#o5LrA

Kiedyś łapałam stopa z kumpelą, zatrzymało się obok nas BMW z przyciemnianymi szybami. Za kółkiem siedział Seba, szeroki jak trzydrzwiowa szafa, wzdłuż ciała miał trzy paski i był prawilnie łysy. Widząc minę towarzyszki już chciałam jakoś zniechęcić pana do pomocy, lecz ten odezwał się: Podrzucę was, ale któraś musi trzymać pieska. Na siedzeniu ujrzałam rudego chihuahua...

Sebek okazał się Mateuszem. To już nasza 8. rocznica związku :)
Nie warto żyć stereotypami :)

PS Tofik okazał się być świetnym reproduktorem i właśnie czekamy na poród suczki naszej sąsiadki.

#kUthE

Mam 30 lat i zmarnowane 15 lat życia u boku faceta, który zapytany na weselu swojego brata, kiedy nasza kolej, odpowiedział:

"Ślub to się raczej bierze z miłości. A ja nie wiem, czy my się kochamy. Raczej jesteśmy ze sobą z przyzwyczajenia".

Ja go bardzo kochałam, i niestety nadal kocham, ale nie mogę już z nim być.

#tqEu7

W akademiku mieszkaliśmy w segmencie - ja, kumpel i dwie dziewczyny. Wspólna była kuchnia i łazienka. O łazience będzie mowa.

Pod prysznicem spaliła się żarówka. Powiedzieliśmy nieco nieogarniętej współlokatorce, by poszła do administracji załatwić żarówkę, tylko żeby powiedziała, że musi być wodoodporna, bo to pod prysznic. Poszła, wróciła, powiedziała, że wodoodpornej nie dostała.
Postanowiliśmy żartować z niej dalej. Stwierdziliśmy, że my ostatnio załatwialiśmy, teraz jej kolej. Rada: musi iść do sklepu elektrycznego, tam pewnie będą mieli. Ona, że OK, załatwi.

Wracamy po weekendzie do akademika, a tam żarówka pod prysznicem i paragon na 80 zł. Dziewczyna dumna z siebie, że poszła, kupiła, no i składka na 20 zł. Uznaliśmy z kumplem, że dowcip nam się nie udał i daliśmy jej składkową kasę.

Podobno nasze miny były genialne, gdy okazało się, że od początku domyślała się, że ją wkręcamy i postanowiła sama nas wkręcić.

#tQ90O

Raz moja dziewczyna miała zły dzień. Nie miałem jak do niej przyjechać, więc do niej zadzwoniłem. Nie potrafię śpiewać, dlatego moje karaoke zawsze potrafi podnieść ją na duchu.

No i śpiewam jej w parku, w części, gdzie nikt zazwyczaj nie chodzi o tej porze. Nagle zza krzaków wychodzi babcia wymachująca laską. Ciągnie za sobą wikarego w dresie, który wyszedł pobiegać. Mówi, że to ten, który wydaje dźwięki, jakby był pod wpływem złych mocy. Wikary nie potrafił przekonać babuleńki, że nic się nie dzieje, w końcu kazał mi się przeżegnać, udowadniając jej, że nie jestem opętany.

Dziewczyna słysząc w słuchawce całą akcję nie mogła wytrzymać ze śmiechu, humor  od razu jej się poprawił. :D

Dla tych, którzy nie lubią niedokończonych wyznań: Bracia Figo Fagot. Elegancja Francja. Franseee!!

#DXst7

Kilka lat temu odziedziczyłam małe mieszkanko. Nie było mi potrzebne, początkowo chciałam je sprzedać, jednak, na swoje nieszczęście, uznałam, że najem będzie korzystniejszy. Z pomocą prawnika przygotowałam bardzo szczegółową umowę, poruszającą wszelkie możliwe kwestie sporne. Każdą z umów podpisywałam na rok.
Pierwsze 4 lata wszystko było w porządku, w zeszłym roku zmienił się wynajmujący. Umowa jak zawsze dopracowana w szczegółach, oświadczenie o tym, że w razie wypowiedzenia lokatorzy maja się gdzie podziać.

