Poznałam go w ostatniej klasie liceum, zaraz na jej początku. On, student chemii, bardzo mi imponował, a poza tym był sympatycznym facetem. Zaczęliśmy się spotykać, a po roku zamieszkaliśmy razem, gdy zaczęłam studiować.
Od momentu zamieszkania razem wiele rzeczy się zmieniło. Bardzo pilnował tego, co jemy. Nie mogłam ugotować spontanicznie obiadu, tylko musiał być on skrupulatnie zaplanowany z tygodniowym wyprzedzeniem. Podczas jego przygotowywania musiałam ważyć każdy kawałeczek, smażyć w odpowiedni sposób, na wyznaczonej przez niego ilości tłuszczu. Kiedy nie zważyłam jednego składnika, po prostu zapominając o nim, robił awanturę, zarzucając mi, że chcę być gruba i jemu też tego życzę. Potem sam przygotowywał posiłki, a ja miałam zakaz wchodzenia do kuchni.
Jak go poznałam, ważyłam 65 kg przy wzroście 170 cm, więc miałam prawidłową wagę. Przez pół roku od zamieszkania z nim schudłam 12 kg. On ustalał mój jadłospis, ilość produktów, które mam spożywać. Jak czasami zauważył kawałek papierka po batoniku w mojej torebce, obrażał się i krzyczał o to, że nie stosuję się do jego poleceń. Totalna paranoja, ale znosiłam to cierpliwie tłumacząc sobie, że to tylko fanaberie, że każdy ma jakiegoś bzika, a ten nie jest jakiś wyjątkowo szkodliwy.
Potem jednak zmusił mnie do ćwiczeń. Codziennie po godzinie ćwiczeń, z reguły wieczorem, 3 razy w tygodniu basen, 3 razy w tygodniu bieganie. Byłam wykończona. Schudłam jeszcze mocniej. Ważyłam 45 kg i cały czas chudłam.
Zaczęłam podjadać coraz bardziej, do pracy przygotowywałam sobie lub kupowałam całe naręcze jedzenia. Zorientował się i znowu miałam awanturę.
A potem nastąpiło coś, czego nie mogłam już zaakceptować. Codzienne ważenie. To było bardzo upokarzające. Musiałam się rozebrać i stanąć nago na wadze, a on sprawdzał, czy nie przytyłam. Jak schudłam, dostawałam nagrodę w postaci pochwały, a jak przytyłam, znowu krzyczał.
Obydwoje żyliśmy jak w jakimś amoku. Dla mnie to stawało się coraz bardziej normalne, powoli nie traktowałam tego jak jakieś odchylenie od normy. Prawdopodobnie dlatego, że wszystkie te dziwactwa wprowadzał stopniowo. Rodzina pytała co się ze mną dzieje, ale tłumaczyłam to stresem na uczelni i brakiem czasu na jedzenie.
Po roku, gdy wyglądałam jak szkielet, doszło do mnie (tak, dopiero po roku!), że on sam wygląda dobrze, normalnie. Zapytałam go wtedy, dlaczego on tak nie chudnie, a on odparł "Ja? Ja nie muszę. To ty byłaś gruba, jak się poznaliśmy. W końcu wyglądasz pięknie". To był policzek dla mnie. Spakowałam się jeszcze tego dnia i wyprowadziłam do domu rodzinnego. Wzięłam dziekankę i postanowiłam wrócić z pomocą dietetyka do swojej normalnej wagi. On przez bardzo długi czas próbował nawiązać ze mną kontakt, aż mój ojciec się z nim nie rozmówił. Teraz, po dwóch latach, znowu mam swoją wagę z liceum.
Ładne parę latek temu przydarzyła mi raczej dziwna sytuacja.
