#2jQ63

Poznaliśmy się, gdy byłam na ostatnim roku studiów (on był starszy o 12 lat). Od razu zaiskrzyło. Pierwsza, druga, trzecia randka... Na czwartej zaproponował, bym się do niego wprowadziła. Po 3 miesiącach mi się oświadczył, a ślub wzięliśmy niecały rok później. Było jak w bajce. Spędzaliśmy ze sobą mnóstwo czasu, ale jedno drugiemu nie zabraniało spotykania się z "osobnymi" znajomymi czy realizowania swoich pasji. Miałam w nim nie tylko męża i kochanka, ale też wspaniałego przyjaciela. Potrafił mnie wysłuchać, rozśmieszyć, pocieszyć, gdy zaszła taka potrzeba.
Oboje dobrze zarabialiśmy. Ja w branży IT, on miał kilka nieźle prosperujących firm. Dużo podróżowaliśmy, zwiedziliśmy kawałek świata. Dwa lata po ślubie ruszyliśmy z budową domu, w międzyczasie zaszłam w ciążę. Często słyszeliśmy od znajomych czy rodziny, że jesteśmy szczęściarzami i wygraliśmy życie.

Ale nic nie może przecież wiecznie trwać... Pamiętam ten dzień, jakby to było wczoraj. Wracałam z córką od lekarza. Mniej więcej w połowie drogi do domu zadzwonił telefon. Nieznany numer. Od razu poczułam, że stało się coś niedobrego.
- Dzień dobry. Pani X?
- Tak. O co chodzi?
- Pani mąż miał wypadek. Proszę przyjechać do szpitala...

Pomimo łez płynących do oczu, zebrałam się w sobie i zawiozłam Polę do mojej mamy, a sama popędziłam do szpitala. Diagnoza zwaliła mnie z nóg - złamany kręgosłup.
Szczerze powiedziawszy, słabo pamiętam okres jego pobytu w szpitalu. Funkcjonowałam jak robot.

Po powrocie do domu zamknął się w sobie całkowicie. Jeśli się odezwał, to tylko po to, by wyzwać mnie albo mężczyznę, który w niego wjechał. Nie chciał uczestniczyć w rehabilitacji, pluł jedzeniem, potrafił wylać zawartość worków z moczem czy kałem...
Przez to wszystko zaniedbałam córkę, która praktycznie zamieszkała z moją mamą.

Po 7 miesiącach walki, choć wcześniej bardzo się przed tym wzbraniałam, wyszłam z propozycją opiekunki. Jaką on mi zrobił awanturę... Dom pod miastem, a strzelam, że słyszeli go nawet w ratuszu w centrum. Na koniec rzucił, że skoro tak bardzo sobie z nim nie radzę, to śmiało - mam go oddać do ośrodka.

Mówisz - masz. Mieszka tam od ponad roku. Odwiedzam go raz na tydzień, czasem częściej, czasem rzadziej.
Czy żałuję? Wcale. Choć nadal kocham człowieka, za którego wyszłam, to tego, kim stał się po wypadku, szczerze nienawidzę.

#ICQve

Wakacje, idę wraz z mężem i dzieckiem deptakiem jednej z nadmorskich miejscowości w Polsce. Naszym oczom ukazała się mewa, która ewidentnie miała problem z lataniem. Błąkała się między nogami przechodniów. Chwilę się jej przyglądałam, zastanawiając się gdzie zadzwonić, aby ją zabrali. Nagle ptak wbiegł na ulicę, przed koła rodziny (2+2) w gokarcie - dzieci miały frajdę, bo goniły biednego ptaka, a rodzice dolewali oliwy do ognia, skręcając w jej stronę.

Stanęłam i zaczęłam bić brawo i gratulować im postawy i przykładu, jaki dają dzieciom. Gościu z gokarta bardzo się zdenerwował i coś do mnie wykrzykiwał, że jakim prawem go oceniam, a dzieci się przecież tylko bawią. Nie ukrywam, że z radością do niego podeszłam, wyjęłam odznakę, poczekaliśmy na radiowóz (ja byłam na urlopie, więc nie miałam przy sobie alkomatu itp.). Okazało się, że gościu był po alkoholu, dostał mandat, bana na prawko na 3 miesiące. Prawie przy nas płakał.

Tak że, drodzy anonimowi, używajcie mózgu  również na wakacjach, bo nigdy nie wiecie, kiedy traficie na tajniaka.

#fTo5m

Mam 14 lat i mieszkam razem z pięcioletnim bratem oraz rodzicami. Nieważne, czy są wakacje czy nie, muszę zajmować się bratem. Wracając ze szkoły, odbieram go z przedszkola. Potem w domu daję mu, czasem też gotuję, obiad. Sprzątam, piorę, myję, odkurzam, zajmuję się zwierzętami i oczywiście wychowuję brata. Robię wszystko, co robią matki moich rówieśników. Przez to nie mam czasu wolnego, nawet by odrobić lekcje, a co dopiero by wyjść ze znajomymi. Codziennie czuję się wyczerpana, oprócz dzisiejszego dnia.

