#fPCXs

Kiedy chodziłam do wczesnej podstawówki, w mojej rodzinie się nie przelewało - były dni, że ledwo starczyło nam na chleb, mleko. Jednocześnie czasami dostawałam od dziadków, cioć i wujków jakieś niewielkie pieniądze, gdy nas odwiedzali. Wszystkie odkładałam do skarbonki, jednak widząc, jak rodzice codziennie się trudzili by było co włożyć do gara, chciałam im jakoś pomóc.

I tak co jakiś czas, gdy mama i tata nie patrzyli, podrzucałam im drobne do portfela, do kieszeni w ciuchach, lub po prostu chowałam w szufladach. Nie żałuję, zawsze miło było zobaczyć chociaż przez chwilę ulgę, a nawet uśmiechy na ich twarzach, kiedy je znajdywali.

Dzisiaj jestem już nastolatką, a nasza sytuacja jest już o wiele lepsza, jednak mimo to nadal zdarza mi się chować małe pieniądze po domu.

#qhcB9

Miałem rozprawę w sądzie za pobicie i "brutalne zakatowanie" psa...

Jestem typem człowieka, który z domu wychodzi tylko do pracy i sklepu. Na osiedlu, ba, na klatce schodowej, ludzie nie mają pojęcia, że istnieję i funkcjonuję między nimi. Taki typ odludka i samotnika. Mam bardzo głęboką depresję i stany lękowe i dwie próby samobójcze na koncie, a moja samoocena jest jakieś 20 m pod mułem na dnie. To ważne dla tego wyznania.

Około dwóch tygodni przed zdarzeniem do mieszkania obok mnie wprowadziła się młoda para, z bardzo agresywnym pitbullem. Pies nienawidził wszystkiego, co się rusza i darł mordę non stop, nawet kilka razy była wzywana policja, ale nic to nie dało. Pewnego dnia, gdy szedłem do sklepu, usłyszałem pisk dziecka i krzyki. Gdy podbiegłem, zobaczyłem psa sąsiadów, który trzymany na smyczy w pysku miał zaciśniętą nogę tego dzieciaka. I w tym momencie właśnie zaczyna się cała akcja, ja niewiele myśląc i nie mając szacunku dla swojego zdrowia i życia, rzuciłem się na psa, żeby ratować dziecko (silny cios w gardło {zmiażdżona tchawica} i cios w łeb {utrata przytomności} - pies zdechł na miejscu), po tym rzucił się na mnie właściciel psa, w samoobronie złamałem mu szczękę, tylko jednym ciosem niestety.

Potem wszystko poszło z górki, policja, pogotowie spisanie zeznań i ja na dołek. Na rozprawie oczywiście się do wszystkiego przyznałem, jednak nie zostałem skazany, bo zeznawali także naoczni świadkowie tego zdarzenia, moi sąsiedzi z bloku, którzy nawet nie wiedzieli, że ja istnieję, opisali to, że ten pies zawsze był agresywny, a właściciel nic z tym nie robił, a czasem nawet go jeszcze bardziej złościł.

Więc skończyło się na tym, że właściciel psa dostał mandat (wysoki, i to bardzo), miał zapłacić za leczenie dziecka (połamane kości w stopie i coś jeszcze) oraz koszty rozprawy, a ja wróciłem do domu jako wolny człowiek.

Czasem tylko słyszę, że sąsiedzi wspominają o tym, co dziecko przed psem uratował :)

#AtthH

Dentystka ostatnio pochwaliła mnie za niezwykle czyste i zadbane zęby.

Sekretem właśnie tej czystości było to, że kiedy mój ojciec lub starszy brat uderzył mnie lub nakrzyczał na mnie, zakluczałam się w łazience, włączałam stary i głośny wentylator oraz myłam zęby - żeby zagłuszyć to, że płakałam. (Gdyby usłyszeli, zaraz po tym jak wyszłabym z łazienki, zostałabym pobita jeszcze raz).

#sBMvi

Od dziecka interesują mnie szachy, nauczyłem się zasad w wieku 12 lat i gram już ponad 16, rozegrałem tysiące partii na turniejach, w internecie czy ze znajomymi, przeczytałem setki książek i oglądnąłem setki filmów o tej tematyce.