Otóż wracam ja sobie z alkoholowej libacji do mojego domku na przedmieściach, niestety z buta (z racji późnej nocy albo wczesnego poranka, zależy jak patrzeć, kwestia sporna) i lasem, walcząc z naprawdę mocnym halnym. I tak mijam ja sobie te złowieszcze drzewa, kontempluję nad sensem życia i śmierci, delikatnie się irytuję, że za trzy godziny do roboty itd. No pijacki standard.
Rozmyślania brutalnie przerwał mi fakt, że coś zapierdoliło mi w brzuch z chyba prędkością światła i przeleciałem nad ziemią z dobre 3 albo 4 metry. I tak pluję pod siebie, staram się złapać oddech i jakimś cudem wstać i jestem niemal PEWNY, że to jakiś miły Sebuś z kolegami upodobał sobie moją paczkę z pogniecionymi szlugami i garść żółtych w portfelu. Podnoszę wzrok i...
Sarna.
Sarna zajebała mi z główki z rozpędu.
Nie wiem kto był bardziej zdziwiony, ja czy ona.
Jakoś tak głupio było się tłumaczyć nazajutrz, że ten wielki fioletowy siniec na brzuchu to dlatego, że sarna mnie potrąciła w lesie, a nie od bójki.
Gdy idę po swojego syna do żłobka z pustą spacerówką, mam wrażenie, że ludzie patrzą na mnie jak na człowieka z zaburzeniami psychicznymi.
Moja siostra ma dwie córeczki, jedna ma 4 lata, druga 2. Siostra nie pracuje, jej mąż pracuje za granicą i zjeżdża co 4 tygodnie.
Od zawsze moja siostra to był typ imprezowiczki. Nigdy nie stroniła od alkoholu. Na imprezach rodzinnych potrafiła wypić kilka drinków i zapić piwem, mając pod opieką swoje córki. Wtedy ja zajmowałam się małymi, tłumacząc sobie, że siostra wiedziała, że ja niepijąca przypilnuję jej dzieci, więc mogła sobie pozwolić.
Dwa miesiące temu wpadłam do niej na gościnę i wyczułam zapach wódki. Porozmawiałam z nią, powiedziała, że była jej koleżanka, że wypiły po jednym drinki. OK.
Około dwóch tygodni temu znów wpadłam, bo akurat przechodziłam, drzwi otworzyła mi starsza pociecha, mówiąc, że mamusia źle się czuje i śpi. Faktycznie spała, pijana, ledwo kontaktowała. Wkurzyłam się, zabrałam siostrzenice do siebie. Następnego dnia poważnie pogadałam z siostrą. Obiecała, że to tylko jeden wybryk, bo wpadli znajomi i "tak wyszło".
Wczoraj odwiedziłam ją, bo wiedziałam, że dzień wcześniej miała domówkę. Znów powtórzyła się sytuacja, siostra spała pijana, dzieci bawiły się same w salonie.
Jestem złą siostrą i zadzwoniłam na policje, zgłosiłam co zastałam. Teraz siostra będzie miała kontrole i sporo problemów. Dzieci odwiozłam do dziadków.
Najzabawniejsze jest to, że to JA jestem tą złą. Jeszcze wczoraj dzwonił do mnie szwagier robiąc awanturę, że niszczę ich rodzinę, bo sama nie mam dzieci i im zazdroszczę.
Rodzice nie chcą ze mną rozmawiać, bo na własną siostrę policję wezwałam, a przecież dzieciom się nic nie stało!
Cóż, ja uważam, że postąpiłam słusznie. Nigdy bym sobie nie wybaczyła, jakbym zlekceważyła tę sytuację i dzieciom coś by się stało, bo moja siostra wolała pić zamiast zająć się dziećmi. Albo chociaż załatwić im opiekę.
Dorywczo jestem dostawcą pizzy.
Wieczór. Kolejna dostawa. Pusta droga, a na niej potrącony pies. Zatrzymałem się, z nadzieją, że jeszcze będzie żył, że obrażenia nie będą poważne, że zawiozę go do weterynarza, że zwierzak przeżyje.
Wysiadłem z samochodu, podbiegłem. Żył.
