwagi na to co się dzieje na zewnątrz, a wyrzucenie moich pakunków przez okno to był jedyny sposób aby się ich pozbyć. Tylko parę metrów do ogrodzenia. Wiedziałem, że jak przerzucę, to będę uratowany. Wziąłem zamach i cisnąłem pierwszy pakunek.
Poszło inaczej niż planowałem. Rzuciłem zbyt mocno i klocek się rozpadł na dwie części. Mniejsza poleciała, ale zamiast przelecieć nad płotem walnęła centralnie w niego. Serwetki rozwiały się na wietrze. Większa część klocka z przyklejoną do niego jedną serwetką poleciała w dół prosto na szklany dach. Jak w zwolnionym tempie z przerażeniem obserwowałem lot i zaraz usłyszałem głośne BACH, przy twardym lądowaniu na szklanym dachu.
Ludzie popatrzyli do góry, a ja szybko (ale nie wystarczająco szybko) się schowałem i zamknąłem okno. Nie wiedziałem co dalej. Popatrzyłem na drugi pakunek, który wciąż leżał w wannie. Brązowa główka wystawała i patrzyła na mnie jakby ze strachem i rozczarowaniem. “Nie martw się malutki, ty idziesz ze mną, nie mam co z tobą zrobić”.
Obwinąłem go jeszcze bardziej i delikatnie schowałem do kieszeni. Sami przeciwko całemu światu. Babcia pewnie już dostała zawału, a dziewczyna na pewno mnie rzuci. Jak skazaniec w drodze na krzesło elektryczne wyszedłem z łazienki. Miałem ochotę uciec i pojechać do domu, ale co z moją dziewczyną?
Gdy zszedłem do pokoju przywitała mnie grobowa cisza. Patrzyli to na mnie to na kupę na dachu. Zrobiłem parę kroków i popatrzyłem do góry, z tej perspektywy wydawała się jeszcze większa. Dostałem chyba rozstroju nerwowego bo zacząłem chichotać jak głupek. Nie wiedzieć czemu pomyślałem, że może lepiej to będzie wyglądało, jeżeli powiem że to żart. “Tttaki żart, przepraszam” wyjąkałem. Babcia zrobiła minę, jakby się miała rozpłakać.
Chwyciłem dziewczynę za rękę, powiedziałem, że musimy już iść i pociągnąłem ją do wyjścia. Nie powiedziała ani słowa. Gdy byliśmy na zewnątrz gorączkowo zacząłem szukać kluczyka od samochodu, nie było go w spodniach, z impetem włożyłem rękę do kieszeni bluzy i od razu wiedziałem że to był błąd, gdy poczułem na palcach wilgotną maź… To był najgorszy dzień mojego życia.
#CYnf0
Moja historia zaczęła się, gdy byłam nastolatką. Należałam do tych pulchniejszych, przez co na każdym kroku spotykałam się z niemiłymi komentarzami. Nie przejmowałam się zbytnio, ale wraz z końcem gimnazjum zdecydowałam wziąć się za siebie. Przy wzroście 166 cm ważyłam lekko ponad 80 kilo.
O dziwo z dietą poszło mi bardzo dobrze - umiałam się kontrolować. W rok schudłam do 60 kg. Jednak chudłam dalej, ponieważ wydawało mi się, że nadal jestem gruba. Pomimo tego, że inni widzieli we mnie mizerną kupę kości, widziałam w lustrze dziewczynę grubszą ode mnie - gimnazjalistki. Chudłam dalej, aż w końcu wychowawczyni się zorientowała, co jest grane. Wysłała mnie do psychologa szkolnego, który kazał mi jeść śniadania, powiedział, że robię niedobrze i tak właściwie to tylko tyle.
Później zauważyli rodzice. Wysłali mnie do jakiegoś sanatorium, jednak niewiele mi to dało. Z 46 kilo przytyłam do 55, trochę im pokłamałam, że "ana me, ana be" i mnie wypuścili, ale anoreksja nie zniknęła.
Obecnie mam 19 lat, mam 170 cm wzrostu i ważę 38 kg. Nie mam siły wstać z łóżka, nie pamiętam, kiedy ostatnio miałam okres, rosną mi włosy na plecach, przypominam szkielet. Nawet niezbyt mogę pić wodę, bo wymiotuję po co gwałtowniejszym łyku. Jestem aktualnie karmiona przez rurkę. Mam fachową opiekę i w ciągu roku powinnam być zdrowa. Najgorzej będzie z przyzwyczajaniem się do normalnego jedzenia, ale jestem zdeterminowana. Chcę żyć.
Jeżeli czyta to jakaś osoba z zaburzeniami odżywiania - proszę Cię, nie głódź się. Otrząśniesz się dopiero gdy śmierć zacznie zaglądać Ci w oczy, ale wtedy możesz nie mieć tyle szczęścia co ja i będzie już za późno.
