Może głupi temat, ale coraz częściej obserwuję takie zjawisko i zastanawiam się, o co może chodzić. Czy ludzie mają jakąś niewytłumaczalną potrzebę bliskości? Czy to jakiś instynkt stadny się załącza w pewnych sytuacjach?
Przykład: wsiadam do niemal pustego autobusu, zajęte jest może 5 miejsc na 40, więc siadam sobie spokojnie sama na podwójnym miejscu. Autobus dojeżdża do kolejnego przystanku, wsiada jedna osoba i które miejsce zajmuje? Oczywiście obok mnie. Przypominam, że ma do wyboru jeszcze jakieś 35 pozostałych. O co chodzi? Może zachowuję się chamsko, ale w takich sytuacjach po prostu przesiadam się na inne wolne miejsce.
Kolejny przykład: przyjeżdżam do sklepu, parkuję specjalnie gdzieś na samym końcu parkingu – praktycznie pustego, zajęte jest kilka miejsc przy samym wejściu do sklepu. Jestem w sklepie może 15 minut, wychodzę i co widzę? Parking dalej prawie pusty, a mój samochód obstawiony z dwóch stron, i to nie, że zostawione jedno wolne miejsce pomiędzy, tylko tak tuż obok. I po raz kolejny pytam: o co chodzi? Nie woleliby też sobie stanąć tak swobodnie gdzieś dalej, móc na luzie otworzyć drzwi itp.? Muszą parkować obok kogoś, bo inaczej nie potrafią równo z linią wyznaczającą miejsce?
Już nawet nie wspominam o staniu w kolejce w taki sposób, że praktycznie czuję na karku oddech osoby za mną. Zero zachowania jakiejkolwiek przestrzeni osobistej. Przecież jak ktoś będzie tak na mnie właził, to nie sprawi to magicznie, że szybciej będzie jego kolej. Aż mam czasem ochotę tak mocno odchylić w tył głowę, żeby delikwent dostał porządnie w nos.
Nie chodzi mi o sytuacje, gdzie jest tłok/korek/dużo ludzi/mało przestrzeni itp. itd., tylko właśnie takie momenty jak powyżej. Nie wiem, czy to jest jakaś potrzeba bliskości z nieznajomymi? Instynkt stadny?
Wiem, temat pewnie mało istotny i trochę głupi, no ale serio... Zaczyna mnie to trochę irytować. A może to kompletnie normalne, tylko ja się staję jakimś odludkiem?
Kompletnie nie potrafię rozróżnić ładnego człowieka od brzydkiego. Poważne. Koleżanki, którym to mówiłam, nie chcą mi wierzyć. A dla mnie ktoś musi mieć naprawdę rażąco „inną” twarz, żebym mogła stwierdzić, że jest brzydki. Kiedy przez cały okres szkolny koleżanki rozmawiały o tym, który to z chłopców jest najprzystojniejszy, ja zawsze siedziałam cicho i nie wiedziałam w sumie, dlaczego akurat on. Dla mnie prawie wszyscy są tacy sami, na takim samym poziomie piękna.
Ostatnio, kiedy „spodobał mi się” pewien człowiek (pokochałam jego opiekuńczość, poczucie humoru i to, że był niebywale miły) przyjaciółka chciała, abym jej pokazała, który to. Pokazałam jej zdjęcie, wyśmiała mnie, że zasłużyłam na ładniejszego.
A z kobietami to w ogóle jest kosmos, tutaj kompletnie nie rozróżniam nic, nie jestem nawet w stanie stwierdzić, czy ja sama jestem atrakcyjna.
Cóż, przynajmniej mam pewność, że jak pokocham, to za charakter.
