Miałem wtedy chyba 18 lat. Byliśmy wtedy z moją dziewczyną sami w jej mieszkaniu. Mieliśmy wtedy jeszcze ok. 3 godziny dla siebie, zanim wróci z pracy jej mama. Wiadomo... ludzie młodzi, hormony działają, więc wykorzystywaliśmy każdy moment luksusu, jakim było puste mieszkanie.
Jesteśmy w środku akcji w dużym pokoju (ten pokój nie miał drzwi zamykanych na klucz), ciuchy porozrzucane po całym pokoju. Nagle słyszymy klucz w zamku... cholera... ktoś tu wrócił wcześniej. Szybko wyskoczyliśmy z łóżka, moja dziewczyna szybko zarzucała na siebie sukienkę, ja natomiast słysząc otwierane drzwi nie zdążyłem zebrać swoich rzeczy. Fakt, że w mieszkaniu tym moja dziewczyna miała podwójne drzwi - zewnętrzne i wewnętrzne - dawał mi cenne sekundy, a jej czas, by zgarnąć moje ciuchy i wpakować je do szafy. W panice poleciałem z kocem do łazienki (była łączona z toaletą) - do tej pory się zastanawiam, na cholerę był mi ten koc. OK, sytuacja opanowana. Zaraz po tym, jak zamknęły się drzwi za mną, tak otworzyły się te od mieszkania. Usłyszałem głos jeszcze nie teściowej i jak moja dziewczyna mówi:
- Cześć, mamo. Oooo, dzień dobry. Co mama robi tak wcześnie?
Myślę sobie - jak to "dzień dobry"? Ano mama przyszła do mieszkania z koleżanką z pracy...
- Tylko na chwilę przyszłyśmy i za chwilę wychodzimy...
Ufff, Bogu dzięki, bo w łazience nie było kompletnie nic w co bym się mógł oblec oprócz tego nieszczęsnego koca i ręcznika.
- ... byłyśmy tu w okolicy i tak nam się sikać zachciało, że biegiem do domu przyleciałyśmy.
SZLAG. jeszcze raz runda rozpoznania. No cholera, mogę się jeszcze tylko papierem toaletowym owinąć. Zacząłem żałować, że teściowa sama nie przyszła. Wtedy by był przypał, ale przynajmniej by koleżanka nie miała plotek na temat młodego faceta, który półnagi biega po mieszkaniu i córki bałamuci. Przysięgam, to były moje najdłuższe minuty, gdy nasłuchiwałem jak teściowa z koleżanką przebierają nogami i pytają, za ile wyjdę z łazienki. Z odsieczą na szczęście przyszła moja dziewczyna, która w przypływie olśnienia wypaliła: "Mamo... Paweł ma biegunkę, to może jeszcze potrwać". Teściowa wtedy szybko się zebrała i opuściła mieszkanie. O włos od przypału ;)
PS Ta sytuacja nie sprawiła, że byliśmy bardziej ostrożni. Tego typu akcji, choć o mniejszym kalibrze, mieliśmy jeszcze kilka :)
W tempie ekspresowym wybrałam się dziś do szkoły mojej córki, aby wypisać moje 14-letnie dziecko z lekcji WDŻ. Gdy przejrzałam jej zeszyt z tego przedmiotu i dowiedziałam się jakich rzeczy jest tam uczona, niemalże słabo mi się zrobiło.
WDŻ w szkole córki jest prowadzony przez katechetkę, która dosłownie pierze mózgi tym dzieciom. W zeszycie córki jest notatka, składająca się z 10 punktów przedstawiających dlaczego dziewczynki są gorsze od chłopców. Dla przykładu kilka:
- dziewczynki krwawią krwią, która jest nieczysta, więc są bardziej skłonne do grzeszenia i robienia złych uczynków
- ich mózgi są skonstruowane tak, aby myślały wyłącznie o stosunku płciowym w celu posiadania dziecka, ale nie po to, żeby tworzyć rodzinę, tylko by narzucać swoją wolę chłopcom
- dziewczynki częściej się same zadowalają i robią to bardzo brutalnie (!!!).
Jest też długa notatka o tym, jaki jest cel w życiu zarówno dla kobiet, jak i mężczyzn, gdzie w skrócie wygląda to tak, że prawdziwy mężczyzna powinien absolutnie zabronić swojej żonie rozwijać się zawodowo czy w ogóle pracować, do tego starać się zrobić jej jak największą ilość dzieci - tylko wtedy małżeństwo jest szczęśliwe.