#9Hmcb
Przyjęto nowego pacjenta. Chłopak, ok. 30 lat. Akurat byłam pierwsza na jego drodze, gdy wyszedł z pokoju. Przedstawił się, chwilkę pogadaliśmy. Gdy chciałam wrócić do swojego pokoju, on poszedł za mną. Powiedziałam mu, że idę odpocząć, a on może niech przedstawi się innym. Nie, on chce iść ze mną, bo jestem „super sympatyczna”. Albo chodźmy do niego, bo on ma słodycze i mnie poczęstuje. Uparty. Podziękowałam. Poszłam do pokoju, on chciał wejść za mną. Nie można wchodzić do pokoju innej płci, zamknęłam mu drzwi przed nosem.
Gdy wyszłam po jakimś czasie, on czekał na korytarzu. Uparcie za mną chodził, zagadywał. Nawet próbował wejść za mną do łazienki! Gdy poszłam do pokoju koleżanek, on za jakiś czas zapukał i spytał, czy tu jestem. Z wyczuwalną irytacją w głosie spytałam, czy czegoś potrzebuje. Nic, chciał tylko sprawdzić, gdzie jestem. Wyszedł, my w szoku. Po paru minutach zapukał znowu. Koleżanka się zdenerwowała i mówi mu, żeby wypier****. On, że idzie pod prysznic i czy do niego dołączę. Miarka się przebrała, mówię mu, że takie teksty to molestowanie i że zaraz go zgłoszę do pielęgniarek. On, że przeprasza, źle go zrozumiałam, chciał tylko pogadać. Do jakiekolwiek pokoju wchodziłam, on próbował wbić za mną.
Zgłosiłam go. OK, pielęgniarki powiedziały tylko, że będą mieć na niego oko. Dopiero po interwencji koleżanek, że się go już boimy, jedna z nich zabroniła mu się do mnie zbliżać.
Widział, jak rozmawiam z kolegą. Przyszedł powiedzieć mu, że jeśli zobaczy, że się do mnie odzywa, da mu wpier***. Jarek oczywiście nie posłuchał go. Typ zaczął walić go z bara, gdy przechodził. Atmosfera gęsta, chłopaki chcą się bić. Typ zachowywał się agresywnie do każdego, kto śmiał się do mnie odezwać. Kolejne zgłoszenia pielęgniarki puszczały mimo uszu.
Ciągnęło się to dwa dni. Gdy koledzy dowiedzieli się o tekście do mnie, planowali zbić go pod prysznicem (jedyne miejsce bez kamer).
Znalazł sobie „sojusznika”, kobietę mocno zaburzoną, w przeszłości agresywną. Gdy szlam przez korytarz, a oni siedzieli razem przy stoliku, nagle milkli i patrzyli na mnie spod oczu...
Kulminacyjny moment. Przy obiedzie rzucił szklanką o ścianę. Wybuchło zamieszanie, a on niepostrzeżenie wsunął sobie kawałek szkła do spodni. Na szczęście jedna dziewczyna to zauważyła, poleciała do ratowników. Rozpoczęła się bójka między doprowadzonymi do kresu wytrzymałości kolegami, nim i ratownikami. W końcu udało im się zapiąć go w pasy. Odetchnęłam z ulgą, że parę dni spędzi w izolatce.
Był to mój przedostatni dzień w zakładzie. Wieczorem szłam korytarzem i nagle dostałam cios w brzuch. To była jego „sojuszniczka”. Zgłoszenie znów olane. Później udało jej się podstawić mi nogę, gdy szłam z gorącymi herbatami.
Dopiero na wolności poczułam się w końcu bezpiecznie.
#OGeMo
Zrobiłam za niego praktycznie wszystkie "obliczenia", on w tamtym czasie miał problemy rodzinne. Codziennie do mnie dzwonił, dopytywał jak tam idzie mi pisanie.
Gdy oddałam mu to co napisałam i po kilku dniach chciałam z nim o tym podyskutować, powiedział, że jego rodzice mają poważne problemy zdrowotne, nie ma do tego głowy i zapytał, czy pomogłabym mu w dalszym pisaniu pracy. Zapaliła mi się wtedy jakaś czerwona lampka w głowie, tym bardziej że nie inicjował pocałunków czy przytulania (dalej nie doszliśmy), ale mimo wszystko mu pomagałam.
Na szczęście dla mnie, kilka dni po tamtym wyznaniu, podeszła do mnie jakaś studentka z pierwszego roku i pokazała screeny rozmowy mojego chłopaka z jej bratem i grupką ich przyjaciół. Chwalił się, jak to nie będzie musiał się wysilać, żeby napisać pracę, bo wyrwał naiwną laskę. Pisał o mnie same niemiłe rzeczy i to, że nie znosi mnie dotykać, ale się zmusza. Długo rozmawiałam z tamtą dziewczyną, obiecałam, że nie zdradzę skąd wiem, podziękowałam jej za to, że chciało jej się mnie szukać, że zrobiła tyle dla nieznanej osoby. Zaprzysięgłam zemstę.
