Gdy miałem jakieś piętnaście lat, złapałem bakcyla jazdy na deskorolce i wykorzystywałem każdy możliwy element miejskiej infrastruktury, aby uczyć się trików. Na moim osiedlu stoi taki wielki kościół z wielkimi schodami i dłuuuugą, stalową poręczą. Ja i kilku moich znajomych co wieczór spotykaliśmy się przed „domem bożym”, aby mozolnie trenować zjazdy na wspomnianej poręczy. Łatwe to nie było i co chwilę któryś z nas, w połowie drogi, spadał prosto na twarde schody, wrzeszcząc przy tym wniebogłosy. Siniaki, stłuczenia, zadrapania, a nawet krwawiące rany były ceną, jaką przyszło nam zapłacić za zdobywanie wiedzy godnej samego Tony’ego Hawka.
Pewnego wieczora, gdy jeden z nas po raz kolejny z rozpaczliwym jękiem wyrżnął o schody, wielkie drzwi kościoła otworzyły się i wyszedł stamtąd młody ksiądz. Energicznym krokiem podszedł do nas i wrzasnął:
- Czy naprawdę nie macie gdzie jeździć na tych deskach?! Wasze krzyki płoszą mi wiernych! Spowiadać w spokoju nie mogę!
Faktycznie, dotarło do nas, że co i rusz któryś z nas wydaje z siebie głośny ryk bólu, co rzeczywiście słychać w promieniu kilkudziesięciu metrów. Ksiądz spojrzał na nas groźnie, a następnie odwróciwszy się na pięcie, z powrotem pomaszerował do kościoła. Nagle jednak zatrzymał się i rzekł:
- …A skoro już musicie mi tu skakać, to chociaż moglibyście robić to jak należy!
I znów ruszył w naszą stronę, energicznie podwijając sutannę. Zawinął jej dolną część za pasek, a kiedy zbliżył się do nas, wyrwał mi deskę. Następnie wskoczył na nią i od niechcenia wykonał kilka niezłych trików. Zanim zdążyliśmy pozbierać szczęki z bruku, ksiądz rozpędził się i wskoczył na poręcz. Zjechał na dół bez większego problemu, a lądując wykonał efektowny obrót. Podbił deskę, złapał ją w locie i rzucił do mnie mówiąc:
- No! Tak się to robi, amatorzy!
Uśmiechnąwszy się złowrogo, wrócił do siebie, pozostawiając nas z rozdziawionymi gębami i poczuciem najgłębszego zażenowania. Parę dni później ciągnęliśmy słomki i oddelegowaliśmy do kościoła naszego oficjalnego posłańca, aby namówił duchownego do dania nam kilku lekcji. Ku naszej radości ksiądz zgodził się i od tego czasu przez dwa kolejne lata parę razy w miesiącu spotykaliśmy się przed jego „pracą”, aby wspólnie poskakać na deskach. Okazało się, że zanim poczuł powołanie, Adam, bo tak się zwał nasz nowy kolega, brał udział w zawodach deskorolkowych i miał w tej dziedzinie sporo sukcesów. Najfajniejsze jest to, że gość nigdy nie próbował nas nawracać. Traktował nas po prostu jak swoich uczniów i młodszych ziomków.
Do dziś mam z nim kontakt. Ostatnio nawet został proboszczem...
Dzisiaj w miejskim autobusie byłam świadkiem dziwnej sceny.
Dwójka małych dzieci w wieku przedszkolnym siedziała sobie obok siebie i co chwilę się przepychali i kłócili o coś. Ich mama, obładowana zakupami młoda kobieta, stała trzymając się rurki i nie zwracała na nich uwagi. Do czasu. Dzieciaki pokłóciły się tak mocno, że młodsza dziewczynka przywaliła starszemu bratu z całej siły w nos, a ten wrzasnął na cały autobus, tak żeby każdy wiedział jaka tragedia mu się stała.
