Mój tata ma na imię Piotr.
Mój chrzestny (bliski wujek) też ma na imię Piotr.
Mój drugi bliski wujek też ma na imię Piotr.
Jak byłam mała (miałam jakieś 5-8 lat), to myślałam, że na każdego mężczyznę, który ma żonę, mówi się „Piotrek”.
Wstyd mi, ale z powodu swoich problemów nie jestem w stanie pracować nawet na kasie w spożywczaku. Nie potrafię liczyć większych liczb, a do tego z nerwów wszystko zapominam.
Nigdy nie umiałam matematyki, co niezwykle rozjuszało moją mamę – kiedy trzeci raz źle odpowiedziałam na jej pytanie matematyczne, to zaczynała przeklinać i dostawałam po dupie za to, jakim jestem nieukiem. Wszędzie słyszę, że kasa to najłatwiejsza praca, ale ja tak nie uważam. Samo to, że miałabym komuś wydawać pieniądze, powoduje u mnie ból głowy.
Nie wiem, może jestem na coś chora? Na pewno mam autyzm, choć niestety odkryłam to dopiero jako dorosła kobieta, bo rodzice nigdy nie zabrali mnie na badania, mimo że przejawiałam bardzo dziwne zachowania, takie jak klaskanie w ręce czy ocieranie rękami o twarz, kiedy byłam czymś zdenerwowana.
Jak łatwo wpaść w niekończącą się spiralę zadłużenia? Otóż bardzo łatwo.
Zarabianie pieniędzy jest zawsze trudniejsze niż ich niewydawanie...
Zarabiam ponad średnią krajową. Zdecydowałem wziąć kredyt hipoteczny i kupić swoje pierwsze w życiu własne mieszkanie. Małe, ale moje, bez płacenia za wynajem. Nie było domu rodzinnego, w którym bym mógł żyć, więc to jedyne opcja – wynajem lub kupno. Policzyłem wszystko – po opłatach, kupnie jedzenia itp. powinno zostać mi jakieś 2k. Więc super.
Po pół roku byłem już na debecie 10k. Niby niedużo, ale jednak. Po roku dług był już około czterech razy większy. Na taką sytuację złożyło się wiele czynników, niektóre z mojej własnej winy – przegapiłem termin ubezpieczenia auta, które 99% czasu stało nieużywane, bo w mieście mi nie było potrzebne, więc wpadła kara od UFG. Źle obliczona prognoza zużycia mediów. Wzięte w raty sprzęty kuchenne. Dwa wesela w rodzinie i proszę bardzo – płynność finansowa poszła się walić. Zdecydowałem się na konsolidację, wszystkie kredyty przeniosłem do jednego miejsca – rata spora, na życie zostało raptem kilka stówek. Wtedy okazało się, że mam do leczenia aż cztery zęby (mimo regularnych wizyt u dentysty co pół roku). Zdjęcie RTG wykazało ukrytą próchnicę, która rozwijała się bez objawów. Kolejne koszty.
Wszystko wydarzyło się w ciągu 3 lat – od sporego wkładu własnego, wykończenia, rat i opłat przez serię różnych życiowych zdarzeń, które pchały mnie w kolejne kredyty.
Rozwiązanie okazało się naprawdę brutalne. Sprzedałem auto i wszystko, co miało wartość, a nie miało znaczenia sentymentalnego. Zrezygnowałem ze wszystkich subskrypcji, złapałem drugą pracę na weekendy, zrezygnowałem praktycznie ze wszystkiego poza tym, co niezbędne. Po roku byłem już tylko z bieżącymi opłatami i rachunkami. Spłaciłem wszystko i wszystkich. Sprawdziłem każdą umowę, kartę kredytową itd., żeby mieć 100% pewność, że nie okaże się za kilka lat, że gdzieś tam rosły mi odsetki.
Jakie plusy? Odkryłem, że biblioteka publiczna ma ogromny potencjał, jest mnóstwo miejsc, gdzie można usiąść z książką i poczytać za darmo. Rowery miejskie pomagają unikać opłat za transport – 20 min jest codziennie darmowe. Jedzenie im mniej przetworzone i prostsze, tym zdrowsze i o dziwo tańsze. Rezygnacja ze subskrypcji streamingu pomogła odkryć inne (darmowe oczywiście) zainteresowania. Moje miasto oferuje niewyobrażalnie dużo zajęć za darmo, wystarczy trochę poszukać.
