#f28qw

Jestem lesbijką.
Jestem też praktykującą katoliczką, razem z moją ukochaną.
Zazwyczaj kiedy ludzie się o tym dowiadują, to jest szok i niedowierzanie. No cóż...

Przyjechałyśmy z A do naszego rodzinnego miasta. Moja wierząca rodzina na początku miała małe trudności z zaakceptowaniem naszego związku, ale że bliźniego trzeba szanować, a córkę kochać, to po czasie wszystko było w porządku. Wszyscy razem udaliśmy się na niedzielną mszę do małego kościoła. Proboszcz stary, trochę gderliwy, ale wszystkich znał, w tym i moją rodzinę. Kiedy mieliśmy przekraczać próg kościelnych bram, na naszej drodze stanęła babuszka lat na oko 70+.

Oznajmiła, że nas nie wpuści, bo nie mamy prawa zbezczeszczać Domu Bożego i mamy iść się wyspowiadać.
(Była to stara koleżanka naszej babci, która nie tolerowała naszego związku i razem nastawiały wszystkich przeciwko naszej rodzinie). No przyznam, że ja, A, matka, ojciec i siostra w szoku i stoimy tak jak te słupy, no bo co?
Kłócić się nie lubię, a babci nie wezmę i nie przestawię. Jestem tchórzem i nienawidzę takich konfrontacji.

Nagle z plebanii wychodzi proboszcz. I tak sobie trochę postał, troszkę podsłuchał, że tacy jak my jesteśmy chorzy i opętani i przynoszę wstyd mojej rodzinie. A takie jak ja to do jakiejś izolatki wrzucić. Tata zwrócił kobiecie uwagę, że trochę się zagalopowała, ale ona nagle zaczęła nas wyzywać i się z nami przepychać. Kilka starszych osób się tylko przyglądało.
Dziadziuś w sutannie podchodzi do staruszki, chwyta ją za ramię i mówi:
- Szanowna pani Xińska, Dom Boży jest otwarty dla wszystkich owieczek,
miłość ma ludzi łączyć, a nie dzielić. Nie pamięta pani, co jest zapisane w Piśmie Świętym?

Babcia odeszła z oczami jak 5 złotych i czerwona z wściekłości, a my dalej w szoku.

Myślałam, że proboszcz weźmie stronę tej kobiety, szczególnie że jest starszy i jest księdzem.
Ksiądz zaprosił nas do kościoła, a my po mszy zaprosiliśmy go na obiad.
Fajnie, że są jeszcze tacy dobrzy i mądrzy ludzie, którzy nie podlegają stereotypom.

#fXunO

Jestem najstarsza z rodzeństwa. Poszłam na studia, kończę właśnie drugi rok, a moje dwie siostry chodzą do liceum.

Od kiedy wyprowadziłam się z domu, zaczęło mi się podobać samotne mieszkanie w mieście. Nikt nic nie pożycza ode mnie bez mojej wiedzy, nikt nie dotyka moich rzeczy. Jako nastolatka kłóciłam się ciągle o to, nie mogłam mieć nic swojego, choćby ręcznika. Starałam się rozmawiać o tym z mamą i siostrami, ale nie rozumiały i zarzucały mi, że się ich brzydzę.

Miałam różne alergie skórne, sama nawet nie wiem od czego. Ustąpiły jak wyjechałam na studia i zakupiłam nowe rzeczy.

Pamiętam swoją wyprawkę na studia. Robiłam zakupy z mamą. Cieszyłam się, że będę miała nowe garnki, ręczniki, sztućce i talerze oraz inne podstawowe rzeczy. Z domu nie mogłam zbyt wiele zabrać, więc tak wyszło, na co nie narzekałam.

W tej chwili mam dylemat. Wszyscy w domu liczą, że po studiach wrócę do domu i znajdę pracę w okolicy. Nieważne jaką, może być nawet beznadziejna, byleby być przy rodzinie. Nikogo nie obchodzi co ja chcę.
A ja wolałabym zostać w mieście, w którym poczułam się wolna. Tu przynajmniej znalazłabym pracę w zawodzie, bo jest na nią zapotrzebowanie, ale przede wszystkim wiem, że tutaj jest moje miejsce.