Mamie nerwy puściły. Położyła torby z zakupami na podłodze, złapała córkę i zaczęła szarpać się z nią. Krzyczała coś niewyraźnie, kazała stać obok siebie, a mała głośno ryczała. Mało tego, podczas szarpaniny, która zbyt długo trwała, zakupy posypały się na cały autobus, a pomidory zostały rozdeptane przez buciki dziewczynki.
Najdziwniejsze jednak było to, co nastąpiło potem. Kobieta powiedziała, że zaraz wysiadają, więc dziewczynka ma posprzątać bałagan sama i to natychmiast. Mała ani myślała to zrobić, z głośnym płaczem poszła usiąść na swoje poprzednie miejsce, a synek dołączył do mamy, która stanęła przy drzwiach i głośno komentowała, że wysiada, a córka zostanie i pojedzie dalej. Chciała ją tym sprowokować i przestraszyć. Dziewczynka wpadła w histerię i krzyczała ciągle, żeby mama wzięła ją za rękę.
Autobus się zatrzymał. Wszyscy pasażerowie przyglądali się tej scenie... a matka najzwyczajniej w świecie wysiadła i nie oglądając się za siebie, poszła sobie z synem, zostawiając w autobusie córkę i część zakupów.
Kiedy autobus ruszył ponownie, pasażerowie zaczęli krzyczeć do kierowcy, żeby się zatrzymał, ale ten zdawał się nie wiedzieć o co chodzi. Zatrzymał się na kolejnym przystanku, ktoś zdecydował się odprowadzić dziewczynkę do jej matki.
Tak szczerze, to nie wiem co mam myśleć o tym. Nie lubię rozwydrzonych bachorów i z całego serca życzyłam źle tej drącej bez powodu mordę dziewczynce. A z drugiej strony uważam, że matka postąpiła bardzo głupio. Pewnie powinnam poczekać aż będę miała swoje dzieci, żeby przekonać się jak to jest, jednak jakoś nie wierzę, że moje dziecko byłoby tak złośliwe i głupie. I nie wierzę, że tamto nie było po prostu źle wychowane. Mnie nikt nie musiał uciszać jak byłam dzieckiem, nie robiłam scen. Nie rozumiem czemu ludzie wychowują dzieci na potwory.
Dawno dawno temu, gdy miałem jeszcze z 6-7 lat, a w darmowej telewizji leciało Naruto i Yu-Gi-Oh, miałem swoją 5-osobową grupkę przyjaciół, z którymi spędzałem całe dnie. Byłem ja, była moja o rok młodsza kuzynka Jagoda, był jej rok młodszy brat Konstanty oraz moi sąsiedzi bracia bliźniacy Kamil i Piotrek. Jak już wspomniałem, w TV leciało Naruto, które było dla nas nad bajką. Zawsze oglądaliśmy razem odcinek, a potem wychodziliśmy na dwór cały dzień bawić się i odgrywać to co akurat działo się fabularnie.
Kamil i Piotrek jako bliźniacy zawsze byli Narutem. Jeden z nich prawdziwym, a drugi klonem. Zmieniali się codziennie, żeby nie było żadnych kłótni. Moja kuzynka jako jedyna dziewczyna w naszej ekipie oczywiście była Sakurą. Jej brat w zależności od dnia był prawie zawsze kimś innym. Raz był Orochimaru i dostawał od nas oklep, ale finalnie dawaliśmy mu wygrać, żeby następnego dnia znów się zgodził być naszym antagonistą. Raz był Kakashim i wydawał nam polecenia, trenował nas i chodził z nami na misje. Jeszcze innym razem był Hokage i zlecał nam zadania. Raz nawet był Akamaru i cały dzień latał za nami na czworaka i szczekał. Ja oczywiście jako główny pomysłodawca fabuły naszych zabaw przyjmowałem zaszczytną rolę Sasuke.