Przez pierwsze 3 miesiące wszystko było OK. W 4 miesiącu nie dostałam zapłaty, nie opłacono również mediów. Próby kontaktu telefonicznego nieudane. Pojechałam do mieszkania, nie otworzono mi drzwi, pan poinformował mnie, że zapłaci, kiedy będzie miał fundusze, ale on nie wie, kiedy to nastąpi. Był niemiły i opryskliwy, już wiedziałam, ze będą problemy...
Kolejny miesiąc bez pieniędzy, telefonu nie odbierają. Pojechałam na miejsce. Pan wezwał policję! Wyproszono mnie z własnego mieszkania, bo zakłócam najemcy spokój. Przepisy są po jego stronie. Chore, ale on mógł bez płacenia u mnie mieszkać, a ja nic z tym nie mogłam zrobić! Adwokat powiedział, że mogę go sądownie eksmitować, ale to jakieś 2 lata batalii.

Usiadłam do przepisów i postanowiłam zgłębić temat. Ne pozwolę sobie, żeby jakiś buc mnie wykorzystywał. Wysłałam wypowiedzenie, listem poleconym z potwierdzeniem odbioru. Oczywiście pan tego nie odebrał - żaden problem... mamy fikcję doręczeń. Wypowiedzenie miesięczne, tydzień przed upływem okresu wypowiedzenia wysłałam jeszcze jedno pisemko, że w związku z kończącym się terminem „proszę o opuszczenie mieszkania i zabranie swoich rzeczy najpóźniej w dniu...” - oczywiście tego też nie odebrał. Ostatni dzień wypowiedzenia. Zabrałam brata i jego paru kolegów. Kiedy tylko pan wyszedł z mieszkania, jeden z kolegów poszedł za nim - pilnować, czy nie wróci za szybko. Weszłam, wymieniłam zamki. Wszystkie rzeczy osobiste spakowałam do worka na śmieci. W rękawiczkach oczywiście. Zostawiłam cały sprzęt (telewizor, pralka, jakieś kuchenne przybory).

Pan wrócił po jakichś 3 godzinach. Dostał do ręki worek na śmieci i polecenie, że ma w***ć, a jak chce odzyskać resztę rzeczy, to ma miesiąc na uregulowanie zaległości. Co zrobił? Wezwał policję!

No cóż, mieszkanie moje. Pan nie ma umowy najmu (oczywiście została w mieszkaniu), nie ma dowodu, że sprzęt jest jego (wszelkie dowodu zakupu jakie były też zostały w mieszkaniu).
„Owszem, ten pan wynajmował lokal, ale wyniósł się zgodnie z umową po miesięcznym wypowiedzeniu” - pokazałam policji wszelkie papiery. Pojechali.

Uważajcie. Facet chciał wykorzystać to, że prawo jest ewidentnie po jego stronie.