Moja nowa partnerka chce zostać moją tradycyjną żoną rodem z lat 50. XX wieku. Jak do tego doszło? 31 lipca straciła pracę. W tamtym czasie znaliśmy się niespełna trzy miesiące. Krótko, ale nie wypadało nie wyciągnąć reki. Zaproponowałem jej bezkosztowe zamieszkanie u mnie do momentu, kiedy stanie na nogi. W ubiegły weekend przy kolacji zażartowałem, że lepiej, żeby jak najdłużej szukała pracy, bo ciężko będzie mi zrezygnować z tych wygód, jakie mi organizuje. Ona zapytała, co ja na to, jakby taki stan rzeczy trwał wiecznie? Co jakby została moją tradycyjną żoną? Myślałem, że jest to forma żartu w odpowiedzi na mój żart. Ale nic z tych rzeczy. To była prawdziwa propozycja. Ja ją utrzymuję, ona dba o mnie i dom. Za rok, jeżeli uznam, że mi to odpowiada, mam ją wziąć za żonę, a ona urodzi mi dwójkę dzieci.
Zdębiałem, naprawdę zdębiałem. Powiedziałem jej, że na tym etapie są to bardzo odważne i śmiałe deklaracje i plany. Nie wiem, co o tym wszystkim myśleć.
Teoretycznie zostało mi przedstawione spełnienie marzeń faceta, zwłaszcza że moja pozycja zawodowa pozwala temu sprostać. Niestety nie wiedzieć czemu poczułem coś w rodzaju niepokoju. Tak jakby trochę mnie wystraszyła. Dodam, że dzieli nas 10 lat różnicy.
Moja osobowość utrudnia mi życie. O co chodzi? Traktuję wszystkie swoje deklaracje szalenie serio. Każda obietnica jest dla mnie bardzo ważna. Wiem, że większość osób z mojego otoczenia miałoby wywalone na większość tych deklaracji. Jak ja coś powiem, to dla mnie świętość.
Przykłady? Kadry mówią, żebym weszła w wolnej chwili. Deklaruję, że będę np. dziś ok. 13, ale dzień układa się inaczej i dużo sensowniej byłoby przyjść następnego dnia. Nie ma opcji. Przyjdę dziś na 13. Opcjonalnie zadzwonię i oficjalnie przełożę. Jestem z kimś umówiona na 12? Choćby skały srały, muszę być na 12. Jeśli naprawdę coś się stanie i będę spóźniona nawet pięć minut, dzwonię. Rzucam do sprzedawczyni, że wejdę jeszcze następnego dnia. I muszę przyjść, nawet jeśli w sumie zrezygnowałam z zakupu. Bo przecież powiedziałam, że będę. Powiedziałam sprzedawczyni, że chyba wezmę od niej coś tam, ale jeszcze się przejdę, i okazuje się, że znalazłam coś bardziej pasującego – wrócę specjalnie, aby powiedzieć, że nie wezmę.
Nawet nie chcę tego zmieniać. Chyba bym siebie nie szanowała, gdybym miała stać się niesłowna. Jedyne, co bym zmieniła, to bym nie składała tak często obietnic czy deklaracji, które mnie wiążą, ale nie wiem jak. A składam ich serio sporo. Z jednej strony chciałabym dysponować pewną elastycznością, ale z drugiej uważam, że to właśnie jest honorowe zachowanie i nie postępując tak, staję się po prostu wygodnym tchórzem. Jak coś powiem, to jest to wiążące. Tyle.
Moja żona choruje na SM, więc mam do niej dużo wyrozumiałości. Mamy dziecko, aktywne, wymagające uwagi, więc wiele razy ją wyręczam, bo jest chora, niech odpoczywa. Patrzę na inne kobiety – one robią to, co ja. Moja żona jest wyręczana. Nie mam z tym problemu. Problem mam z tym, jak mnie gnoi, a robi to na swój „subtelny” sposób. Co jakiś czas pretensje o gówno, co jakiś czas wypominki o gówno i później odwracanie kota ogonem. Zostawiłbym ją i od dawna mam takie myśli. Kiedyś było mi jej szkoda, bo chora. Teraz mamy dziecko, które jest dla mnie wszystkim i nie rozbiję mu rodziny.