Pewnego wakacyjnego dnia, gdy jak zwykle bawiliśmy się w Naruto, podszedł do nas Krzysiek. Krzysiek nie był z naszego miasta. Przyjechał tu tylko na wakacje do dziadków, ale też uwielbiał Naruto i chciał się z nami bawić - i tu pojawił się problem, bo tak jak i ja Krzysiek chciał być Sasuke. Nie mogłem dopuścić do tej zniewagi, a jako że Krzysiek był rok młodszy i raczej chuderlawy, zaproponowałem pojedynek. Oczywiście całość była odpowiednio osadzona fabularnie. Podczas polowania na Orochimaru rozdzieliliśmy się i po ponownym spotkaniu okazało się, że nasz wróg przemienił się w Sasuke. Żeby odkryć który z nas jest prawdziwy, mieliśmy stoczyć pojedynek. Rozeszliśmy się do domów żeby się przygotować i o umówionej godzinie mieliśmy się stawić za garażami, by odbyć naszą walkę.
Tuż przed wyjściem z domu podebrałem ojcu zapałki, żeby móc wykonać specjalną technikę klanu Uchiha. Niestety nie wiedziałem wtedy, że Krzysiek przygotował coś specjalnego. Stanęliśmy naprzeciwko siebie z żądzą mordu w oczach, a mój młodszy kuzyn wydał nam rozkaz rozpoczęcia walki. Pewny siebie już sięgałem po zapałki, żeby użyć fireballa, gdy spostrzegłem co przygotował dla mnie Krzysiek. Skurczybyk biegł na mnie z paralizatorem krzycząc "CHIDORI". Później już nie pamiętam co się stało, ale Krzysiek wygrał, a ja jako przegrany do końca wakacji musiałem być Orochimaru. NAJGORSZE WAKACJE EVER!
Krzysiek, jeśli to czytasz to wiedz, że dalej cie nienawidzę!
Zamówiłam na Aledrogo tunel do ucha. Wybrałam rodzaj przesyłki, a że w ostatnim czasie wylegiwałam się na wolnym, to podałam adres do domu, nie do pracy. No i się zaczęło.
Zawsze opowieści o strasznych listonoszach wywoływały u mnie śmiech. Przecież to niemożliwe, by taka instytucja działała w takim chaosie i traktowała ludzi jak idiotów. Oczywiście, zamiast przesyłki (nota bene małej koperciny), przytuliłam awizo. Dzwonek do drzwi nie zadzwonił, pies nie zaszczekał. Magiczny papierek po prostu pojawił się w skrzynce na listy. Westchnęłam, co innego zrobić? Zadzieram kiecę i pędzę na drugi koniec wsi na pocztę.
Pani w okienku zmęczona dwugodzinną pracą wyrywania sobie rąk (wieś liczy może z dwustu mieszkańców, z czego jak się rodzi nowy, to starszego ubijają, takie to zadupie. Zaś okoliczne wsie mają własny oddział, do którego spływają przesyłki) wzięła ode mnie niechętnie to awizo. Spojrzała na mnie.
– Dzisiaj jest trzynasty – zauważyła błyskotliwie, co już wzbudziło mój podziw. – Jeszcze nie ma ich tutaj. Trzeba przyjść jutro.
Myślę sobie, trudno.
– Czynne od 14:00 – dodała po chwili, a mój wzrok przebijał ją na wylot. Jej ton jednak pozostawał miły do samego końca. – Wytrzyma pani do jutra?
Żegnam się z nią, cóż, schudnę trochę od spaceru. Wracam. Cóż począć..
O 14:00 dnia następnego ruszam na przygodę. Docieram koło 14:30. Wchodzę. Witam się. W niedługiej kolejce czekam na swoją kolej.
– Dzień dobry, ja w sprawie awizo – próbuję wymazać z pamięci wczorajszą konfrontację, ale mina Cerbera strzegącego 500+ w kopertach mi to utrudnia. Wręczam papierek.
– Ale jeszcze ich nie ma.
Co kur.. ?
– O 14:00 listy są zwożone, musi pani poczekać.
Patrzę dla pewności na zegarek. Ale czasu jakiego..? Może sąsiednia wiocha leży w innej strefie czasowej, a ja taki debil tego nie przewidziałam?
– Ile? – pytam tracąc cierpliwość. Tyle krzyku o jeden drobny tunel.
– Nie wiem, jak będą, to będą.