Mam tylko jeden problem, z którym borykam się od lat. Dług. Rodzice ciągle przypominają mi, że jestem im dłużna lata wysiłku i pieniędzy we mnie włożonych. Jako nastolatka zarabiałam drobne pieniądze na pracy przy borówkach, ale nigdy nie były moje, musiałam się dzielić z siostrami, bo mama tak chciała. Zniechęciłam się do jakiejkolwiek pracy przez to. W tej chwili też jestem na utrzymaniu rodziców, boję się podjąć jakiejkolwiek studenckiej pracy w obawie, że stwierdzą, że mogę sama się utrzymywać, a nawet im oddawać. A wiem, że na takiej pracy ledwie opłaciłabym mieszkanie, zwłaszcza że mam wymagające studia i nie mogłabym brać dużo godzin.

Czuję do nich niechęć, bo to niesprawiedliwe, że oczekują ode mnie, że będę im do końca życia pomagać finansowo. Zwłaszcza że nie zarabiają mało, tylko ciągle pieniędzy jakoś dziwnie im brakuje. Nie zamierzam mieszkać z nimi, ale boję się o tym powiedzieć głośno. Chciałabym spokojnie skończyć studia, bo naprawdę je lubię, dużo wniosły do mojego życia. Chciałabym nie czuć się dłużnikiem tylko dlatego, że zajmowali się mną.

Nie boję się, że zerwą ze mną kontakt, jeśli postawię na swoim. Boję się, że pozwą mnie do sądu, bo są do tego zdolni. Boję się też, że w jakiś sposób będą chcieli zniszczyć mi życie, bo dla nich od zawsze byłam inwestycją, jakby właśnie to sobie zaplanowali. A jeśli tak, to nie mogli mnie kochać.
Nie mogę pozbyć się uczucia, że jestem wyrodną córką, bo ciągle biorę od nich pieniądze, więc jestem im coś winna, a tymczasem myślę jak zerwać z nimi kontakty w przyszłości.

#FxTYm

Krótko i na temat.
Jakieś 6 lat dorabiałem sobie kawałek górnej jedynki (zęba) za pomocą waty od patyczków higienicznych oraz kleju super glue.
Formowałem tę watę na zębie i zalewałem ją klejem, aż twardniała.
Pilnikiem piłowałem tę zaschnięta watę z klejem, by nadać odpowiedni kształt.
Robiłem to dość często, gdyż szybko moje dzieło odpadało od zęba.

PS. Od 3 lat mam już koronki i problem z głowy.
PS 2. Zapytacie dlaczego nie poszedłem do dentysty?
Nie z powodu braku funduszy, nie z powodu strachu, tylko z powodu wstydu, że tak zaniedbałem zęby.

#QzoMW

Sytuacja miała miejsce tydzień temu i nawet nie miałam zamiaru jej tu opisywać, ale muszę się komuś wygadać, a nawet znajomym nie chcę o tym mówić, bo takie to żenujące.

Wraz z mężem poszliśmy na obiad do szwagra. Wszystko niby OK, teściowa próbowała co prawda mi co jakiś czas dogryzać, ale ją ignorowałam. Kiedy już mojemu mężowi znudziło się siedzenie przy stole, położył się na podłodze, aby pobawić się z bratanicami. Ja w tym czasie wyszłam do WC. Gdy wróciłam, aż mnie zamurowało. Mój mąż leżał sobie dalej na podłodze, a moja teściowa siedziała na nim okrakiem i całowała go w usta! Nie z języczkiem, tylko takie cmok-cmok. Oczywiście mój mąż nie reagował. Miałam ochotę kopnąć go z całej siły, a ją wyszarpać za kudły, ale jedyne, co byłam w stanie zrobić w tym szoku, to tylko wrzasnąć "Co wy tu do jasnej cholery odpier...?!?!".

Jako że jestem w zaawansowanej ciąży, z tego wszystkiego dostałam silnych skurczy i skończyło się na wizycie w szpitalu, na szczęście jeszcze nie urodziłam. Jak wróciłam, wzięłam męża na rozmowę, jednakże on uważa, że nic złego się nie stało (jego rodzina pod względem wzajemnych relacji jest zdrowo pierd..., ale na opisanie wszystkiego nie starczy mi znaków). Dla mnie to wszystko jest chore. Mąż ma 39 lat, a takie rzeczy robi? Od tygodnia śpimy osobno, bo po prostu brzydzę się nim. Jak tylko się obok mnie kładzie, przed oczami mam TEN widok... Oczywiście wg męża jestem przewrażliwiona, bo w każdej NORMALNEJ rodzinie tak się właśnie robi:-/

