#XsHXX

Wakacje. Piękny, słoneczny dzień. Razem z moimi koleżankami wybrałyśmy się rowerami na plażę, oddaloną 5 kilometrów od naszej miejscowości. Cieszy się ona ogromną popularnością, toteż spotkałyśmy tu kilku dobrych znajomych. Im więcej osób, tym lepsza zabawa, więc rozłożyliśmy się wszyscy razem i korzystaliśmy z uroków lata.

Postanowiliśmy, że powrót również odbędziemy większą grupą. W sumie było nas 11. Gdy już wszyscy byliśmy gotowi do drogi, ustawieni gęsiego, (ja na samym końcu) ruszyliśmy. Po przejechaniu kilku metrów, poczułam, że coś jest nie tak. Szybko zsiadłam z roweru i okazało się, że mam przebitą oponę. Krzyknęłam do znajomych, by na mnie poczekali, niestety, byli już tak daleko, że nie usłyszeli mojego wołania. Zadzwonić również nie mogłam, gdyż nie było zasięgu. Po przejściu dość długiego odcinka prowadząc rower, zirytowana tym, że nikt po mnie nie wraca, w końcu złapałam zasięg. Od razu zadzwoniłam do mojej przyjaciółki, która była bardzo zdziwiona.

Wszyscy byli już w naszym mieście i siedzieli na ławkach w parku. Nikt nie zauważył, że mnie nie ma.

#IVxXV

Od dzieciaka chciałam pracować jako lekarz. Nie dało mi się przetłumaczyć innych zawodów. Medycyna i koniec! Ja będę lekarzem i będę pomagać innym ludziom.
Do czasu. Pod koniec gimnazjum trzeba było się rozejrzeć za liceum. Patrzę jakie są wymagania na medycynę - załamka. Z czego i jakie wyniki trzeba mieć. Przecież matematyka to dla mnie kula u nogi!
Więc zdecydowałam. Poszłam do liceum o profilu wojskowym. Stwierdziłam, że w policji też się dobrze zarabia i się pomaga słabszym.

O bzdurności moich przemyśleń dowiedziałam się pod koniec pierwszej klasy.
Zostałam przejechana przez samochód. Dosłownie. Ledwo mnie odratowano (dwa razy się "zatrzymywałam"). Ocknęłam się na Oddziale Intensywnej Terapii.

Rodzice opowiedzieli mi o nieuczciwej pracy policji w mojej sprawie. Stwierdzono, że byłam winna (mimo że przechodziłam w dozwolonym miejscu, a osoba prowadząca bawiła się telefonem podczas jazdy! SIC!). Ale miałam okazję poznać pracę szpitala "od środka" ze względu na uprzejme pielęgniarki. Dzięki czemu nauczyłam się nazw paru leków, ich działania oraz zezwolono mi na "pomoc" (alarmowanie pielęgniarek, jeśli pacjentowi obok będzie się coś działo) i lekką naukę (głównie na moim przypadku) co i jak działa.

Pobudziło mnie to do działania i myślenia. Jeśli nie dostanę się na medycynę - rozpocznę ratownictwo medyczne. A po ratownictwie znów będę próbować z medycyną. Jeśli jednak od razu dostanę się na uczelnię - wybieram dwa najgorsze (do zniesienia psychicznego) specjalizacje - Anestezjologia i Intensywna Terapia oraz Medycyna Ratunkowa.
Czyżby powołanie się odezwało wtedy, kiedy na siłę chciałam iść w drugą stronę?

#WfkL4

Po kilku tygodniach kryzysu w związku (który mi wydawał się już być zażegnany), mój chłopak stwierdził, że jednak powinniśmy się rozstać i na razie musi się przynajmniej wyprowadzić, żeby ochłonąć i wszystko przemyśleć.

Kiedy sama, w dość dużym szoku uświadomiłam mu, że właśnie rzucił mnie w walentynki, ten stwierdził, że kompletnie poplątały mu się daty i zapomniał, więc jeśli chcę to walentynki w takim razie możemy jeszcze spędzić jako para, a rzucanie przełożymy na jutro...

Właśnie straciłam ogromnie 'wielkodusznego' faceta!

#YW5Al

Opowiem wam historię, na myśl o której do dzisiaj robię się czerwona ze wstydu.

Była to pierwsza klasa liceum, kilka minut po dzwonku na lekcje, a więc i korytarz szkolny był pusty. Nie spieszyłam się zbytnio do klasy, postanowiłam sprawdzić jeszcze coś na planie. Stałam tak sobie przed tablicą informacyjną, jedną ręką jeżdżąc po kartkach z informacjami, a drugą grzebiąc w kieszeni bluzy. Tak grzebałam, że wypadł mi z niej kluczyk do szkolnej szafki, po który od razu się schyliłam. Nie przewidziałam jednak kilku rzeczy - po pierwsze, miałam spodnie biodrówki, które zsunęły się przy schylaniu i w połowie ukazały mój tyłek, po drugie - na plecach miałam plecak pełen ciężkich książek, który przy schylaniu ostatecznie przeciążył i porwał mnie tak, że upadłam. Na dodatek przez plecak nie mogłam się podnieść i bezradnie miotałam się w kuckach na ziemi, po trzecie - w tym momencie do szkoły wszedł pan dyrektor. Tak, pan dyrektor, nie bacząc na mój odkryty tyłek i mało efektywne próby podniesienia się, rzucił się na pomoc i pomógł mi wstać. Do dziś unikam jego wzroku.

#QmRrs

W czasach podstawówki miałam koleżankę w klasie, której szczerze nie znosiłam i na dodatek napawała mnie lękiem z racji straszenia mnie starszą siostrą. Dodam tylko, że jej tatą jest pop, czyli ksiądz w religii prawosławnej.

Pewnego dnia, po dość nieprzyjemnej wymianie zdań z tą właśnie dziewczynką, rozmawiałam z moją najlepszą koleżanką. W złości z moich ust padły słowa w stylu "mogłaby stąd wyjechać, mam jej dość" - ot, taka dziecięca gadanina.
Jakie było moje zdziwienie, gdy kilka dni po tej rozmowie cerkiew, w której odprawiał msze tata tej koleżanki doszczętnie spłonęła... Była pusta, nikomu nic się nie stało, ale cała rodzina wyjechała. Do dziś jak sobie o tym pomyślę, to czuję się jak mały demon.

#htwfs

Od lat obowiązek zmywania w domu spoczywa na mnie, mimo iż z założenia każdy miał zmywać za siebie. Pewnego dnia, gdy garów w zlewie było po brzegi, a te leniwce pospolite jeszcze mi dokładały talerze, rzuciłam zrozpaczona gąbką, jęcząc:
- Tato, kupmy w końcu zmywarkę...
Na co mój rodziciel spojrzał się na mnie i z delikatnym uśmiechem zapytał:
- Po co nam zmywarka, skoro mamy ciebie, kochanie?
Dodaj anonimowe wyznanie