#Cgz90

Tę historię opowiadała mi moja mama.

Gdy miałam nieco ponad 2,5 roku, urodziła się moja siostra, byłam taka zazdrosna, że zaczęłam... srać za łóżkiem, pod oknem, wszędzie gdzie popadło, a kiedy widziałam, że mama już znalazła bądź poczuła mój prezent, podchodziłam do kołyski, wskazywałam na siostrę palcem i mówiłam z naburmuszoną miną - "dzidzi".
Gdy zrozumiałam, że mama odkryła tajemnicę kupy, powzięłam inne działania.
Zaczęłam te moje prezenciki wkładać maleńkiej siostrze do kołyski.
Ani ja, ani mama nie wiemy, co ja właściwie chciałam tym osiągnąć.

To jeszcze nie koniec opowieści o kupie, do której jak widać miałam umiłowanie za młodu.

Gdy miałam jakoś 4 lata, byłam już dużą i mądrą pannicą, ale nadal chorobliwie zazdrosną o siostrę i znowu wpadłam na plan zniszczenia jej w oczach mojej mamy.
Moja siostra zaczęła już siadać na małym nocniczku, ale strasznie się bała i mama powoli ją uczyła i właśnie pewnego dnia, kiedy oddawała się tej czynności, a ja myślałam, że mamy nie ma w pobliżu, usiadłam przed siostrą po turecku i spokojnie powiedziałam mniej więcej coś takiego - "Jak zrobisz kupkę do tego nocniczka, to ugryzie cię w pupę, ucieknie i będziemy musieli jej wszyscy szukać. Kupka lubi być tylko w pieluszce, bo tam jest jej ciepło i bezpiecznie".
Moja mama oczywiście miała młodą na oku, to i usłyszała, jaka ta starsza siostra jest mądra i pomocna...

Takie rozmowy i historie ostatnio są u mnie w domu dosyć popularne, bo już czas zastanowić się nad specjalizacją i mama wraz z siostrą sugerują mi bardzo mocno proktologię (dziedzina medycyny zajmująca się m.in. chorobami jelita grubego i odbytnicy).

Ot, takie gówniane wyznanie z dzieciństwa ;)

#zVfz0

W pewien letni, upalny dzień postanowiłam, że ubiorę do szkoły luźną, zwiewną sukienkę. Kiedy wracałam z lekcji, zerwał się duży wiatr. Zdecydowałam się więc na założenie plecaka na oba ramiona, coby sukienkę trochę przytrzymać.

Po drodze minęłam nieziemsko przystojnego chłopaka. Kiedy obejrzałam się za nim, on też na mnie patrzył. Więcej. Nawet zaczął do mnie machać i iść w moją stronę. Podchodzi do mnie, szeroko się uśmiecha, otwiera swe boskie usta, z których padają następujące słowa:
- Twoje majtki są urocze, ale chyba niestety nie zasługują na aż tak widoczną ekspozycję.

Tak, plecak przytrzymał sukienkę, ale podwiniętą do góry. Paradowałam po mieście w różowych majtkach w groszki.

#LcyVW

W zeszłe wakacje zrobiliśmy sobie rodzinny wypad nad jezioro pod namioty. Byłam ja, mój chłopak, jego rodzice, moi rodzice, moja ciotka z wujkiem i dwoma kuzynami.

Jak to bywa przy ognisku, tańce, hulańce do białego rana, wpajając w siebie litry alkoholu.
Następnego dnia, godzina 12:00, wszyscy powychodziliśmy z nor, każdy skacowany, każdy z bólem głowy, każdy szuka wody, a tu wody nie ma. Z jeziora pić to nie bardzo.

No więc mój szanowny ojciec stwierdził, że kobiety zostaną, a chłopy skoczą do sklepu w poszukiwaniu czegoś do picia. Sklep był daleko za lasem, droga do niego zajmowała jakąś godzinę, ale skoro wszyscy byli chętni, to czemu nie. Poprosiłam ojca, żeby kupił najlepiej 5-litrową butlę, przyda się do picia, do ugotowania wody na herbatę czy do zalania zupek chińskich, bądź też po prostu do umycia zębów, żeby nie płukać brudną wodą. Misja została przez niego zaakceptowana i ruszyli w głąb lasu.