Nie dziwię się, że faceci się wieszają. Ja tego nie zrobię. Pieprzę ją, syn jest dla mnie najważniejszy. Może ją przeżyję i spełnię marzenia.
Opowiem Wam, jaką Grażyną byłam...
Pracowałam w punkcie usługowym, gdzie zarabiałam najniższą krajową + jakieś śmieszne premie raz na ruski rok. Podjęłam się tej pracy na czas studiów. Utrzymywałam się z drobną pomocą rodziców (mimo że mają pieniądze i nie musiałam iść do pracy, to chciałam jak najszybciej się usamodzielnić). Co miesiąc mieliśmy 60 zł do wydania w biurowo-przemysłowym sklepie internetowym, gdzie zamawialiśmy rzeczy potrzebne do pracy: koperty, bloczki, długopisy, środki czystości, itp. I te 60 zł to było naprawdę dużo, sporo rzeczy można było za to zamówić i zawsze był spory zapas. Więc zabierałam do domu a to płyn do naczyń, a to płyn do szyb, ręczniki papierowe, artykuły biurowe. Dzięki temu mogłam co miesiąc naprawdę sporo zaoszczędzić na tych rzeczach, a brałam tego tylko tyle, żeby w pracy niczego nie brakowało. Mogliśmy też zamawiać sobie np. czajnik albo mopa, więc w to też się zaopatrzyłam.
Miałam klientów, którzy zakładali sobie u nas karty, ale często je porzucali. Później na takie porzucone karty przychodziły różne bonusy do wykorzystania. Co robiłam? Nabijałam klienta (oczywiście za jego zgodą) na kartę innego klienta (który tę kartę porzucił), brałam od niego kasę, wykorzystywałam darmowy bonus i zabierałam z kasy 10, 20, 50, a nawet 100 zł. Dla mnie to było naprawdę dużo. Kombinowałam, jak mogłam.
Teraz jestem już po studiach, mam normalną, dobrze płatną pracę i nie muszę kombinować. Jednak niczego nie żałuję. Jeżeli znalazłabym się znowu w takiej sytuacji – bez wahania zrobiłabym to samo. Zarobki były żenująco niskie w porównaniu do obowiązków i wymagań wobec nas, długie godziny pracy także w weekendy i niepoważne traktowanie przez przełożonych. W ten sposób przynajmniej trochę się na nich odkułam. Zasłużyli sobie.
Za kilka dni mija 18. miesiąc, dokładnie 1,5 roku, odkąd nie piję. Jako że bardzo lubię piwo, to bezalkoholowe jest idealnym zamiennikiem, zwłaszcza że rynek się cały czas powiększa. Mam swoje ulubione bezalkoholowe czyste piwo i piję średnio 2-3 dziennie. Dziś chyba wszechświat postanowił to uczcić, bo gdy otwierałem piwo w warsztacie, jak tylko kapsel wystrzelił, to ze ścianki przy biurku spadł klucz, który potrącił pudełko z końcówkami do kabli w różnych kolorach, które rozsypały się po biurku jak fajerwerk. No cóż... Jakie życie, taki rap :)
Żyłam przez prawie dwa lata z facetem, który był nałogowym kłamcą. Kłamał w dosłownie każdym aspekcie... do tego stopnia, że żył już w tym swoim świecie kłamstw. Nawet jeśli go przyłapałam na czymś, to on perfidnie się wypierał prawdy i wmawiał mi, że coś wymyślam, że coś mi się wydawało itp., dla niego słowo konfrontacja i prawda było słowem obcym. Ale to, co zrobił dzisiaj, było już przegięciem...
Byliśmy razem na imprezie i w pewnym momencie zniknął mi z oczu na dłuższy czas. Zaczęłam go szukać i zobaczyłam, że obściskuje w najlepsze jakąś pannę...