Taka historia, mam nadzieję, że nigdy więcej nie wpadnę w taką sytuację, a i nauczony życiem oglądam każdą złotówkę dwa razy. W przyszłym roku pierwszy raz od 4 lat polecę na wakacje all inclusive.
Nie mam znajomych i nie wiem, jak ich znaleźć. Takich, z którymi mógłbym w sobotni wieczór wyjść na miasto na piwo.
Jestem kierowcą ciężarówki, przez 6 lat jeździłem praktycznie przez cały miesiąc, mając do dyspozycji 4 dni w miesiącu wolnego. Uwielbiam tę pracę i fajnie było dostać niezłą wypłatę, ale nie zorientowałem się, że moja dziewczyna przyzwyczaiła się do życia beze mnie, po czym mnie zostawiła, a moi znajomi przestali do mnie pisać, umawiając się na browara, bo i tak byłem gdzieś między Francją a Hiszpanią.
Piszę, żeby się wyżalić, bo teraz mam dwa tygodnie wolnego i nie wiem, co ze sobą zrobić.
Jako dziecko przyjaźniłam się z chłopcem w moim wieku, Wojtkiem. Byliśmy sąsiadami, nasi rodzice się dobrze znali.
Kiedyś Wojtek opowiedział mi, że ojciec bije go pasem i to tak, żeby uderzać sprzączką. Pokazał na dowód siniaki. Nigdy nie oberwałam, więc byłam w szoku. Powtórzyłam to rodzicom, ale oni przekonali mnie, że Wojtek skłamał, a siniaki na pewno sam sobie nabił. Tłumaczyli, że jest podobny do swojego ojca, a on ciągle kłamie. Uwierzyłam.
Minęły lata, po przeprowadzce urwał się mój kontakt z Wojtkiem, moi rodzice też nie utrzymywali kontaktu z jego rodzicami.
Teraz jesteśmy dorośli, a ja w ostatnich latach kilka razy spotkałam Wojtka u wspólnych znajomych. Wiem, że ma za sobą ciężki czas, ale wyszedł na prostą.
Zawsze, kiedy go spotykam, mam taką myśl, że on mógł mówić prawdę i że powinnam była mu pomóc, kiedy byliśmy dziećmi. Myślę, że go zawiedliśmy.
Pochodzę z biednego domu, więc kiedy byłam w podstawówce, grupka bogatych i popularnych dziewczyn z klasy znęcała się nade mną, doprowadzając mnie do depresji i niezbyt przyjemnych myśli. Zawsze chciałam się zemścić i na wakacjach przed szóstą klasą nadarzyła się ku temu okazja.
Kuzynka pokazała mi popularny w tamtym czasie portal, na którym czatowało się z obcymi. Pisałam tam regularnie i kiedy trafiali się bardziej zboczeni użytkownicy i prosili o namiary, podsyłałam im Facebooki koleżanek. Wyobraźcie sobie, jak miło było słuchać we wrześniu, że koleżanki musiały pousuwać swoje konta z setkami lajków i tysiącami znajomych, bo ich rodzice się wkurzali, że wypisują do nich jakieś zboki.
Po sąsiedzku mieszka mały chłopiec, ma 4 latka. Jest niezwykle kontaktowy, miły i to takie „cygańskie dziecko”. Do każdego pójdzie, nie boi się, zagada... Spędza u nas sporo czasu. Uwielbia moją mamę, która ma złote serce, a z dziećmi rozumie się jak nikt.
Pewnego razu przyszedł do nas akurat kiedy mama robiła sernik z brzoskwiniami. Zachciało mu się pić, więc moja mama dała mu ten sok, który jest w puszcze po brzoskwiniach. Spróbował. Powiedział, że niedobre. Ale mama mówi do niego, że pyszne, niech wypije, bo to dobre, smaczne z brzoskwinek. Ze skrzywioną minką, ale wypił.
Dopiero później mama zorientowała się, że zamiast soku z brzoskwiń w puszce dała mu oddzielone białka z jajek. No cóż... kolor podobny!
