W zeszłe wakacje pracowałam w Niemczech na magazynach na 3 zmiany. Akurat byłam na końcówce nocnej zmiany, gdy dostałam okresu. W torbie tylko dwie podpaski, gdyż nie spodziewałam się go tak szybko.
Pierwsza przesiąknęła szybko, więc muszę iść do toalety wymienić na ostatnią, jaką mam przy sobie.
W tamtejszych toaletach były kosze z półeczką. Gdy otworzyłaś kosz, podnosiła się półeczka i uniemożliwiała zajrzenie do wnętrza kosza.
Mój zmęczony móżdżek przypadkiem wrzucił ostatnią podpaskę do kosza. Co robić? Nie da się jej normalnie wyciągnąć, niemieckiego nie znam, kobiety około czterdziestki, które były ze mną na zmianie, nie znały ani polskiego, ani angielskiego, a włożony w majtki papier musiałabym wymieniać co 15 minut (szefostwo by nie było zadowolone, że tak często uciekam z hali). Pozostało mi jedynie jakimś cudem wcisnąć rękę obok tej plastikowej półki i wyciągnąć podpaskę.
Pokaleczyłam rękę o krawędź półeczki, ale udało mi się dostać do środka. Jednak nie mogło by być zbyt łatwo! Ręką nie sięgałam dna. Musiałam zatem podnieść kosz wraz z ręką w środku do pozycji poziomej i po omacku szukać mojego skarbu. Zanim znalazłam, dotknęłam ręką zużytej podpaski (nie mojej, bueh).
Uradowana, opuszczając kosz, nacisnęłam nim na klamkę, a otwierające się drzwi ukazały starszą Niemkę równie zdegustowaną i zmieszaną, co ja.
Bez słowa wyjęłam rękę z kosza i zamknęłam drzwi. Rękę po tym szorowałam chyba 10 minut. Wśród pracowników rozeszła się plotka o Polce grzebiącej w koszu na odpadki sanitarne. Na szczęście był to mój ostatni tydzień pracy.
Jedno z najobrzydliwszych sytuacji w moim życiu, o której nie wie nikt z moich znajomych. Jesteście pierwsi, drodzy anonimowi.
Nadal mam ciarki obrzydzenia, fuj.
Jestem nieczułą suką bez serca, zaślepioną pieniędzmi, i obym zdechła. Tyle tytułem wstępu.
Mam niewiele ponad 20 lat, męża, dziecko i studia. Nie opływamy w miliony, ale też niczego nam nie brakuje do dobrego życia. Ostatnio jednak los się do nas uśmiechnął i trafiliśmy sporą sumkę w lotto. Pierwszą naszą myślą i marzeniem był własny dom, toteż zaczęliśmy się rozglądać za jakimś ładnym gniazdkiem. Niedużym, skromnym, jednorodzinnym.
Po paru obejrzanych posiadłościach kupiliśmy nieduży, ładny domek w stanie surowym. Mój ukochany lubi remontować, wiec zabrał się sam za wykańczanie go. Znika z domu zaraz po pracy na wiele godzin, coby jak najszybciej się przeprowadzić na własne (mieszkamy z teściami). Ostatnio pokoje były gotowe pod malowanie, więc tym razem na naszą budowę pojechałam ja. Malowałam sobie spokojnie pokój, kiedy zadzwonił mój mąż i powiedział, żebym szybko wracała.
Okazało się, że pochwalił się wygraną swojej mamie, a ta momentalnie wpadła w euforię mówiąc, że nareszcie będą mieli godne życie, spłacą długi i może na jakieś wakacje wystarczy, trzeba kuchnię wyremontować, no i auto też by się przydało. Tuż po tym wpadła w histerię, kiedy dowiedziała się, że niestety, ale nie spłacimy ich długów, bo wykańczamy dom.
Obecnie mamy się pakować i wynosić, bo nic dla nas rodzina nie znaczy i patrzymy tylko na siebie. A ja dodatkowo przez pieniądze zrobiłam się pazerna, bo ciężko mi pożyczyć głupie 10 tysięcy, bo co to dla nas, a ona spożytkowałaby je dużo lepiej.
Ech, "rodzina"...
Mieszkam w bloku na parterze. Korzystając z uroków feriii mało śpię i to zazwyczaj w dzień, a w nocy lubię sobie posiedzieć.
Około 5 rano zaczęło mi się nudzić, w dodatku zrobiłam się głodna. Zjadłam tosta oraz zaparzyłam sobie kawkę. Nie wiem, co to za pomysł, ale przyszło mi do głowy, żeby w tym momencie wyjść na balkon, a byłam w samym t-shircie. Oczywiście z tą kawą.
Taak, kubek z kawą na pewno mnie ogrzeje przy tych kilku stopniach na dworze.
Gdy wychodziłam, pomyślałam sobie, że raczej wszyscy jeszcze śpią, a już na pewno nikt nie będzie wychodził na balkon. No i oczywiście bum! Musiało być inaczej. W tej samej sekundzie na swój balkon wyszedł również sąsiad z naprzeciwka.
Zorientowałam się, że nie mam na sobie spodni ani nawet gaci, więc czym prędzej usiadłam i skuliłam się, aby nie było tego widać.
Po kilku minutach sąsiad nadal stał na balkonie i palił sobie fajeczkę, a ja zza doniczki widziałam, że się na mnie gapi. Robiło się coraz zimniej...
Siedziałam tak z pół godziny. Sąsiad miał na sobie kurtkę, a ja drętwiałam z zimna, bo głupio mi było wstać i świecić tyłkiem.