Dobra. Idę załatwiać inne sprawy, ale wolałabym mieć pewność, że nie będę musiała zachodzić tyle razy na pocztę. Wracam. Staram się być uprzejma, ale cierpliwość mi się kończy. Witam się znowu i uprzejmie, z wymuszonym uśmiechem na ustach pytam, czy już są do odebrania przesyłki. Pani nawet na mnie nie spojrzała. Nie uraczyła słowem, żadnego "spier..dzielaj", ni pocałuj w dupę. Coś klikała, w pewnym momencie miałam wrażenie, że coś jej się w pasjansie nie zgadza. Cisza trwała niemal w nieskończoność, we mnie się zaczęło gotować, a w głowie dudniło mi "Ave Maria". Ale wyciągnęła zwitek karteczek, przykleiła coś i wtedy wybąkała.
– Podpisać.
Flashback z '42 roku, normalnie. Ale podpisuję zmęczona trzema wycieczkami po kolczyk, który miał znaleźć się w moich rękach dzień wcześniej, z rąk listonosza.
Odwołuję. Poczta Polska to chaos mający ludzi za idiotów.
Poruszyły mnie bardzo wyznania dziewczyn, które były poniżane na porodówce. Dlatego, że sama byłam w podobnej sytuacji.
Jestem po 3 CC i pech chciał, że dreny w drugiej dobie wyjmował mi za każdym razem ten sam lekarz. Po pierwszym tekście w stylu: "Nie syczy. Jak robiła, to nie syczała, a teraz narzeka!" przebeczałam pół dnia. Za drugim razem olałam głupi tekst, przewróciwszy tylko oczyma. Ale za trzecim razem postanowiłam się odegrać.
Kiedy strzelił swoje sztampowe hasło, powiedziałam: "A żebyś ch... wiedział." Popatrzył na mnie z niedowierzaniem i ... poszedł do następnej pacjentki. Położne, które dotychczas tłumaczyły, że doktor ma specyficzne poczucie humoru, tylko tłumiły wybuch śmiechu.
Nigdy nie byłam taka z siebie dumna, jak wtedy. Chociaż na co dzień jestem raczej pokorna i taki tekst nie przeszedłby mi przez gardło.
#Fp4CR, zostało przyjęte dobrze, więc dziś historia o tym, jak baba ze wsi uczyła się życia w mieście.
Znalazłam w internecie pokój i pracę w markecie, to był szczyt moich komputerowych zdolności. Gdy wyjeżdżałam ukradłam rodzicom 700 zł (nie żałuję, wcale nie byli biedni, jak to ktoś sugerował, po prostu miastowe luksusy były głupie i niepotrzebne), tyle wynosiła kaucja, za resztę zapłaciłam pieniędzmi z praktyk. Zabrałam ze sobą szampon, mydło, koc i część ubrań, cały mój dobytek to był plecak szkolny i reklamówka.
Czułam się jak dziecko z buszu, nigdy nie byłam dalej niż w mieście, w którym się uczyłam, nie wiedziałam jak świat działa. Problemem dla mnie było już kupienie biletu na pociąg.
W pokoju nie miałam pościeli, przez miesiąc spałam pod kocem i na dwóch zwiniętych swetrach. Gdy kupiłam bilet miesięczny, na jedzenie zostało mi nieco ponad 100zł. Nie miałam pojęcia o życiu, przy załatwianiu jakichkolwiek formalności czułam się jak idiotka, zwłaszcza w banku, gdy tłumaczyłam, że póki co nie mam dostępu do internetu.
Po pierwszej wypłacie kupiłam pościel, garnek itp. (wcześniej pożyczałam) oraz najtańszy telefon, który miał internet. W cenie wynajmu miałam wi-fi (wtedy też dowiedziałam się, że istnieje coś takiego), zaczęłam odkrywać Facebook, zakupy przez internet, anonimowe itp. 3 miesiące po przeprowadzce w końcu znalazłam pracę w zawodzie. Od tamtej pory stać mnie było na naprawianie swojego życia. Wymieniłam swoją garderobę na normalne ubrania, kupiłam porządne kosmetyki do pielęgnacji. Zaczęłam się uczyć robić makijaż, nosić sukienki, buty na obcasie i biżuterię. Kupiłam też laptop (wciąż uczę się pisania na klawiaturze) i wzięłam lepszy telefon na umowę.