Jestem facetem i już od kilku lat poprawiam swoją urodę henną. Przyciemniam brwi i górne rzęsy. Raz przyciemniłem dolne rzęsy, ale zbyt rzucały się w oczy, więc nie powtórzyłem tego. Jestem blondynem i moje brwi naturalnie są bardzo niewyraźne. Po hennie stają się po prostu normalne, a twarz wygląda zdecydowanie lepiej. Rzęsy mam dość długie, ale ze względu na blond były praktycznie niewidoczne. Hennę powtarzam średnio raz na miesiąc. Sam rozrabiam roztwór z henny i sam go nakładam. Banalnie prosta sprawa. Nikt się nie dowie, że to robię, bo gdy zacząłem, zmieniłem także dość znacząco fryzurę. Gdy ktoś się zastanawia, czy coś się zmieniło w moim wyglądzie, to myśli, że to fryzura. Nikt nie pomyśli, że to henna.
Ot, takie anonimowe wyznanie.
Moja mama nie miała lekko – praktycznie sama wychowywała kilkoro dzieci, pracując (tata w wiecznej delegacji).
Po latach widzę, jak to wyglądało. Ona: „zły policjant”, krzyczący, że nieposprzątane, że lekcje, że oceny, że gdzie się włóczysz... On: bohater wracający po tygodniu z torbą cukierków (pracował w większym mieście lub za granicą).
Niestety nie mam z matką więzi, nie jest dla mnie kochaną mamą i choć rozumiem, dlaczego była oschła, zimna, to nie wywołuje u mnie ciepłych uczuć. Wydaje mi się, że nigdy w życiu nie rozmawiałyśmy – zawsze to był jej monolog, wręcz rozkaz, do którego muszę się dostosować. Aż nie wyjechałam na studia, potem praca, własna rodzina. Nawet teraz próbuje mi rozkazywać, natomiast na tyle rzadko jestem w domu rodzinnym, że mało mnie to dotyka.
Mamie z roku na rok jest gorzej. Nerwica, depresja, siadające również zdrowie fizyczne i mamy kłębek nerwów, z którym jeszcze trudniej się dogadać.
Boję się, że już niedługo moja matka będzie potrzebować opieki i to spadnie na mnie. Nie mam tyle kasy, żeby zapłacić za pielęgniarkę/oddać do przyzwoitego domu opieki, a nie dam rady sama, każdego dnia, znosić jej humorów, jej jedynie słusznych opinii, cichych dni i nie wiadomo czego jeszcze.
Mąż i żona. Mąż to ja, a żona to kobieta, którą znam od 12 lat. Jestem w niej zakochany, tak sądzę, albo tak przynajmniej było przez ostatnie 11 lat. Nasze życie jest dość szare i normalne. Nie doczekaliśmy się jeszcze dzieci i mam nadzieję, że szybko się to nie zmieni... ponieważ moja żona jest po prostu nieogarnięta życiowo. Wiem, jak to brzmi... Nie potrafi sama jechać komunikacją miejską gdziekolwiek, mimo iż mieszkamy w tym samym mieście już kilka lat, a nie jest to wielka metropolia. Nie umie załatwić żadnej sprawy urzędowej ani bankowej, we wszystkich muszę jej pomagać, i to nie jest tak, że ona leży w domu i pachnie, próbuje sama, ale zawsze kończy się to telefonem i proszeniem o ratunek... Trzy razy nalała benzyny do naszego diesla, zgubionych telefonów, torebek i kluczy już nikt nie liczy...
Ale to wszystko jest OK, kocham ją i w sumie to nie jest tragedia. Anonimowe w tym są moje przemyślenia... I o ile jestem w stanie zaakceptować te, w których umieram nagle, zostawiając ją samą ze wszystkimi sprawami, to zaczynam się zastanawiać, ile dni by jej zajęło zorganizowanie choćby pogrzebu. Czuję smutek, gdy pomyślę, że musiałaby się z tym wszystkim uporać sama, z życiem i jego problemami. Ale są też myśli, których nie potrafię powstrzymać - te, w których to ona umiera, a ja zostaję sam i pomimo tego całego przytłaczającego spektrum śmierci ukochanej to czuję, że razem z tym wszystkim przyszłaby też spokojna, błoga atmosfera, bez tysięcy spraw do rozwiązania za nią. I ta myśl ,że bardzo dobrze bym sobie poradził. Po takich momentach czuję obrzydzenie do samego siebie, choć gdzieś ta ciemna strona mnie uśmiecha się i szepcze, że z jej inteligencją i zaradnością śmiertelny wypadek jest kwestią czasu.
Tak że ten, anonimowe, choć chyba nie w guście anonimowiczów.
Dodaj anonimowe wyznanie