Wziąłem go na ręce, zapakowałem do samochodu, znalazłem adres do najbliższej kliniki weterynaryjnej i popędziłem w jej kierunku.
Jego apatyczne skomlenia i pokora, z jaką leżał i czekał, rozkleiły mnie do tego stopnia, że zapomniałem, że przecież jestem w pracy.
"Zdecydowanie bezdomny. Uratuję mu życie i przygarnę. Tak będzie. Szczęśliwe zakończenia istnieją".
Nie istnieją. Finał jest taki, że do kliniki wprawdzie dojechałem, ale psiak już ledwo dyszał, a niecałą godzinę później zmarł na rękach weterynarza.
Z pracy zniknąłem na jakieś dwie godziny. Pewnie mnie jutro zwolnią.
Warto?
Warto.
Alergia czym jest każdy wie. Nikogo nie zdziwi uczulenie na orzeszki czy owoce morza. Zdarzają się jednak alergie bardziej problematyczne, w moim przypadku - na wieprzowinę. Co to oznacza?
1. Czytanie każdej (!) etykiety.
Alergia na wieprzowinę oznacza również reakcję na żelatynę wieprzową. Gdy problem rozwinął się u mnie (jakieś 3 lata temu), byłam w szoku, ile produktów zawiera ten składnik. Śmietany, jogurty, serki, ciastka, kremy. Oprócz tego dodatek jako aromatu do czipsów czy innych przekąsek (obecnie na szczęście coraz rzadszy). Wszelkie produkty "z mięsem" odpadają. Dodać do tego trzeba zmiany składów (regularnie sprawdzam, czy produkt, który kupuję, nagle nie rozszerzył listy składników - zdarza się wbrew pozorom dość często, czasem bez informacji na opakowaniu. A wieprzowina nie jest na liście "popularnych" antygenów, więc czasem znaleźć ją w składzie nie jest łatwo.
2. Restauracje - dyskryminacja "religijna".
Dla wielu osób pracujących w restauracji taka alergia nie istnieje - jestem albo kryptowegetarianką (jedzącą pozostałe mięsa...), albo muzułmanką. Niektórzy próbują nawet przemycić mięso "na próbę". Dopiero informacja, że jak skończę w szpitalu (reakcja jak na orzeszki w filmach), to tego tak nie zostawię, działa.
3. Ale w tym nie ma wieprzowiny!
Największa zmora, do tego często niezamierzona. Nie zliczę ile razy muszę zadawać pytania naokoło, żeby dowiedzieć się, że w czymś "bez wieprzowiny" jednak jest boczek (a to też wieprzowina?), słonina lub salami. We własnej rodzinie mam osoby, którym ciężko zrozumieć, że nie zjem kotleta drobiowego smażonego razem ze schabowym albo leżącym koło niego na talerzu (chodzi o sytuacje, kiedy kurczak pływa w soku ze schabowego), bo wyląduję w szpitalu. Tak samo nie zjem barszczu, w którym podgrzewane były uszka z mięsem. Co z tego, że sam barszcz jest bezmięsny, skoro zdarza się, że któreś uszko pęknie.
4. Przesadzasz!
Alergia jest ze mną od dość niedawna - nieco ponad 2 lata. Wcześniej wieprzowinę jadłam normalnie, choć na szczęście nie byłam aż tak wielkim miłośnikiem, więc tylko czasem zatęsknię. Z każdym kolejnym zetknięciem się z alergenem jest coraz mocniej - początkowo była to tylko duszność, ostatnia wpadka była już niebezpieczna dla życia. Mimo to nadal wiele osób jest przekonanych, że problem sobie wymyśliłam albo że mogę się "odczulić. Dziwnym trafem nikt, kto widział mnie po spożyciu, więcej tego tematu nie podniósł i pilnował razem ze mną, czy gdzieś się toto nie wkradło.