#nZvG5

Pamiętam, jak swego czasu, mając 13, może 14 lat, siedziałem u siebie na podwórku (a mieszkałem w dość nieuczęszczanym miejscu) i bawiłem się w mechanika. Wyciągnąłem z garażu i rozkręcałem rowery, stare motocykle itp., jeszcze z czasów młodości taty. Rodziców w domu nie było, ojciec pojechał do sklepu po smary, lakiery itp. do ogarnięcia tego wszystkiego. I w pewnym momencie przejeżdża obok zajebiste auto - nie pamiętam jakie, ale amerykańskie z lat 60., Mustang lub Camaro, coś, co pod koniec lat 90. lub na początku 2000 robiło w Polsce ogromne wrażenie i w sumie nadal robi. Było w nim dwóch facetów, łysych, w czarnych kurtkach, no ewidentni gangsterzy niczym z ówczesnych klasycznych już dzisiaj filmów, choć w lepszym niż na tych filmach aucie. Stają i pytają się mnie o drogę " Ej, mały, czy tędy dobrze jedziemy tam i tam?". Odpowiedziałem, że tak, bo to była jedyna droga. No i tak zagadnęli mnie o te motory "Fajny sprzęt, też taki miałem". Powiedziałem, że no fajny, z tatą remontujemy. Ale to panów auto też niezłe, ile to ma spalania, jaki silnik? itp. Ja lubiłem takie auta i czytałem ówczesne gazety o samochodach, zbierałem karty m.in. z gum do żucia, więc trochę z nimi podyskutowałem, co im widać zaimponowało. Po jakichś 15 minutach zaczęli się zbierać. "No, mały, ja to nawet chętnie oddałbym ci to auto, bo nam się już długo nie przyda, a widać, że byłoby w dobrych rękach, ale i tak psiarze pewnie je zgarną i zgnije u nich na parkingu, ale masz trochę kasy, nam już złotówki niepotrzebne, wyjeżdżamy, masz na motor". Wyjął z portfela pieniądze, no i dostałem 270 zł, co było nie lada gratką. Wziąłem, podziękowałem. I dalej siedzę na podwórku.
Jakieś 3 godziny później przejeżdżają obok 3 radiowozy, stają i pytają, czy nie przejeżdżał taki amerykański sportowy samochód, Pontiac czy Cadillac. Ja mówię, że owszem, pytali o drogę i pojechali, nawet kasę mi dali. "Gdzie k#rwa pojechali?" Drugi policjant z tego samego radiowozu "Mariusz, uspokój się, nie wyżywaj się na dzieciaku". Ten pierwszy: "Jak mam być spokojny? Mały, gadaj, bo ci tak zapi#rdolę, że nie będzie co zbierać". Ja się trochę przestraszyłem, ale powiedziałem, że jest jedna droga. I pojechali. Miałem nadzieję, że nie znajdą tych miłych panów.


Z dalszych informacji w gazetach wiem, że auto gangsterów znaleźli 40 kilometrów dalej, przesiedli się do innego, ich samych nigdy nie złapano, uciekli do Ameryki Południowej do Kostaryki i potem chyba dalej, z większością swojego majątku.

Może historia wydać się czarno-biała, ale wpłynęła na moje pojmowanie świata w znaczący sposób. Nie zostałem gangsterem, tylko prawnikiem. Przez 4 lata pracy odkładałem sporo pieniędzy i mam od niedawna Mustanga z lat 70., pewnie dzięki tym wspomnieniom.

#FUeTF

Niedawno opisałam tu, dlaczego wstydzę się swojej rodziny. Chcę opowiedzieć wam ciąg dalszy.

Oczywiście uprzedziliśmy z narzeczonym jego rodziców, że moja rodzina jest bardzo prosta. Ja poprosiłam też rodziców i braci żeby pokazali się z dobrej strony.
Niestety oni specjalnie czy nie, zepsuli nam zaręczyny.

Tego, że ubrali się niezbyt ładnie nikt nie komentował (ojciec w spranej koszuli i pogniecionych spodniach, matka w znoszonej sukience, bracia w ulubionych dresach). Wiadomo, nie są majętni.

Sam obiad był katastrofą. Jedli tak głośno i niechlujnie, że goście przy innych stolikach się na nas patrzyli. Sapali, siorbali i chrząkali. Mieli pretensje, że do obiadu podano po lampce wina zamiast wódki. Widziałam, że rodzice i siostra Mariusza nie byli zachwyceni, ale próbowali prowadzić normalną rozmowę. Nie dało się. Ojciec albo próbował opowiadać sprośne żarty, matka mu wtórowała. Kiedy próbowaliśmy mówić o swoich planach mówili ,,ło tam, zoboczycie jesce płakoć bedziecie" (Mariusz awansował, ja zaczynam pracować na umowę stałą więc chcemy wyremontować domek, do którego się przeprowadzamy). Siostra Mariusza wybiera się na weterynarię i w wakacje po raz kolejny będzie wolontariuszką w schronisku, na co moi rodzice jej powiedzieli, że to nic nie warte i lepiej by się czym innym zajęła.