Mój brat, rysując jakieś stworki na kartce, powiedział do mnie "Mamo, dasz mi piciu?". Zszokowało mnie i stojąc jak wryta spytałam, dlaczego powiedział do mnie "mamo". Wytłumaczył się: "Pani w przedszkolu mówiła, że mama jest z nami zawsze, a to ty się mną opiekujesz, więc to ty jesteś moją mamą".

Nie mogłam się powstrzymać i popłakałam się, a mały zaczął mnie pocieszać.

#JdsJZ

Jestem w trakcie szkolenia do licencji pilota w jednym z aeroklubów na północy Polski. Szkolenie takie obejmuje także loty samodzielne przed otrzymaniem licencji - instruktor zostaje wtedy na ziemi, a samemu lecę na sąsiednie lotniska.

Nikt nie wie, że przed takimi lotami bardziej zwracam uwagę na to co zakładam, żadnych dziur w skarpetkach czy znoszonych ciuchów. Wszystko dlatego, żeby w razie wypadku nie było wstydu na sekcji. Może to i bez sensu, i tak wiadomo jak człowiek wygląda po takim wypadku, ale jakoś mi to pomaga :)

#CyPj2

Wiele osób dziwi się, że mam stolik oraz cały zestaw do hybryd w łazience. Nikomu nigdy o tym nie mówiłam, ale powiem Wam. Zawsze gdy robię cokolwiek z paznokciami, chociażby zacznę je obgryzać, to niekontrolowanie sikam... Dlatego przesuwam sobie stolik do kibla, po czym zdejmuję gacie, siadam na tronie i robię paznokcie. Nikt z moich znajomych i bliskich o tym nie wie.

#yX0m5

Mój ojciec nie żyje od czterech lat. Zmarł na raka.
Ostatnie zakupy odzieżowe, jakie z nim pamiętam. Zbliżała się jesień. Chodziliśmy i szukaliśmy kurtki dla niego. Ja, on i moja mama. Było już wiadomo, że jego dni są policzone. Przeglądając różne kurtki w sklepie natknął się na strasznie drogą skórę, która bardzo mu się spodobała.

I wstydzę się tego do dzisiaj, ale wtedy pomyślałam "Po co chce kupić taką drogą kurtkę, jak i tak niedługo umrze?".


Jak o tym myślę, to zbiera mi się na płacz. Do dzisiaj mi wstyd za tę myśl.

#HYGq4

Historia miała miejsce 8 lat temu, ale dalej śni mi się w nocy, powodując ataki histerii.
Tego dnia pogoda była straszna, burza, oraz ogromny deszcz, mój mąż właśnie wracał z pracy. Niecałe 70 m od domu uderzył w ciężarówkę.
Wezwałam pomoc, sama niewiele mogłam zrobić. Samochód był w strasznym stanie, podobnie mój mąż, ale wiedziałam, że żyje.

Czekałam jakieś 6-7 minut, ale dla mnie to była wieczność. Gdy przyjechała karetka, szybko zajęli się mężczyzną z ciężarówki, nie zwracając uwagi na samochód, gdy płacząc prosiłam o pomoc dla mojego męża, jeden z ratowników powiedział do mnie "trupa nie będę wyciągał", kiwając głową w stronę naszego samochodu. Świat stanął w miejscu, a wściekłość i chęć mordu na owych ratownikach wzrastała z każda kolejną sekundą i spojrzeniem na ten przeklęty samochód.
Zrobiłam tam taki raban, że po chwili mój mąż był w karetce i drodze do szpitala, z którego został przetransportowany helikopterem do kolejnego.

Przeszedł dwie operacje, niestety lekarze musieli usunąć fragment czaszki, ale co najważniejsze żyje i ma się bardzo dobrze.

Do dziś mój ukochany dziękuje mi za to, że o niego tak walczyłam i nie dałam mu tam umrzeć.
Zastanawia mnie tylko, czy jeśli mnie by tam nie było, to po prostu by go zostawili na pewną śmierć.

Uprzedzając pytania: tak, zgłosiłam to zachowanie odpowiednim organom, lecz niewiele mi to dało, ponieważ "mąż ŻYJE".

#Ooore

Kiedyś organizowałem grilla na działce. Parę osób, w tym moja dziewczyna (dla historii niech ma na imię Ola). Na działce niedawno wybudowaliśmy wychodek, z tym że nie był dokończony, więc jak ktoś zrobił "kuku", to trzeba było wynieść na zewnątrz, bo by śmierdziało. Wszyscy żartowali z możliwości pójścia na "dwójkę".
Wszystko szło dobrze, dopóki Ola nie poprosiła mnie na stronę i z ogromnym wstydem wyznała mi, że ma parcie. Każdy facet na pewno zna określenie "Demon nie wybiera...". Nikt wcześniej nie chodził do toalety, ona się wstydziła...