Alergii naprawdę się nie wybiera, a w przypadku ostrej reakcji może być to bardzo niebezpieczne. Proszę, nie wkurzajcie się na tych, co po kilka razy upewniają się, czy mogą coś bezpiecznie zjeść. Nie wynika to ze złych intencji, a z faktu, że kto się z tym nie zetknął często nie wie, jak ważne potrafią być szczegóły :(
Chyba nie byłem zbyt bystrym dzieckiem...
Pewnego dnia, gdy miałem pięć, może sześć lat, zostałem zabrany na wycieczkę do lasu przez mojego wujka. I to nie byle jaką wycieczkę! Był namiot, rozgwieżdżone nocne niebo nad nami i odgłosy przyrody. Było to dla mnie wielkie przeżycie. Wujek nauczył mnie jak rozpalić ognisko i mogłem sam usmażyć na nim pyszną kiełbaskę, która smakowała jak największy rarytas. Bajka!
Gdy wróciłem do domu, opowiadałem rozemocjonowany wszystkim o mojej wspaniałej przygodzie. Koniecznie chciałem pokazać tacie jak zrobić ognisko i usmażyć dla mamy pyszną kiełbaskę. Rodzice słuchali moich opowieści, ale na wyprawę do lasu nie byli chętni. Dzieci w przedszkolu też nie podzielały mojego entuzjazmu - bo robaki, bo zimno, a kiełbaskę można zrobić na patelni, bla, bla...
Postanowiłem więc podzielić się swoją radością z moimi świnkami morskimi. Miałem dwie samiczki w dużym, szklanym akwarium.
Tak. Postanowiłem zrobić dla nich ognisko.
Nazbierałem małych patyków i rozpaliłem im w akwarium miniognisko. Oczywiście nie przewidziałem, że trociny oraz sianko, którym wyłożone było podłoże, szybko zajmą się ogniem.
Nie wiem co było głośniejsze - piski przerażonych zwierząt czy moje krzyki. Na szczęście mama zdążyła na czas wyciągnąć przerażone zwierzęta zanim spłonęły żywcem przez przenikliwą bystrość mojego umysłu.
Jak byłem mały, razem z kumplem bawiliśmy się w tortury. Na szczęście nie lała się krew, ale i tak było ciekawie.
Dość często zostawaliśmy sami w domu (nasi rodzice mieli do nas zaufanie, bo byliśmy uznawani za grzecznych chłopców). Pewnego razu oglądaliśmy telewizję, w której leciał program o metodach tortur. Byliśmy nim zafascynowani do tego stopnia, że postanowiliśmy spróbować. I tak za każdym następnym razem, gdy byliśmy sami, dom zamieniał się w salę tortur.
Wyglądało to tak, że najpierw ustalaliśmy kto jest ofiarą, a kto oprawcą.
Ofiara rozbierała się (do naga!), a oprawca zakładał czarną czapkę (wiecie, taki niby kaptur kata). Ofiara była wiązana na różne sposoby i torturowana przez oprawcę. Tortury to były głównie łaskotki, ale występowało też bicie, przypalanie stóp (na szczęście świeczką na baterie), a nawet robale (najczęściej dżdżownice) kładzione w różnych punktach ciała. Było też zakrywanie oczu i kneblowanie ust torturowanego. Kumpel raz się nawet zesikał, jak go łaskotałem (potem on w ramach zemsty łaskotał mnie dłużej niż było ustalone, wtedy sam się o mało nie zsikałem :D). Nie pamiętam dokładnie jak długo trwały nasze praktyki, ale po jakimś czasie nam się (na szczęście) znudziły.
Oto moje anonimowe, bo nikomu o tym nie powiem ;)
P.S. Dla ciekawskich: Tak, kumpel pamięta. I tak, byliśmy normalni.
Chyba nie rozumiem ludzi.