#svL6A

Słowem wstępu, mam psa i nie mam dziewczyny. Całkiem niedawno poznałem pewną niewiastę, rozmowa była naprawdę wciągająca, więc poziom poszedł w górę i zaprosiłem ją do domu. Mój pies to taka typowa przylepa, kiedy ja z kimś przychodzę do domu, to nie szczeka na tę osobę zupełnie. Kiedy ktoś obcy przyjdzie sam i zapuka, wtedy szczeka. Jako że przyszedłem razem z dziewczyną, od razu zobaczył w niej kumpelkę. Jest to typ, który będzie próbował zwrócić na siebie uwagę za wszelką cenę poprzez znoszenie wszystkiego co popadnie. Poczciwy dwuletni goldenek szukający miłości wszędzie gdzie się da, strasznie towarzyski i bardzo lubi ludzi, szczególnie tych, których przyprowadzam sam do domu. To taka kochana futrzasta kuleczka. Sposób na niego jest taki, by po prostu obejrzeć to co przynosi, wziąć do ręki, a jego samego pogłaskać. Spektakl się kończy, od tej pory będzie przychodził tylko po randomowe mizianko za uchem, lub by pokazać "patrz, mam kapeć w zębach, spoko, nie?".

Trzecia wizyta mojej nowej koleżanki w domu, pies jakby nieobecny, snuje się po domu, nawet nie podejdzie. Dziwne rzeczy, bo do mnie samego się tuli standardowo, włazi na kanapę, głowę kładzie na kolana, a teraz nie ma psa, nawet żadną piłką po domu się nie bawi, z szelkami w zębach nie biega.

Wyszedłem na chwilę do łazienki, a z kuchni słyszę jakieś syki i skamlanie. Po cichu wyjrzałem, a tam moja nowa koleżanka psa mi widelcem odgania i go dźga...
Na moje dość agresywne pytanie co ona sobie wyobraża, odpowiada mi, że już ma dość tego śliniącego się mopa, który ciągle tylko przyłazi i gryzie za ręce (ten pies nigdy nikogo nie ugryzł, sąsiad by się nie bał mu wsadzić do pyska przewodów hamulcowych od Passata), ma dość, że ciągle za nią łazi, znosi kapcie i śmierdzi. Że nie chce więcej mieć kontaktu z tym psem.


Życzenie spełniłem, rzekłbym, natychmiast. Grzecznie wziąłem ją pod rękę i wyprosiłem za drzwi.

Nikt nie będzie krzywdził mojego psa.

#zcWpK

Historia koleżanki (K), a właściwie... jej kota. Dodana za zgodą obojga ;)

Kot trafił do K od naszej wspólnej znajomej, która wyjeżdżała do pracy za granicę. K mieszka sama, jest trenerem sztuk walki - co ma znaczenie w naszej opowieści - i bardzo kocha zwierzęta. Jakiś czas temu zmarł jej ukochany pies, więc po telefonie od znajomej od razu zdecydowała na tak.

Ponieważ K wyjeżdżała na jakieś zawody, zaproponowała znajomej odbiór kota w kolejnym tygodniu. Nie, już, teraz, koniecznie teraz. Niestety, K nie mogła wyjazdu przełożyć, więc ze smutkiem zrezygnowała.
Na początku następnego tygodnia K dostaje telefon od znajomej: kot w schronisku, jeśli chce, może przyjechać, ale za kolejny tydzień lub dwa. Hm... dziwne. Zapytana, dlaczego, znajoma szybko skończyła rozmowę, wymigując się pobytem na lotnisku i w ogóle, zaraz samolot odleci. No okej.

K podjechała do schroniska. Poinformowała pracowników, o jakiego stworka chodzi. Zastała... zszokowaną kupkę nieszczęścia po operacji. Pracownik poinformował, że kot został zapakowany w worek i wrzucony prosto pod samochód na ruchliwą ulicę. Na szczęście "jedynie" go poturbowało, a właściciel samochodu odwiózł kota najpierw do weta, a potem do schroniska. Po chipie zidentyfikowali właścicielkę - znajomą K. Wezwana, stwierdziła, że kot jej uciekł i długo go szukała, jakie to szczęście, że się znalazł, w sumie to nic mu nie jest, a ona i tak wyjeżdża, więc go tu zostawi, zna kogoś, kto się po niego zgłosi... Nie było bezpośrednich dowodów na udział znajomej K w wypadku kota, kierowca nie widział sprawcy.