W centrach handlowych doznawałam szoku, jak przystało na dziecko z buszu, w domu zakupy robiłam tylko w spożywczaku, netto i na rynku, nie miałam prawa wchodzić do innych sklepów.
Gdy zaczęłam jeść lepiej i dbać o siebie, stan mojej cery i włosów się poprawił. Nikt nie wrzeszczał, że zużywam za dużo szamponu (po pracy na roli włosy są tak sztywne od brudu, że myjesz całe, nie tylko skórę głowy), więc zapuściłam włosy i poszłam do fryzjera. Jak już ogarnęłam swoje potrzeby, zaczęłam gromadzić oszczędności. 2 lata zajęło mi stawanie na nogi, nim poczułam się gotowa na szkołę.
PS. Wiem, że mogę studiować w każdym wieku, ale nie czuję się na siłach by tak długo pracować w pracy, której nienawidzę, lub żyć na jakiejś głodowej pensji, może kiedyś uzupełnię studiami tytuł technika.
PPS. Męczę się w dużym mieście, więc praca na wsi lub w małym mieście mimo wszystko mi pasuje.
PPPS. Dzięki za uświadomienie mnie, że autobus szkolny mi się należał, faktycznie przyjeżdżał na moją wiochę, ale rodzice twierdzili, że trzeba za niego płacić i nie mam na co liczyć.
Zawsze odpisuję na SMS-y. Zawsze odbieram telefon. Jeśli naprawdę nie mogę odebrać - oddzwaniam. Nie kłócę się, a jak już się zdarzy, pierwsza wyciągam rękę. Nie położę się spać zanim nie będę ''na czysto" z tymi, którzy chociaż na chwilę zagrzali miejsce w moim serduszku. Dlaczego?
Kiedy miałam 8/9 lat, zmarł mój dziadek. Niewiele wtedy rozumiałam, ale było mi baardzo przykro. Nigdy jednak nie było mi bardziej przykro, niż kiedy kilka lat później, przy okazji jakiejś wieczornej rozmowy, mama opowiedziała mi coś, co rzuciło cień na całe moje życie.
Dziadek miał raka płuc, leżał w sanatorium. Dzień przed Wszystkich Świętych odwiedzili go moi rodzice. Na łóżku obok nieznajomy starszy pan kroił sobie jabłka. Mój dziadek uwielbiał jabłka. Powiedział wtedy, że owoce sąsiada tak pięknie pachną i ma na nie wielką ochotę. Ze względu na późną godzinę mama powiedziała, że nigdzie nie dostanie już jabłek, ale jutro na pewno mu przywiozą. Nie przywieźli, nie zdążyli... Następnego dnia o tej godzinie jechali do umierającego dziadka, by ostatni raz się z nim pożegnać...
Pierwszy raz miałam wtedy okazję zobaczyć kogoś, kto nie zdążył i posłuchać historii, której nie może sobie wybaczyć... Zobaczyć moją mamę, tak bliską mi osobę, żyjącą z poczuciem winy... i nigdy nie chciałabym sama nie zdążyć. Żyć ze świadomością, że mogłam, że to była taka błahostka, wystarczyło trochę fatygi, chęci, ale nie zdążyłam... Dlatego żyję z myślą, że każda chwila może być tą ostatnią i liczy się tylko to, co tu i teraz.
Odpisuję na SMS-y, by jutro nie zostać z tym nieodpisanym. Odbieram telefon, bo boję się rozmowy, która nigdy nie będzie dokończona. Nie chodzę spać pokłócona, bo nigdy nie mam pewności, że będzie jeszcze czas żeby przeprosić, wyjaśnić, wysłuchać... I być może wychodzę na naiwną i taką, która zawsze pierwsza wyciągnie rękę, nawet gdy wina jest po drugiej stronie, ale śpię spokojnie, że gdy dla kogoś nie nadejdzie jutro, kropka będzie stała tam, gdzie powinna.