Mam jednak młodszego o 4 lata brata, który niestety (albo i stety) ma autyzm. Skubaniec od jakiegoś roku grywa ze mną partyjki i o ile na początku ogrywałem go jak chciałem, tak dzisiaj często się zdarza, że to on mnie ogrywa widząc takie kombinacje, których ja nie dostrzegam (analizując na komputerze nasze partie dowiaduję się, że rzadko popełnia on błędy i często robi najlepszy ruch pozycji).

Trochę mnie to wku*wia i trochę mi wstyd, że ktoś kto ma zero przygotowania teoretycznego i nie zna debiutów, pułapek, zagrań itd. ogrywa mnie jak dziada po zaledwie roku gry. Przyznam się szczerze, że mam ból dupy, ale i zarazem cieszę się, że to mój brat i że mam z kim trenować. Muszę przyznać, że autyzm to dość interesująca choroba.

#umbO9

Mężczyzna nie może być zgwałcony lub molestowany. Przecież to dla niego nagroda.
Taki jest tok myślenia dużej ilości osób. I zawsze gdy to słyszę, muszę się kontrolować, żeby nie zatłuc osoby szerzącej tego typu poglądy.

Mam dość specyficzną aparycję. Podnoszenie ciężarów przez wiele lat, wzrost oraz broda sprawia, że na pierwszy rzut oka wyglądam jak germański barbarzyńca, który odkrył sterydy anaboliczne. W związku z aparycją ludzie uważają, że na pewno muszę mieć silną, ekstrawertyczną osobowość.
A jednak nie. Nie licząc ukochanej, nie potrafię nikomu zaufać. Nie mam żadnych przyjaciół, a kolegów trzymam na dystans. Dlaczego?

Trzeba się cofnąć do lat, gdy chodziłem do pierwszej klasy gimnazjum (2005 r). Nowa klasa, nowe twarze. Warto zaznaczyć w tym momencie, że jako trzynastolatek byłem mikrusem - najniższy z chłopców. Byłem do tego bardzo nieśmiały, nie potrafiłem rozmawiać z dziewczynami. Zaprzyjaźniłem się z jednym chłopcem, nazwijmy go Paweł. Szybko złapaliśmy wspólny język - ja zaczynałem interesować się siłownią, a on miał sporą kolekcję pism kulturystycznych, które zostawił mu jego starszy brat. Jak to w gimnazjum też bywa - w klasie miałem kilku kozaków, którzy z racji tego, że byłem najmniejszy, znaleźli we mnie ofiarę do gnębienia. Mimo że wzrostem nie grzeszyłem, zawsze byłem pyskaty i nie dałem sobie w kaszę dmuchać.

Zemściło się to na mnie po lekcji WF-u. "Kozaki" postanowiły dać mi nauczkę w okrutny sposób. W szatni rzucili się na mnie i ku uciesze zebranych, zdjęli mi majtki. Następnie, trzymając mnie w kilku, zawołali dziewczyny, które stały na korytarzu, aby dołączyły. Weszły do szatni, zobaczyły mnie, część z nich wyszła, kilka zostało. Dalej pamiętam, że jedna z nich brudnym butem dotykała mnie po członku, reszta się śmiała i mnie wyzywała, jeden z "kozaków" bił mnie po twarzy moimi majtkami. Pewna osoba nagrywała telefonem całe zajście. Ku uciesze gawiedzi, ze stresu dostałem erekcji, przez co usłyszałem jeszcze więcej darcia się i wyzwisk. Całe zajście trwało tylko kilka minut, które dla mnie były niczym godziny.
"Impreza" skończyła się, bo dziewczyny, które wyszły, poszły po nauczyciela WF-u.

A kto był "kamerzystą"? Mój "przyjaciel" Paweł. Nagrywał całe zajście, śmiejąc się mi w twarz.

Sprawa oczywiście doszła do dyrekcji i moich rodziców. Dyrekcja zabrała Pawłowi telefon, zobaczyli nagranie i podeszli z pełną surowością do tego. Parę osób skończyło z kuratorem, nagannym zachowaniem, itp. Ja natomiast zostałem wyrzutkiem i konfidentem. Nie brakowało też głosów, że skoro dostałem erekcji, to musiało mi się podobać. Z czasem fizycznie przerosłem "kozaków" i miałem spokój, zwłaszcza jak jeden z nich skończył ze złamanym nosem.

Dla mnie za późno, nigdy nikomu naprawdę nie zaufam. Potraktujcie moją historię jako przestrogę.