K zalała krew. Jej zdaniem znajoma, woląc szybciej pozbyć się problemu z kotem niż czekać na K, wymyśliła taki oto sprytny sposób... ale nie pykło, bo kot wykorzystał widać jedno ze swoich dziewięciu żyć, a resztę trzyma w zapasie.
K wzięła tę zestresowaną bidę. Do tej pory kot bardzo boi się ludzi (prócz K) i głośniejszych dźwięków. Ma bardzo smutne, przerażone oczy.
K poczekała, aż znajoma zjedzie na urlop do Polski. Pojechała się z nią spotkać... i spuściła jej, za przeproszeniem szanownych, tak niewąski wp...ol, że dziunia chyba do końca życia nie spojrzy już na żadne zwierzę...
A jaki jest mój udział w tej historii?
Z prawdziwą przyjemnością zawiozłam ją na to spotkanie.

#SKJj2

Jestem astmatykiem i tak się wydarzyło, że ostatnio astma mi się zaostrzyła. Wybrałem się do lekarza (prywatnie oczywiście).

Czekam na przystanku na autobus, wokół nikogo, gdy nagle obok mnie siada pani, na oko 55-60 lat. Wyjmuje z torebki papierosa, zapala go, zaciąga się i dmucha dymem wprost na mnie. Ja na lekach, ledwo oddycham, ale grzecznie i niezbyt głośno się pytam:

- Przepraszam, mogłaby pani tutaj nie palić?
A ona nic, dmucha we mnie dymem. Więc ja nieco głośniej:
- Proszę pani, słyszy mnie pani?
- Pan do mnie? - Odwraca się zdziwiona.
- Tak, czy mogłaby pani nie palić tutaj, tylko obok przystanku? Nie chcę być narażony na kontakt z dymem papierosowym.

Kobieta wstaje, wyraźnie oburzona, odwraca się do mnie przodem i zaczyna krzyczeć:
- Kto cię kultury nauczył! Nie podnoś na mnie głosu, gnoju, jestem starsza, tak nie wolno! Będę paliła gdzie mam ochotę!

Byłem w naprawdę złym nastroju i ledwo oddychałem, więc bez zastanowienia, z morderczą miną powiedziałem do niej:
- Zamknij się i wypierd*laj.

Pani chyba się trochę przestraszyła, bo dość nieświadomie powiedziałem to głosem podobnym go głosu Bogusia Lindy, i poszła palić jakieś 10 metrów od przystanku, a ja do teraz mam wyrzuty sumienia, bo w sumie pomimo chęci nie popisałem się kulturą. No ale cóż, tak to jest, jak się pali na przystanku. ;)

#Bv0D0

Na wstępie powiem, że pochodzę z dużej rodziny (mam 7 rodzeństwa). W domu nigdy się nie przelewało. Ostatnio udało nam się podpisać umowę z jednym supermarketem. Raz w tygodniu zabieraliśmy ze sklepu produkty, których terminy ważności prawie się skończyły, tak naprawdę to zostawał tylko jeden dzień.

Zawsze była to loteria, mogliśmy dostać wszystko, dosłownie. Raz dostaliśmy 8 kg masła (!). Jedna z dostaw dała nam kilkanaście kilo mięsa, głównie przeznaczonego na grilla, jakieś karkówki i kiełbasy.

Ponieważ kończyłem 3 gimnazjum, to chciałem zrobić spotkanie dla całej klasy, miałem duży dom i duży ogródek, więc zaprosiłem wszystkich na grilla. Nie chciałem robić żadnego Elo-Melo. W sumie to spodziewałem się, że przyjdzie max 10 osób, bo taką miałem klasę. Planowaliśmy rozpocząć grillowanie od razu po zakończeniu, czyli jakoś o 19. Ten dzień już od rana zapowiadał się ciekawie: rodzice powiedzieli, że wieczorem wychodzą i w sumie nie będzie ich w ogóle w domu; starszy brat miał jakieś zebranie, które zorganizował w swoim pokoju; ostatecznie przyszło koło 20 osób.

Wcześniej mówiłem, że nie należę do najbogatszych, ale mogłem ich wszystkich wyżywić, bo miałem górę mięsa w zamrażarce. Na szczęście reszta klasy zaoferowała pomoc i przynieśli pozostałe niezbędne składniki grillowania.