Przy kawie moi bracia urządzili sobie konkurs bekania, a kiedy zwróciłam im uwagę wyśmiali mnie, matka jeszcze dodała ,,prawdziwe chłopy tak robią". O dwuznacznych gestach i odzywkach do siostry mojego narzeczonego już nie wspomnę. Wtedy mój przyszły teść zwrócił im uwagę, ale usłyszał, że ,,przynajmniej widać, że to zdrowe chłopaki a nie geje jakieś".

Wszystkiego dopełnił mój ojciec, kiedy po powrocie z toalety wszem i wobec obwieścił ,,ale żem się wysroł porządnie". Myślałam, że ze wstydu zapadnę się pod ziemię. Na szczęście wszyscy postanowili wracać do domu.
Rodzice Mariusza do końca byli mili dla mojej rodziny, jednak widziałam, że są zażenowani.

Kiedy potem rozmawiałam z matką, uznała że to rodzina Mariusza ,,ma kije w dupach", a oni zachowywali się normalnie. Kiedy odmówiłam przeprosin za to, że mam pretensje, obrazili się. Mam nadzieję, że na stałe.
Jedno wiem na pewno - ani ich, ani żadnego innego członka mojej rodziny nie zaproszę, bo w dniu swojego ślubu nie chcę czuć się przez nich tak zawstydzona jak podczas zaręczyn. Z resztą i tak nie planujemy wesela tylko uroczysty obiad i tort dla najbliższych.

#ERZzv

Od 2 lat pracuję w dużej hurtowni farmaceutycznej.
Mówiąc skrótem - korpo.

Zaczynałam w call center, wciskając aptekom promocję, by z czasem "awansować" na specjalistę ds. obsługi klienta. Wygląda to tak, że gdy dzwoni telefon, na ekranie wyświetla mi się z jaką infolinią klient chce się połączyć (fakturowania, reklamacja, sprzedaż itd.), a ja dopasowuję przywitanie i załatwiam co trzeba.
Jak dotąd nie narzekałam, co prawda nie jest to praca jak z bajki. Zmiany po 10-11 godzin, zwykle wieczorami, dyżury do 22, soboty i niedziele pracujące, ograniczanie przerw do 15 minut na dzień, bo dzwonią telefony i ktoś musi odebrać... ale człowiek siedzi i robi swoje, gdy dobrze płacą. A płacili sowicie. Zwłaszcza jak człowiek ma gadane i przy okazji załatwiania spraw sprzeda jedną czy dwie promocje, co mi się zdarzało nieustannie.

Jakieś 2 miesiące temu premie, które mi wypłacano, zostały wstrzymane z różnych błahych powodów, a to zbyt monotonny głos miałam podczas rozmowy, a to za dużo żartowałam z klientem, więc "ktoś z góry" uznał, że nie spełniam standardów jakościowych.

Sytuacja stała się na tyle komiczna, a wyszukiwanie głupich "błędów" na tyle niezrozumiałe, że w pewnym momencie zaprzestałam walki z kierownictwem i zaczęłam się obijać.

Wystarczyło odpiąć kabelek od myszki, informatyk siedzi w Łodzi, więc zanim przyjedzie, mija zwykle do 2 dni... A ja piłam kawusię i czytałam książkę 2 dni z rzędu z powodu braku wolnych stanowisk i niedziałającego sprzętu ;)
Jako że jesteśmy małym oddziałem umieszczonym poza miastem, nie ma zbyt wielu osób, które się znają. Zwłaszcza że panie pracujące obok odliczają miesiące do odejścia na emeryturę. Moja kierowniczka lat +50 kompletnie sobie nie radziła z sytuacją, a informatyk wpadł, podłączył myszkę i cacy, działa.