Jestem dwudziestoparoletnim chłopakiem, raczej przeciętnym, sylwetka normalna, morda zwyczajna — profilowego na fb dodać się nie wstydzę, ale też nie zalewam znajomych falą zdjęć, coby im oczu nie wypaliło od nadmiaru.
Od dzieciństwa mam przyjaciółkę Magdę. Nigdy między nami nie iskrzyło, ale łączy nas naprawdę fajna relacja, no i jest kobietą, więc czasem proszę ją, by pomogła mi zrozumieć babskie spojrzenie na świat ;) Jakoś na początku studiów Magda znalazła sobie chłopaka, trochę z nim pisała, trochę się spotykała, aż w końcu stali się parą. Pogratulowałem, obiecałem obić chłopu mordę, jeśli mi koleżankę skrzywdzi (tylko w żartach i tylko jej, do niego z takimi głupimi tekstami nie wylatywałem), no generalnie wszystko super. Jakiś czas później i ja kogoś poznałem — Kasię. Kasia była naprawdę niesamowita, bardzo ładna, zabawna, mądra, fajnie tańczyła, dogadywała się z moimi znajomymi, miała sporo własnych przyjaciół. Polubiły się z Magdą, więc czasem wychodziliśmy gdzieś we czwórkę, fajnie było. Kasia była jak spełnienie marzeń.
Wiem, że kobiety wcale nie są z innej planety i myślą normalnie, to z tym „rozumieniem babskiego spojrzenia na świat” to był tylko żart, ale czasem faktycznie proszę Magdę, by pomogła mi zrozumieć, co ma na myśli jakaś dziewczyna, z którą piszę. Nic złego, przytaczam tylko kawałeczek rozmowy albo opowiadam fragment sytuacji i tyle. A Kasia była... mocno specyficzna, jak się okazało. Nie będę zdradzał szczegółów, ale wplątałem się w poniżającą relację. W tajemnicy poprosiłem Magdę, żeby mi doradziła, co robić (z początku nie wiedziałem, czy problem nie leży we mnie), ale kilka dni później nagle wszyscy moi znajomi już wiedzieli o dziwnej relacji łączącej mnie z Kasią. Byłem wściekły na Magdę i chciałem zerwać wieloletnią znajomość, ale na szczęście poszedłem po rozum do głowy i najpierw z nią porozmawiałem — zaprzeczyła wszystkiemu, więc wspólnie przeprowadziliśmy miniśledztwo.
Okazało się, że to jej chłopak cichcem regularnie sprawdzał jej telefon i postanowił rozesłać znajomym skriny moich wyznań, bo go rozbawiły moje problemy. Nigdy nie byłem taki wkurzony na nikogo, Magda też się nieźle zeźliła. Zerwała z nim od razu, ja chciałem mu obić w końcu tę mordę, ale stwierdziłem, że nie warto, no i się skończyło. Z Kasią też zerwałem (była toksyczna i... no), więc sytuacja się unormowała. Z Magdą dalej się mocno przyjaźnimy, ale co się wstydu najadłem i co do dziś się na mnie odbija, to moje :/ Dlatego dziwię się ludziom, że mają podejście „ja mojemu pozwalam przeglądać telefon, bo nie mam tajemnic”. No ty może nie masz, ale twoi znajomi i owszem!
Może mało anonimowe, bo wszyscy znajomi o tym wiedzą, ale jak poznaję kogoś nowego, to mu rzecz jasna nic nie mówię. Imiona i kilka szczegółów zmienione.
Jeśli coś spożywasz to sugeruję przestać.
Po wyciśnięciu pryszcza/wągra/krosty zjadam to co wycisnęłam.
Moim ulubionym przysmakiem są strupki z rozdrapanych krost na głowie.
Zdrapuję je co kilka dni (kiedy poczuję, że trochę przyschły od ostatniego "zbioru) po czym układam na dłoni, przeglądam i zjadam.