Dawno temu moja mama była opiekunem na koloniach. Miałam około 5 lat i tata dowiózł mnie do niej w połowie turnusu. Z racji tego, że byliśmy nad morzem, często na plaży odbywały się różne zabawy i konkursy. Jednym z nich było budowanie z piasku. Jedni budowali zamki, jedni różne zwierzęta, jeszcze inni narzędzia, a jacyś chłopcy zbudowali kibel...
I właśnie na tej plaży kilka godzin później zachciało mi się sikać. Chyba domyślacie się, co wymyśliła moja mama, gdy okazało się, że w pobliżu nie ma Toi-Toia? Do dziś śni mi się to po nocach.
Uwaga, będzie obrzydliwie.
Zawsze sprzątając klatkę mojego królika zjadłam jego bobki. Wybieram te, co wyglądają najładniej (o ile da się to tak nazwać) i zaczynam ssać je jak cukierki.
Niby zdrowe, bo królik je tylko siano i ziółka, ale i tak obrzydliwe.
Niedawno szukałam sukienki na wesele i udałam się do niewielkiego butiku, który polecała mi mama. Pani kasjerka nie wyglądała zbyt miło od samego wejścia i co chwilę rzucała w moją stronę dziwne spojrzenia. Nie zwracałam na nią za bardzo uwagi. Wzięłam trzy sukienki do przymierzenia i już chciałam iść, żeby je na siebie założyć, ale zastąpiła mi drogę. Spytała jaki rozmiar wzięłam. Odpowiedziałam zgodnie z prawdą, że 38/40, bo taki zazwyczaj noszę. Uśmiechnęła się do mnie z pogardą i wypaliła "Pani? Pani 38? Przecież to śmieszne. Od razu widać, że 46". Przyznam, że trochę mnie zamurowało, więc tylko uśmiechnęłam się i chciałam ją wyminąć, a ta trzyma te sukienki w swoich szponach i ani rusz. Pytam się grzecznie o co chodzi, przymierzalnia nieczynna czy co? A ona "Pani wybaczy, ale te sukienki nie są dla pani, my nie mamy takich dużych rozmiarów". Trochę mi już to babsko zaczęło działać na nerwy, więc wyszarpnęłam jej te rzeczy i powiedziałam, że lepiej znam swój rozmiar, a ta znowu mnie napastuje i mówi, że jak wątrobianka będę wyglądać, a plus size mają naprzeciwko. Wkurzyłam się niemiłosiernie i wyszłam.
Chciałam złożyć donos do właścicielki, ale jak się okazuje, to ona nią jest. Po całym zdarzeniu jest mi nadal bardzo przykro i sama już nie wiem co mam robić. Z jednej strony mam ochotę jej też narobić przykrości, opisać na wszystkich forach co mnie tam spotkało, ale z drugiej strony trochę mi głupio. I cały czas się zastanawiam, co w tę babę wstąpiło.
Od małego byłam zawsze tchórzem. Każde nastraszenie mojej jakże "odważnej" persony kończyło się płaczem i uciekaniem w ramiona mamusi. Niestety to pozostało mi do dziś. Gdy jest noc, ciemno i buro, a świat zła budzi się do życia - spidalam do łóżka mojego mamuta (znaczy się mamy). Zdarza się to dość często, 3-4 razy w tygodniu.
Parę tygodni temu postanowiłam nocować u mojej koleżanki. Poplotkowałyśmy, pojadłyśmy, ogoliłyśmy nogi, obejrzałyśmy horror... a potem poszłyśmy spać. Niestety, obudziłam się w wystraszona w środku nocy, czując potrzebę przytulenia się do mojej rodzicielki. Jak pomyślałam - tak zrobiłam.
Wyobraźcie sobie moje zdziwienie, gdy rano obudziłam się przytulona do taty koleżanki.
Sprawdzam milion razy czy gaz jest zakręcony nie dlatego, że boję się śmierci. To to tam nic.
Sprawdzam dlatego, że boję się astronomicznego rachunku, który by za niego przyszedł, gdybym zostawiła go na noc.
Witam, pamiętacie może wyznanie dziewczyny, która przeszła 3 operacje ucha bo miała niedosłuch, jednak nic one nie pomogły i bała się, że będzie zmuszona chodzić w aparacie słuchowych, a to ją przerażało? Dziś mija ponad miesiąc od mojej 4 operacji, tak zdecydowałam się po raz kolejny na zabieg z ogromną nadzieją, na to że w końcu będzie dobrze i wiecie co?
W końcu się udało, słyszę o wiele lepiej na moje lewe ucho, ulga jest ogromna, lekarz powiedział, że jak przez miesiąc od operacji wszystko będzie w porządku to powinno już tak zostać. Bardzo się cieszę z tego powodu, mam teraz nadzieję, że uda mi się otworzyć przed ludźmi i znaleźć, w końcu miłość :).
Świat widziany oczami dziecka.
Jak byłam mała, poszłam z mamą do wypożyczalni kaset VHS. Popularność tej wypożyczalni nie była za duża, więc przy ladzie pani miała coś w rodzaju kiosku i stojak z bibelotami w stylu breloczki z plastikowych osób. Jedną z takich rzeczy było nadmuchane serduszko z narysowanym uroczym duszkiem i w środku było jakieś sreberko. Na moje pytanie o to co jest w środku usłyszałam, że guma.
Bardzo mi się to spodobało. Pojedyncza guma do żucia, zapakowana w nadmuchane serduszko z wizerunkiem duszka. Była prześliczna. Prosiłam mamę, żeby mi kupiła, ale ta mówiła, że nie, bo brzydkie, a ja nie rozumiałam co jej się nie podoba w tym serduszku.
Dopiero po latach zrozumiałam, że rysunek na serduszku to nie duszek, a w środku była guma bynajmniej nie balonowa.
Ach, ta niewinność...
Dodaj anonimowe wyznanie