Popracowałam 2 tygodnie i... ojej, coś się dzieje z monitorem, obraz się odwrócił, nikt nie może mi pomóc, kierowniczka spanikowana, wzywa informatyka, a ja mam kolejne dni wolnego.
Nic nie robię, wypłatę dostaję taką jak za miesiąc harówki.

Obecnie mija 3 dzień mojej bezczynności.
Moje stanowisko, jakimś cudem, straciło połączenie z internetem.
Nikt nie ma uprawnień, żeby wejść do serwerowni i sprawdzić kable, informatyk właśnie rozpoczął urlop, a jego zastępca walczy z jakimś błędem systemowym i ma wpaść w przyszłym tygodniu.
Nikt nie pamięta, że klucze do serwerowni i innych pomieszczeń biurowych ma sprzątaczka... i ja.Tak, dostałam w spadku po byłej pracownicy pęczek kluczy do wszystkich pomieszczeń, kto wie, czy mi się jeszcze nie przydadzą, przecież kabelki lubią się odłączać, prawda? :)

I z jednej strony ciąży mi to, że robię na złość, a z drugiej mam chorą satysfakcję.

PS Szukam innej pracy ;)

#gYMLO

Nie miałam kolorowego dzieciństwa. Miałam 3 rodzeństwa, z którymi byłam bardzo zżyta. Gdy miałam 13 lat, mój brat 9, siostra 7 i kolejna siostra 5 lat - rodzice się rozwiedli. Zastaliśmy podzieleni. Ja zostałam z bratem z matką, a siostry z ojcem.

Z tego co wiem ojciec znalazł sobie nową żonę i wyjechali do Szkocji. Moja matka wychowywała nas tak jak "za dawnych czasów". Za zrobienie czegoś złego na przykład zła ocena (według matki to była 4), klęczeliśmy na grochu przez 1,5 godziny. Ja oczywiście dłużej (zdarzało się, że nawet 3 godziny), bo jestem starsza. Kuba (bo tak się nazywa mój brat) przeżywał te kary bardzo źle. Bardzo płakał, co jeszcze bardziej nakręcało matkę żeby dawać mu kary, bo według niej prawdziwy facet nie płacze. Dostawał wtedy kijem po rękach albo pasem po dupie. Zawsze stawałam w jego obronie i to ja bardziej obrywałam. Wiedziałam, że nie mogę się poddawać, bo mój brat mnie potrzebuje.

W wieku 14 lat zaczęłam dorabiać sezonowo. W zimie odśnieżałam, na wiosnę pieliłam ludziom w ogródkach, w lecie zbieranie malin i wiśni, a na jesieni grabienie liści. Udawało mi się zarobić dużo kasy w ciągu sezonu. Około 2-3 tysięcy złotych. Tak naprawdę jedzenie dla mnie i brata, rzeczy do szkoły, ubrania kupowałam za zarobione pieniądze. Od rozwodu rodziców nie widziałam się ani nie rozmawiałam przez telefon z siostrami i ojcem, który nas olał. Płaci tylko alimenty matce. Gdy miałam 14 lat, a Kuba 10, przenieśliśmy się razem do dziadków. Emerytura moich dziadków to łącznie 5 tysięcy złotych. Mimo że może nie wydaje się, że to dużo, starczało nam to na życie i zostawało jeszcze dużo pieniędzy. Po pewnym czasie ta reszta, która zostawała po każdej emeryturze, znikała. Ja nie zrezygnowałam z dorabiania.

Kocham mojego brata i dziadków ponad życie. Obecnie idę na bardzo kosztowne studia. Wczoraj dowiedziałam się, że wszystkie pieniądze, które "znikały" z reszty emerytury były przeznaczone na moje wymarzone studia. Jestem wniebowzięta. :D
A z matką nie widziałam się odkąd wyprowadziliśmy się do babci.
Dodaj anonimowe wyznanie