Najbardziej mnie satysfakcjonuje jak widzę na nich zaschniętą na żółto ropę, bo jest trochę słona i czasami chrupiącą.
Gdy byłam młodsza zdarzało mi się konsumować takie rzeczy publicznie,
np. w klasie podczas zajęć.
Wpychałam strupki pod paznokcie i udając, że obgryzam pazury wyciągałam zębami strupy spod spodu paznokci.
Starałam się to robić dyskretnie, ale istnieje duże prawdopodobieństwo, że jednak ktoś to zauważył.
Odkąd moja siostra urodziła, stała się madką, moja mama zastała bapcią(?), a moje życie koszmarem. Siostra jest ode mnie sporo starsza, ma już 2 dzieci (7 i 3 lat, jeden ojciec nieznany, a drugi tylko płaci alimenty) i niestety wynajmuje mieszkanie na tym samym osiedlu. Szlag mnie trafia od tego, co się dzieje.
Moja siostra co chwile coś odwala, a moja mama zawsze ją popiera. Żali się, że wyprosili ją z restauracji bo karmiła piersią? "Jak oni mogli, co za skur...". Tylko, że ja nie raz widziałam jak siostra karmi. Dwa cycki na wierzch, bo inaczej ją bluzka uwiera i pod żadnym pozorem się nie zakryje, bo to naturalna sprawa. Ostatnio się oburzała, że jej biedna córeczka została pobita w szkole przez inne dziecko, a jego durna matka śmie twierdzić, że to jej biedactwo zaczęło bójkę i prześladuje tego okropnego bachora i wyzywa od grubasów. Przecież jej dziecinka taka nie jest, a nawet jeśli tak mówi, to ma prawo, bo ten dzieciak jest ohydnym, spasionym tłuściochem, a swoimi słowami zmotywuje go do odchudzania.
Na moim życiu też to się odbija. Buty mi się rozwaliły? Mam poczekać, bo córeczka Agusi ma urodziny i trzeba jej kupić coś wyjątkowego. Mam sprawdzian, od którego zależy moja ocena? Agusia jedzie do spa i muszę pilnować jej bachorów, a przy nich nie dam rady się uczyć. Koleżanki planują wspólną naukę do testów gimnazjalnych? Nie ma mowy, Agusia i mama planują babski wieczór, a ja mam się zająć bachorami. Minimum 3 razy w tygodniu pilnuje tych bachorów, bo dziećmi tego nazwać się nie da. Każde rodzinne wakacje to katorga, biorą mnie tylko po to, bym była opiekunką, a odmówić nie mam prawa.
We wakacje koleżanka wyjechała z rodzicami na 2 tygodnie, a mnie zostawiła pod opieką swoją kotkę z małymi (moja mama się zgodziła)... Nie dopilnowałam. Siostra przyszła z bachorami na pogaduchy, pralka w kuchni chodziła, a ja akurat myłam naczynia. W pewnym momencie usłyszałam koci wrzask i krzyki siostry. Podczas mojej nieuwagi, te bachory poszły do mojego pokoju, kotki nauczone miłości musiały się do nich łasić. Gdy weszłam do pokoju, starszy bachor ryczał podrapany, jedno z kociąt leżało martwe na ziemi, a siostra kopała ich matkę, bo rzuciła się na jej bachory.
Natychmiast zapakowałam wszystkie koty do pudełka, musiałam się z nimi tłuc pół godziny zatłoczonym autobusem (dobrze, że miejsca mi ustąpiono) i sama zapłacić za leczenie. Według weterynarza kociak miał skręcony kark. Jego matka wymagała poważnej operacji.
Straciłam oszczędności, najlepszą przyjaciółkę i połowę wakacji, bo dostałam absolutnie wszystkie kary jakie tylko się dało. Nikt nie poczuwał się do odpowiedzialności. Według siostry takie małe urocze zwierzęta są po to, żeby dzieci mogły się nimi bawić, a ja nie miałam prawa sprowadzać agresywnej kotki do domu, w którym tak często przebywają dzieci.
Dodaj anonimowe wyznanie