Kolejne strony to jakieś pseudoreligijne papki, a ostatnia lekcja wygląda tak, że antykoncepcja nie istnieje i to Bóg decyduje, czy para ma mieć dziecko czy nie.
Przyznam, że prawie zawału dostałam jak to czytałam. Wizyta w szkole nie lepsza. Dyrektorka była zdziwiona moim żądaniem o wypisanie córki, tłumacząc, że "nikt nie zgłaszał, że lekcja jest źle prowadzona, poza tym pani katechetka to bardzo dobra nauczycielka". Zostało mi też zasugerowane, że może moje podejście do tego typu spraw jest zbyt NOWOCZESNE i dlatego mam jakieś uwagi. Zrobiłam straszną awanturę, ale córka została wypisana, a ja zamierzam to gdzieś zgłosić. No i czeka mnie dziś na wieczór rozmowa z córką. Chcę uświadomić jej, że to czego uczyła się na lekcjach WDŻ to okropne bzdury i sama przekażę jej wszelkie informacje odnośnie seksualności, macierzyństwa czy roli kobiety i mężczyzny. Nie zmienia to faktu, że jestem skrajnie wzburzona. Jak ktokolwiek może pozwalać na to, aby naszym dzieciom wpajano takie obrzydliwe kłamstwa? To wygląda jak bełkot fanatyka, a nie fachowa wiedza. Pilnujcie czego wasze dzieci uczą się w szkołach!
Kiedy byłam jeszcze w podstawówce, często ja i moich dwóch kolegów spędzaliśmy całe dnie na dworze. Pewnego dnia bawiliśmy się tuż przy drodze. Wygłupialiśmy się, biegaliśmy, jak to dzieci bez dostępu do internetu i telefonów. W pewnym momencie złapałam w garść żyto i wyrwałam je razem z korzeniami, dużą bryłą piachu i zaczęłam tym kręcić. Nagle zza zakrętu wyjechał zieloniutki fiat 126 p. Kiedy był bardzo blisko nas, jak na złość to co trzymałam wypadło mi z rąk i z dużym hukiem uderzyło w szybę rozpędzonego malucha...
Nastała cisza. Po kilku metrach samochód się zatrzymał, wysiadł z niego dość dobrze zbudowany facet i zaczął rzucać mięsem i spytał "Które to?". Nagle patrzę, a moi koledzy wskazują na mnie palcem... Niewiele myśląc wskoczyłam w pole kukurydzy i pobiegłam ile sił w nogach w obawie, że dostanę porządne lanie.
A o tym, że przy okazji posikałam się ze strachu, jak dotąd nie wiedział nikt.
Gdy byłam małą, około dwuletnią dziewczynką, połknęłam 20 groszy. Ku uciesze moich rodziców 20 groszy znalazło się potem w mojej kupie.
Jakiś czas później dostałam od mamy nowe buciki. Pewnego dnia w odwiedziny do nas przyszła koleżanka mamy i chcąc mnie jakoś zabawić, wychwalała moje buciki oraz zapytała skąd wzięłam na nie pieniądze. Wtedy ja z dziecięcą szczerością, patrząc jej prosto w oczy, odpowiedziałam: "Wysrałam, ciociu".
Pewnego pięknego dnia, gdy byłam mała, dziadek odebrał mnie koło południa z przedszkola, pojechałam razem z nim do babci i tam jak zawsze czekałam do wieczora na powrót rodziców, ponieważ obydwoje pracowali do późna. Pamiętam, że strasznie się nudziłam po powrocie i nie wiem co mnie do końca podkusiło, ale znalazłam mały, niebieski tamburyn i założyłam go przez głowę na szyję.
To był wspaniały pomysł, przez kilkadziesiąt minut radośnie biegałam, podskakiwałam i bawiłam się owym instrumentem. Kiedy w końcu zechciałam zdjąć tamburyn, nastąpił mały problem... te metalowe blaszki tak się przekręciły, że za cholerę nie mogłam tego przecisnąć przez głowę. Dziadek też niewiele wskórał, pomimo tego że naprawdę się starał i ciągnął tamburyn z całej siły, tak że aż nogi mi się odrywały od ziemi. No nic, nie było wyjścia, czekaliśmy na rodziców...