Najpierw poszła ona, potem ja po niej, mówiąc głośno, jak to mnie nie przycisnęło. Ku jej uldze i mojemu przerażeniu, że kobiety robią gorsze klocki niż facet po kebsie, musiałem wyjść z "tym" na zewnątrz. Śmiali się ze mnie wszyscy chyba z miesiąc, a i do tej pory często wspominają owego "Demona", który mnie opanował.

Nikt nie wie, że byłem bohaterem bez peleryny, przynajmniej dla Oli ;-)

#X0oLv

Mam 3-letnią córkę, moja żona nie żyje od 1,5 roku. Dzisiaj odebrałem wyniki testu na ojcostwo (już drugie - musiałem się upewnić). I mam pewność, że nie jestem biologicznym ojcem.

Kocham córkę nad życie, ale nie wiem co robić. Przez półtora roku prawie dzień w dzień chodziłem na cmentarz i opowiadałem pomnikowi o tym, co robiliśmy, o tym, że Hania uczy się nowych słów, coraz piękniej koloruje, że poznała nowy wierszyk w przedszkolu. Nienawidzę swojej żony. Nie wiem, jak mogła mi to zrobić i przez te wszystkie miesiące codziennie kłamać mi w żywe oczy. Nie wiem, jak mam opowiadać córeczce o mamie bez żalu w głosie. Nie wiem, czy i za ile lat powiedzieć jej, że nie jestem jej prawdziwym tatą.

Pamiętam, jak przyłapałem żonę na pocałunku z kolegą z pracy, a ona zarzekała się, że to tylko jeden raz, a ja jej wybaczyłem. Jak moi koledzy mówili, że zdradza mnie na prawo i lewo, a ja twierdziłem, że to nieprawda, że przecież obiecała...
Pamiętam, jak pokazała mi pozytywny test ciążowy, a ja rozpłakałem się ze szczęścia. Jak chodziłem z nią na wszystkie badania i zaczytywałem się we wszystkich poradnikach o rodzicielstwie.

Nie będę szukać biologicznego ojca Hani. Zrobię wszystko, by być najlepszym ojcem na świecie, nawet jeśli nieprawdziwym.

#VQGQQ

Moi rodzice mieli interesujący sposób wyrażania swojej troski o mnie. Jakieś 8 posiłków dziennie, do tego przekąski i słodycze cały czas, nawet jak nie chciałem, czyli prawie zawsze, bo niech Kamilek ma szczęśliwe, radosne dzieciństwo. Do matury byłem chorobliwie otyły, a gdy prosiłem, żebyśmy coś zmienili, bo nie chcę tak wyglądać, to nie marudź, zjedz jeszcze, cały dzień gotowałam, zjedz, bo mamusi będzie smutno, zjedz, bo się zmarnuje, a w Afryce to dzieci są głodne. Oczywiście nie pozwolą na żaden wysiłek fizyczny, bo się potłucze, zadrapie, nogę złamie, porwą go, pobiją.

I tak sobie żyłem, zero kolegów, dziewczyn, imprez. Wszyscy w szkole cały dzień się śmieją, ktoś im zwróci uwagę to udają, że przepraszają i zaraz zaczyna się znowu. Dziewczyny nazywają cię beką smalcu, chłopaki na WF-ie pytają trenera, czy mogę nie grać w piłkę, bo i tak jestem za wolny, trener się zgadza, bo i tak jestem za gruby na grę. Jedyni dwaj koledzy stwierdzają, że nie mogą się ze mną pokazywać, bo dziewczyny się z nich śmieją, że kolegują się z taką tłustą baryłą. Oczywiście o imprezie, wycieczce mogę zapomnieć. Nawet gdyby mnie rodzice puścili, to i tak nikt mnie tam nie chciał. Gdy czasem się przemogłem i przyszedłem na jakieś spotkanie, zwykle i tak wyszedłem po pół godzinie, bo miałem dosyć wyzwisk.

Matura zdana, wyjeżdżam na studia do innego miasta. Pierwsza decyzja - schudnąć. Przez rok straciłem połowę wagi. Nauczyłem się kontaktować z ludźmi. Zacząłem żyć jak normalny człowiek. Ale zacząłem z czasem bać się jedzenia. Byłem szczupły, ale gdy patrzyłem na jakikolwiek posiłek włączał się strach. Zjem to, znowu będę beką smalcu, znowu będę co noc chciał umrzeć, znowu wszyscy się będą śmiali, lepiej zostaw to, nic nie jedz, jeśli już zjadłeś, to wyrzygaj. Dostałem anemii. Lekarz, do którego trafiłem był na szczęście bardzo zaangażowany w swoją pracę. Wysłał mnie do psychologa i dietetyka. Diagnoza - anoreksja. Jestem w trakcie leczenia. Z rodziną nie utrzymuję kontaktu, mam do nich za dużo żalu. Spotkałem ludzi z podobnymi problemami. Trochę mi z nimi lżej, wspieramy się nawzajem. W zeszłym tygodniu po raz pierwszy od dawna zjedliśmy razem dwudaniowy obiad. Nawet z małym deserem. Nikt go nie zwrócił, ja powoli przestaję się bać.
Będzie lepiej, trzymajcie kciuki.
Dodaj anonimowe wyznanie