A wiecie, co jest najlepsze?
Że jak wróciliśmy do domu i pakując swoje rzeczy, powiedziałam mu o tej całej sytuacji, to on mi odpowiedział, że coś mi się wydawało! No tak, czego mogłam się spodziewać po nałogowym kłamcy...
Nawet nie wiecie, jak mi jest przykro i jaki wielki wstręt i obrzydzenie do niego czuję. Zastanawiacie się, dlaczego tyle z nim w ogóle byłam?!?! Bo go kocham! I wiem, że byłam głupia, tkwiąc w tym toksycznym związku, ale ta sytuacja wystarczająco mnie otrzeźwiła i dzięki temu wiem, że to w końcu ten moment. Ten człowiek się nigdy nie zmieni. Trzymajcie za mnie kciuki, abym się pozbierała po tym toksycznym związku, bo z pewnością nie będzie mi łatwo.
Krótko. Nie wiem, jak się zachować, kiedy mój mąż zaczyna być wobec mnie agresywny. Nie wiem, jak mu pokazać, gdzie leżą granice, żeby przestał mieć je w dupie. Wzięliśmy ślub 10 miesięcy temu. Nie chcę tak szybko się rozwodzić. Chcę podjąć ostatnią próbę naprawy. Nawet nie zaczekał tygodnia po ślubie, kiedy pierwszy raz mnie zwyzywał.
Kiedy byłam w liceum, należałam do grupki osób raczej nieśmiałych. Nie chodziłam na imprezy, nie zadawałam się z „popularnymi” dzieciakami i ogólnie nie wyróżniałam się z tłumu. Tym bardziej zaskoczyło mnie, kiedy jakiś miesiąc przed studniówką mój kolega z angielskiego, towarzyski, lubiany imprezowicz, zaprosił mnie na studniówkę, tłumacząc, że jego partnerka się wykruszyła. Byłam bardzo zdziwiona, ponieważ nigdy z tym chłopakiem nie rozmawiałam dłużej niż 15 min. Ale się zgodziłam i byłam przeszczęśliwa. Po tym pamiętnym balu powiedział mi, że nie spodziewał się, że jestem taka zabawna i bystra. Cóż, nie przy każdym można się tak otworzyć od razu...
Zaczęliśmy ze sobą chodzić pod koniec liceum i było naprawdę wspaniale, to był mój pierwszy poważny chłopak. Czasami źle się czułam w towarzystwie jego znajomych, jakbym tam nie pasowała. Jednak mimo to spędziliśmy cudowne miesiące.
Przed wyjazdem na studia (mieliśmy iść do jednego miasta) w jakiejś rozmowie z jego kumplami, wyszło na jaw, że zaprosił mnie na studniówkę tylko dlatego, że... się założył. O pół litra wódki! Byłam zła, miałam złamane serce. Mimo że zarzekał się, że się we mnie zakochał, a ten głupi zakład przestał mieć znaczenie, to i tak mu nie wybaczyłam. Przychodził do mnie z kwiatami, przepraszał, lamentował... Nawet moje siostry uznały, że jestem bezduszna, ale cóż, bardzo mnie zranił. Kiedy mu powiedziałam, że ma mi udowodnić, że coś do mnie czuje, to mi się oświadczył. Wyśmiałam go wtedy i biedaczek przez kolejne tygodnie mnie przepraszał, aż w końcu wybaczyłam. A trzy lata później rzeczywiście się oświadczył.
Tu przechodzimy do meritum.
Podczas nocy poślubnej, kiedy byłam cała rozanielona nową drogą życia, on zażartował: „Ale byłoby śmiesznie, gdybym założył się z kumplami o to, że doprowadzę cię przed ołtarz”.
Noc spędził na kanapie, ale do tej pory lubi wspominać ten żart.
Dodaj anonimowe wyznanie