Resztę dnia spędziłam z moim ''przyjacielem'' na szyi, zjadłam w nim obiad, byłam w sklepie, nawet kąpałam się w wanience, radośnie przy tym pobrzękując i śpiewając. :D Koniec pamiętam jak przez mgłę: Siedzę na roboczym stole w garażu, dziadek mnie trzyma, a tata rozpiłowuje mi tamburyn na szyi. Ja ryczę wniebogłosy, żeby mnie zostawili i nie psuli tamburyna, bo chcę iść w nim jutro do przedszkola... Niestety tamburyn nie przeżył i leży gdzieś u dziadków w piwnicy, a ja mam nadal sentyment do tego instrumentu ;)
Wygrałem w totolotka! :D A piszę o tym anonimowo, bo nie chciałem się komuś pochwalić, ale żaden z moich znajomych nie może o tym wiedzieć, bo boję się, że od teraz miałbym masę fałszywych "przyjaciół". Naprawdę szczęście aż krzyczy ze mnie ze środka i nie mogę się tym z nikim podzielić - cieszcie się ze mną! :D
Ptak mi nasrał do puszki z colą - trafił prosto w otworek. Poczułem dopiero, jak wziąłem łyka...
Moje życie przez długi czas było istnym koszmarem. W domu byłem ciągle mieszany z błotem i nie wolno było mi się nawet odezwać. Podejrzewam, że całe to piekło było skutkiem tego, że jestem dzieckiem wpadki. O tym też rodzice co krok mi przypominali. Moje pasje takie jak rysowanie lub śpiewanie karcili, więc byłem zmuszany robić to po kryjomu, bo było to jedyną rzeczą, jaka sprawiała mi prawdziwą przyjemność. Sprzeciwianie się rodzicom skutkowało biciem i jeszcze gorszymi wyzwiskami.
W szkole byłem zamkniętym w sobie odludkiem. Nie wolno było mi wychodzić z kolegami na dwór, a do tego część osób wyśmiewała mnie.
W gimnazjum przechodziłem przez bardzo poważne stany lękowe i depresyjne. Pewnego dnia postanowiłem zwierzyć się ze swoich problemów pani pedagog. Liczyłem na wsparcie, nawet nie rozwiązanie problemu, ale zwykłą, szczerą rozmowę (nie miałem nikogo takiego do rozmowy). Po powrocie do domu okazało się, że pani pedagog przekazała to wszystko wychowawczyni, a ta rodzicom. Na wejściu zostałem spoliczkowany przez mamę, a następnie zbity przez ojca. Nikt nie mógł się dowiedzieć o tym, co się działo u mnie w domu...
W liceum poznałem pewną dziewczynę. Nadal dziwię się, że zainteresowała się kimś takim jak ja, wiecznie skulonym i zamkniętym w sobie. Usiadła obok mnie na przerwie i poczęstowała mnie kanapką. Tak zaczęła się nasza szkolna przyjaźń. Ciężko było mi opowiedzieć jej o sobie, bo bałem się, że sytuacja się powtórzy. Zaufałem jej jednak, a ona zgodnie z obietnicą nigdy nie opowiedziała nikomu o tym, co się u mnie dzieje. Dzięki niej mogłem poczuć się chociaż przez kilka godzin w ciągu dnia szczęśliwy.
W trzeciej klasie moja matka zapiła się na śmierć. Ojciec zaczął jeszcze bardziej odreagowywać na mnie swoje emocje. Zaczął ćpać. Traciłem chęci życia z dnia na dzień, a przez moje załamanie zwyczajnie zwyzywałem Kasię od najgorszych. Nadal nie wiem, co mną wtedy kierowało. Byłem całkowicie załamany. Zaraz po powrocie do domu strasznie tego żałowałem, ale bardzo wstyd mi było przeprosić. Poczułem się wtedy jak najgorszy śmieć, który nie potrafi nawet zapanować nad emocjami. Chciałem wykorzystać moment, gdy ojciec jest poza domem i skoczyć z balkonu.
Dosłownie na chwilę przed otwarciem drzwi od balkonu zadzwoniła ona. Odebrałem i już miałem ją przepraszać, ale ona powiedziała mi tylko, że będzie u mnie za 5 minut. Nie pamiętam jak to dalej się stało, ale w ciągu pół godziny byłem spakowany i w drodze do niej do domu. Jej mama zgodziła się, bym mieszkał razem z nimi. To było najpiękniejsze, co mogło mnie spotkać. Jej reakcja całkowicie mnie zaskoczyła, ale pozwoliła mi zacząć życie na nowo.
Zawdzięczam jej całe moje życie.