Było naprawdę super, świetnie się bawiliśmy (bez alkoholu! 3 gim!) Odpaliliśmy muzykę na pół osiedla, były tańce i śpiewy. W pewnym momencie jako gospodarz wygłosiłem przemówienie (które - swoją drogą - podobno wyszło ekstra). Później już tylko rozmawialiśmy o przeżytych 3 latach. Było to najbardziej niesamowite przeżycie z moją klasą. Na pożegnanie prawie wszyscy płakali. (Na tym oficjalnym - w szkole - było beznadziejnie). Dla mnie było to coś wspaniałego, bo przez te trzy lata starałem się bardziej otworzyć na ludzi, ten grill był sukcesem jeśli chodzi o 3-letnią pracę nad sobą. Nigdy wcześniej nie byłem bardziej wzruszony, naprawdę, pierwszy raz tak mocno targały mną emocje. Dzień później dowiedziałem się, że równoległa klasa poszła na wielki melanż gdzieś w plener...
Trafiłem na super klasę, trochę się boję, że w liceum trafię na jakiś idiotów.

PS. Żodyn nie dowiedział się, skąd wziąłem mięso na grilla ;)

#kzpF0

Jestem już wolny, mam czyste konto i teoretycznie mogę żyć jak normalny człowiek. Poznajcie moją historię, jeśli chcecie.

Miałem 21 lat, złapałem Boga za nogi i żyłem w jednym z największych miast Polski. Studia, znajomi, dziewczyna, która będzie matką moich dzieci... Dobre relacje z rodziną, perspektywy na przyszłość. Miałem również przyjaciela od dzieciństwa, najlepszy człowiek na ziemi. Podstawówka, gimnazjum, liceum... Zawsze razem.
Trochę o mnie...

Jestem abstynentem, alkoholu spróbowałem i nigdy więcej nie chciałem go pić. Tak zwyczajnie. Na imprezach miałem miano Ogarniacza - ktoś za dużo wypił? Walił z tym problemem prosto do mnie, w tym stałym klientem był mój przyjaciel. Zabierałem takiej osobie co ważniejsze przedmioty, klucze, portfel czy telefon, oczywiście oddawałem jak wytrzeźwieli. Czasami pomagałem zajść do mieszkania albo wsadzić pijany łeb do taxi. Zazwyczaj były to zabawne historie. Do czasu...

Przyjaciel dał mi portfel, telefon, klucze i dosłownie wszystko co miał w kieszeni, wyjął jeszcze 50 zł i poszedł...
Ostatni raz widziałem wtedy jego twarz, uśmiechnięta i pogodną (fałszywą).
Impreza zaczęła mnie męczyć, więc wyszedłem na dwór, na papierosa (oj, jaki to ważny środek płatniczy...). Zapalam i spod ziemi wyrasta patrol policji... Standardowa kontrola, wyjmuję portfel, ale nie mój, więc chowam go i wyjmuję swój.
Policjanci podejrzliwie na to zareagowali i kazali wyjąć wszystko z kieszeni, byli poważni i stanowczy, wyjąłem wszystko.

W portfelu przyjaciela znaleźli tabletki extasy, marihuanę, troszkę koki i śladowe ilości innych narkotyków, do tego sporo gotówki i żadnych dokumentów.

Zostałem oskarżony i skazany za handel nielegalnymi substancjami. 3 lata więzienia, bez zawiasów (bez sensu życia...) .

Rodzina odwróciła się ode mnie, nie uwierzyli w to, że nie miałem z tym nic wspólnego, nawet moja matka.
3 lata spędziłem w zakładzie karnym, to co tam się działo to historia nie na anonimowe...
Przyjaciel nigdy mnie nie odwiedził, nigdy nie przeprosił, nie przyznał się...
Dziewczyna mówiła, że uwierzyła, ale po roku przestała mnie odwiedzać, później dowiedziałem się, że spotyka się z kimś nowym - nie dziwię się...

Nie ma morału, nie ma jakiegoś zwrotu akcji, nie wróciła do mnie tamta dziewczyna, sprawiedliwość nie dosięgła mojego przyjaciela....
Minął rok od wyjścia z pierdla, czuję się strasznie stary, wymęczony. Straciłem bezpowrotnie najpiękniejsze czasy młodości - studia, imprezy, Erasmus, wyjazdy do Stanów dla młodych studentów... Miłość...
Chciałem tylko w jakimś stopniu się wyżalić, bo w sumie to nie mam nikogo kto by tego chciał słuchać, a tutaj czuję, że pasuję i nikt nie wytknie mnie palcem.
Dodaj anonimowe wyznanie