#8DrKi

Jestem pracownicą w sklepie sieci "Rossmann". Najczęściej zdarza mi się stać i być tą panią do porad przy kosmetykach. Przez to, że często tam stoję, zdarzają mi się różne sytuacje, ale dzisiejszego zajścia chyba nigdy nie zapomnę

Przyszedł dzisiaj do sklepu mężczyzna. Od razu rzucił mi się w oczy, ponieważ był ubrany w bardzo jaskrawy dres. Bez zarzutów mogę go nazwać typowym osiedlowym Sebą :)
Ale po pewnym czasie tylko na niego zwracałam uwagę, ponieważ chodził tam i z powrotem. Ewidentnie czegoś szukał. Więc jak to te wszystkie panie "doradczyni" mają w zwyczaju, zapytałam, czy mogę w czymś pomóc.
Na co uzyskałam odpowiedź:

- Wie pani, gdzie mogę znaleźć żel do mycia mordy?

Padłam :D

#hgLFP

Dostałam kiedyś awans. Co w tym anonimowego? Już piszę.

Pewnego dnia w pracy odbieram telefon. Po drugiej stronie słuchawki kobieta - przedstawiła się, poinformowała, że jest z jednej z konkurencyjnych firm, znają moje projekty i widzieliby mnie u siebie w firmie. Odpowiedziałam, że nie jestem zainteresowana zmianą pracy i szybko zakończyłam rozmowę.

Kilka dni później u szefa dowiedziałam się, że rozważali kilka osób do awansu i ponieważ umiejętności i doświadczenie były bardzo podobne, to postanowili, że zdecyduje "wierność" firmie. Osoba, która dzwoniła do pracowników była podstawiona. Ja jako jedyna nawet nie rozpoczęłam negocjacji. Dostałam awans, sporą podwyżkę i własny pokój.

I nikt nigdy nie dowiedział się, że nie zaczęłam negocjować tylko dlatego, że miałam już wstępnie umówioną pracę w innej firmie - chciałam jak najszybciej pokończyć wszystko, czym się w danym momencie zajmowałam, żeby nic nie zostawić jak odejdę i tylko dlatego nie wdałam się w dyskusję z tą kobietą.

PS Teraz mam już swoją działalność, ale jeśli ktoś z moich byłych szefów to czyta i kojarzy sytuację, to pozdrawiam.

#SqIVX

Mam własną, nieduża kwiaciarnię.
Jakieś 200 m od mojego lokalu jest spora Biedronka. Czasem robię tam zakupy przed pracą. Ostatnio zauważyłam, że pod tą Biedronką siedzi na skrzynce starsza pani i sprzedaje kwiatki. Zrobiło mi się jej żal, ale to by tłumaczyło, dlaczego od paru dni moje utargi są mniejsze niż zazwyczaj. Zapytałam jej po ile ma mały bukiecik różyczek. Odpowiedziała, że po 10 zł. To bardzo konkurencyjna cena, bo u mnie kosztują tyle dwie małe różyczki, a nie bukiecik.

Poszłam do pracy. Po chwili przyjechał mój mąż i opowiedziałam mu co widziałam. Postanowiliśmy zadzwonić na straż miejską.
Mąż został w lokalu, a ja poszłam patrzeć na interwencję.
Płacz, lament babci. Przechodnie, którzy stawiali pomiędzy strażnikami a kobietą. Zrobiła się taka afera, że aż ochroniarz z Biedronki wyszedł. Wszyscy stanęli po stronie babulki, a ja szybko się zmyłam, żeby nie wyszło, że to moja sprawka.

Było mi jej żal, ale z drugiej strony... Ja aby sprzedawać kwiaty muszę zapłacić za lokal, odprowadzać ZUS, podatki itd. Przez to właśnie ceny kwiatów są wyższe niż u takiej babulinki sprzed sklepu. Przykro mi, że pani jest w takiej sytuacji, ale czemu nikt nie pomyśli, że przez tę kobietę ja nie będę miała za co zapłacić kredytu hipotecznego i wyżywić moje dzieci?

Pracuję od poniedziałku do niedzieli. Czasem pomaga mi mąż, ale ma też drugą pracę, bo inaczej by nas nie było stać na kredyt. Czemu o nas nikt nie myśli?
Dodaj anonimowe wyznanie