Kiedyś urządziłem całkiem sporą imprezkę sylwestrową. Jako że mieszkam w bloku na jednym z wyższych pieter, to wszyscy zawsze jeżdżą do mnie windą, lecz nie zawsze pamiętają, na którym piętrze mieszkam.
Podczas tej imprezki wysłaliśmy kumpla do sklepu w celu zakupu paru piwek, gdyż zapasy się nam powoli kończyły. Ten zadowolony śmignął na stację i nie wracał już około 30 minut (a stacja jest max 100 metrów od mojego mieszkania). Gdy zaczynaliśmy się martwić i szykować ekipę, żeby sprawdzić, co się stało, zadzwonił do drzwi, trzymając ostatni czteropak (kupił ich kilka).
Okazało się, że pomyliło mu się piętro i wszedł przez otwarte drzwi do sąsiada z niższego piętra, który też robił bibę, i bawił się u niego przez ten czas, dopóki nie zorientował się, że to nie ta impreza.
Piwa trochę szkoda, ale przynajmniej się z niego pośmialiśmy :D
Od jakiegoś czasu staraliśmy się z mężem o dziecko, w końcu się udało. Od razu podzieliłam się dobrymi wieściami z rodziną, która bardzo nam kibicowała przez cały czas starań. Niestety przy kolejnej wizycie u ginekologa okazało się, że coś jest nie tak. Potem mnóstwo kolejnych badań, aż wreszcie werdykt - dziecko ma liczne wady rozwojowe, nigdy nie będzie się samodzielnie poruszać, duża niepełnosprawność umysłowa, liczne wady serca, płuc, do tego będzie też zdeformowane, a przede wszystkim przez całe życie będzie wymagało dużych nakładów opieki oraz gigantycznych pieniędzy na operacje, które pozwolą mu jakoś żyć. Lekarze jednogłośnie stwierdzili, że taką ciąże należy usunąć. I ja oczywiście to zrobiłam. Nie wyobrażam sobie skazywać dziecka na wieczne cierpienie. Nie wiem też skąd miałabym wziąć tyle pieniędzy, czasu, pomocy. To by było straszne. Było mi bardzo przykro, że musiałam pozbyć się tej ciąży, ale w głębi czułam, że robię dobrze, że dzięki temu ten biedny człowiek nie będzie przechodził dożywotnich mąk, a ja nie będę przez całe życie wypruwać sobie żył nad pozyskiwaniem pieniędzy na operacje, które będą jedynie podtrzymywały jego cierpienie.
O całej sprawie siłą rzeczy musiałam poinformować rodzinę. I to było właśnie najgorsze. Już pominę wyzwiska od morderczyń, ale najbardziej uderzyło we mnie to, że rodzice stwierdzili, że to wszystko byłoby przecież takie łatwe:
- ja jako opiekunka, pielęgniarka, nauczycielka, rehabilitantka 24h na dobę dożywotnio,
- mąż jako maszyna do zarabiania, która łapie się każdej pracy i goni za każdą złotówką, zero odpoczynku, harowanie od rana do nocy, żeby było jak najwięcej kasy na dziecko, które wymaga milionów
- ciągłe organizowanie zbiórek pieniędzy na operacje, żeby obcy ludzie, którym zrobi się nas żal, przelewali grubą kasę se swoich kont na operacje naszego dziecka, które pomogą mu jedynie dłużej tkwić w cierpieniu, zamiast na przykład przeznaczyć swoje pieniądze na własne dzieci czy coś, co ma jakąś przyszłość
- "nie no, przecież kochasz to dziecko, to najważniejsze".
Tak, kocham moje już ś.p dziecko, ale moja miłość go nie uleczy. Nie wyobrażam sobie także, aby obcy ludzie mieli dawać nam pieniądze, które mogliby poświęcić na leczenie kogoś, kogo faktycznie można wyleczyć. W życiu nie skazałabym własnego męża na życie jedynie ciężką pracą, niczym robotnik bez chwili wytchnienia. Też absolutnie nie chciałabym zrezygnować ze swojej tożsamości i zostać chodzącym przewijakiem, pieluchą, wózkiem inwalidzkim czy strzykawką.
Pogodziłam się z tym, co się stało. Uważam, że postąpiłam słusznie. Czuję żal, że straciłam dziecko, lepiej, żeby go nie było, niż żeby miało tak tragiczne życie, które w ten tragizm wciągnie i nas.
Dodaj anonimowe wyznanie