Dalej pisałam pracę, tyle że były tam same głupoty. Dalej robiłam "obliczenia", tylko że błędne. Przy tym spotykałam się co kilka dni z facetem, w restauracjach lub kawiarniach, w kinie, on stawiał. Na spotkaniach z entuzjazmem opisywałam mu postęp przy pisaniu pracy. Wmawiałam, że będzie bardzo innowacyjna, że jak na licencjat, to będzie poziom minimum magisterki. Załatwił mi kilka fajnych książek, białych kruków lub ich kserówki, bo wmówiłam mu, że są niezbędne do pracy.
Pracę zbindowaną oddałam mu zaraz przed seminarium, tak że zdążył przeczytać tylko wstęp i zakończenie, ale na bieżąco opowiadałam mu co jest w środku, wierzył w to co mówiłam.
No i mój facet oberwał od promotora i wykładowców, stał się pośmiewiskiem. Był wściekły, zadzwonił do mnie i krzyczał przez słuchawkę. Wtedy zacytowałam fragment jego rozmowy z przyjaciółmi. Był w ostrym szoku. Zapytał tylko skąd wiem, a ja skłamałam, że jego przyjaciele (też studenci naszego uniwerku) mi powiedzieli.
Ledwo obronił się w drugim terminie, opinia idioty została. Zerwał kontakt ze swoją paczką, zwyzywał ich, obraził na nich, gdy zaprzeczali, że coś mi powiedzieli.
Ja nie jestem już ufna, nie wiem co u niego, ale zaprzyjaźniłam się z "tamtą dziewczyną". Czyli są plusy tej historii :)
#teSaf
Moi dziadkowie są zagorzałymi fanatykami kościoła katolickiego, radia Maryja, TV TRWAM oraz "Naszego Dziennika". Bronią każdego księdza w każdej sprawie - nieważne, czy ksiądz ma udowodnione dobieranie się do dzieci czy inną sprawę. Zawsze jest wina całego świata, a nie księdza. Moi dziadkowie na jakiejś imprezie rodzinnej poznali moją dziewczynę, a obecnie żonę. Na dzień dobry zaczęli jej pakować do głowy swoje teorie - ksiądz najlepszy na świecie, antykoncepcja powoduje uszkodzenia dzieci itd. Ostrzegałem moją wybrankę, więc wiedziała co będzie.
Minęło trochę czasu, kiedy ponownie spotkaliśmy się z moimi dziadkami. Moja narzeczona przefarbowała włosy. Komentarz moich dziadków - pewnie zrobiła aborcję i teraz zmieniła wygląd, żeby lekarz jej nie poznał. Już mi brewka podskoczyła, ale OK - są starsi, demencja + inne choroby.
Jestem ateistą, ale ślub miał być kościelny - jednostronny. Narzeczona chciała, więc nie robiłem problemów. Jak moi dziadkowie dowiedzieli się o ślubie jednostronnym, zagotowali się. Jak to bez Boga żyć?! Jak to dzieci bez Boga wychować?! Jak tak można?! Pewnie to wina mojej narzeczonej, bo to ona zrobiła aborcję, bo czerwone paznokcie, a tam szatan i tak w kółko. 90% osób na imprezie rodzinnej nic nie mówiło, bo "osoba starsza" itd. Nie wytrzymałem i powiedziałem, że nie życzę sobie takich haseł, że to ja jestem ateistą, że mam gdzieś kościół, faceta w sukience itd. Moja babcia po tych słowach stwierdziła "Zaraz ci w pysk strzelę, smarkaczu! SZACUNKU DO MNIE!". Zagotowałem się i stwierdziłem "Szacunek za szacunek, skoro jestem smarkaczem, to ty kim jesteś? Starą nienawidzącą wszystkich katolką! Każdego byś zamordowała z dziadkiem, kto się z wami nie zgadza! Mam was dość - nie chcę was widzieć na moim ślubie i weselu!". Po tych słowach wszyscy na mnie spojrzeli jak na UFO i zapadła cisza. Wstałem i z narzeczoną pojechaliśmy do siebie.
Moi rodzice po kilku dniach mówili, że niepotrzebnie się uniosłem, bo moi dziadkowie to osoby starsze i nie powinno się tak robić. Na uroczystość nie dostali zaproszenia. Rodzina po weselu burzyła się na mnie jak tak mogłem, że dziadkowie tak mnie kochali...Ta, jasne. Moją decyzję poparło kilku moich gości weselnych, bo skoro to nasze wesele, to my mamy się czuć wyjątkowo.
Niedawno zmarła moja babcia, dziadek zmarł kilka dni temu. Na pogrzebie żadnego z nich nie byłem. Usłyszałem od swojego kuzyna w rozmowie telefonicznej, że im serce pękło, jak dowiedzieli się, że wesele się odbyło bez nich i w ramach rekompensaty powinienem zapłacić za oba pogrzeby, bo przecież tak wypada.
Czy naprawdę jestem złym człowiekiem, że miałem dość wiecznego obrażania mnie i mojej żony? Nie wiem. Ale nie żałuję swojej decyzji.
PS Wesele udane na 110% :)