Całe życie byłam gruba. Nie przez chorobę czy leki, ale przez błędy żywieniowe moich rodziców, a później przez brak prawidłowych nawyków w moim dorosłym życiu. Kilka miesięcy temu podjęłam kolejną próbę by przesłać być pulpetem czy świnią, jak to często w wieku nastoletnim byłam nazywana. Prób miałam wiele i zazwyczaj nic z nich nie wychodziło, bo jak schudłam trochę, to zaraz odpuszczałam sobie. Jednak tym razem postanowiłam zrobić to z głową i wsparciem - poszłam do dietetyka. I tak oto zaczęłam zdrowo chudnąć.
Reakcje ludzi z mojego otoczenia były pozytywne. Wszyscy zachwalali, że świetny pomysł, że lepiej zaczynam wyglądać i och i ach. Aż do teraz.
Jestem w połowie drogi do idealnej wagi, schudłam 10 kg i się zaczęło.
- Kiedy masz zamiar przestać chudnąć?!
- Przesadzasz z tym odchudzaniem!
- Po co płacisz dietetykowi? Przecież znasz zasady odżywiania. Możesz sama sobie dietę z neta ściągnąć. A pieniądze w coś innego zainwestować.
- W anoreksję się wpędzisz!
- Wyglądasz jak szkielet! (80 kg szkielet. Najlepszy komentarz :D)
Nie potrafię tego pojąć. Najpierw ludziom nie pasowało, bo byłam gruba. Teraz nie pasuje, bo przestaje być gruba. Chyba ludziom się nie dogodzi.
A ja nie zamierzam przestawiać dążyć do celu. Swoje komentarze i złote myśli niech sobie w buty schowają!
Dziś chciałam napisać, z czym w pracy spotyka się moja mama, bo tylko położna zna skalę tych problemów. Madek właściwie nie da się dopatrzeć, zwłaszcza że tuż po porodzie dużo kobiet madkuje, trzeba zacisnąć zęby i zrozumieć, a położne przyzwyczajone. Chcę opisać coś innego.
To, że ktoś położy kartkę z wielkim "NIE SZCZEPIĆ" zdarza się minimum raz w tygodniu, specjalne ubranka z tym komunikatem też są popularne. Takich matek jest jednak o wiele więcej, wystarczy, że podczas rozmowy z lekarzem nie wyrazi zgody na szczepienia, położne się tym nie zajmują, więc nie wiedzą, ile mają dzieci antyszczepionkowców. A te kartki i ubranka są zupełnie niepotrzebne, służą jedynie manifestacji swoich poglądów.
O wiele gorsze są jednak eko-wege-wariatki, nie jest ich tak sporo jak antyszczepionkowców, ale wciąż dużo. Niby da się być weganką i zaspokajać wszystkie potrzeby organizmu, ale one o tym nie wiedzą. Wszystkie są wychudzone i nawet ciężko krew pobrać. Jak im się chce znosić ekologiczne pieluchy i myć dziecku pupcie przegotowaną wodą, bo chusteczki to sama chemia, ich sprawa, problem jest gdzie indziej. Takie niedożywione matki prawie nie mają pokarmu. Dziecko ryczy, bo jest głodne, a one nie zgadzają się na podanie mu czegokolwiek, bo naturalne dla niemowlaka jest tylko picie mleka matki. Takie dzieci ciężej przechodzą żółtaczkę, ale żadnych leków też podać nie można, bo nienaturalne. Na badania też się często nie zgadzają i dzieci opuszczają szpital bez badania słuchu czy nawet badań na fenyloketonurię, która niewykryta odpowiednio wcześnie na pewno uszkodzi mózg. To badanie jest naprawdę podstawą.
Te matki często są obrażone, że rodzą w szpitalu, że zła woda, że sama chemia, że szpitale są nienaturalne, że kobiety tyle lat rodziły bez szpitali i było dobrze.
Tylko jakoś umknęły im statystyki, które mówią, że w tych cudownych, naturalnych czasach śmiertelność okołoporodowa wynosiła około 50%.
Dodaj anonimowe wyznanie