Godzina 13:00 - ich nie ma.
Godzina 15:00 - ich nie ma.
Godzina 17:00 - ich dalej nie ma.
Jak na złość żaden nie wziął telefonu, więc nie mogłyśmy się z nimi skontaktować, ale no nic, stwierdziłyśmy, że pewnie ten sklep był zamknięty i poszli szukać innego.

Godzina 18:00 - ich nie ma.
I tak mijały godziny, aż w końcu zaczęło się ściemniać.
My całe roztrzęsione, bo zostałyśmy same w lesie, robi się ciemno, oni wyszli przed południem i jeszcze nie wrócili, pewnie coś się stało.

Aż tu nagle w głębi lasu widać cały sznur ''ukucniętych'' facetów, trzymających się za biodra, tworząc przysłowiowy ''pociąg'', z tym że oni ewidentnie chcieli przejść potajemnie. Na przodzie mój ojciec weteran, z patykiem, na którym widniało kilka listków i za którym próbował się ukryć. No i tak maszerowali w naszą stronę. Narąbani jak świnie, dotarli żywi na miejsce.

Z małą buteleczką wody.

No, ale cóż.. challenge accepted!

#yT8DZ

Pewnej zimy, mając nie więcej niż 4 lata, idąc z mamą na miasto zostałam posadzona na sankach, żeby było szybciej, bo taki wypad z dzieckiem jest dłuższy i bardziej męczący.
 Jak już wspomniałam, moja rodzicielka posadziła mnie na sankach, po czym opatuliła kocykami, wszystko ładnie pięknie, aż w pewnym momencie spadłam z tych sanek, zamyślona rodzicielka nawet się nie zorientowała, że zgubiła dziecko po drodze. Przechodząc dobre 3-4 metry poczuła, że sanki są coś za lekkie, a ja leżę ja chodniku. Nie dość, że byłam opatulona kocem, to zimy kiedyś były mroźniejsze i dzieci były grubej ubierane. Jako że miałam szalik owinięty na twarzy, nie mogłam ani jej zawołać, ani wstać, więc tak leżałam i czekałam aż po mnie wróci.

#Eo17G

Sprawa działa się mniej więcej 8 lat temu, gdy mój pradziadek jeszcze żył.
Miał wtedy już 95 lat (co jest ważne dla tej historii), jednak był zadziornym i wesołym staruszkiem.

Cała historia polega na tym, że pewnego dnia mama wróciła do domu ze smutną wiadomością o śmierci jednej z naszych sąsiadek. Wywiązał się mniej więcej taki dialog:

[Mama] - Umarła pani XYZ, miała 58 lat.
[Pradziadek] - A bo staro już była, to umarła.

#4Vh4O

Najgorsza rzecz, która może się zdarzyć fanowi kryminałów.

Wypożyczyłam książkę w bibliotece, zadowolona, że będę miała co czytać.
Przeczytałam pierwszy rozdział. Drugi. Trzeci. Aż w końcu akcja się rozwija! Morderstwo!
Ogromnie zaciekawiona czytam dalej. Na następnej stronie zauważam podkreślone ołówkiem imię jednego z bohaterów. A przy nim napis: "on zabił"...

#r7Nab

Chodziłam do gimnazjum przy liceum, do klasy językowej. Co ważne, od lat nie ćwiczyłam na WF-ie i w drugiej gimnazjum przeniosłam się do grupy chłopców na zajęcia, które były w grupach, bo dziewczyn było za dużo. Przez te dwa lata zaprzyjaźniałam się z nimi dużo bardziej niż z którąkolwiek dziewczyną z klasy.

Było to około 4, może 5 lat temu. Byłam wtedy w pierwszej klasie liceum i tymczasowo po operacji jeździłam na wózku.

Zazwyczaj po szkole "jeździły" mną koleżanki z klasy. Dla nich było to ciekawe doświadczenie, a ja czułam się akceptowana dzięki temu.

Zazwyczaj pomagały mi się przemieszczać koleżanki, prócz przerwy po angielskim (były grupy międzyklasowe, a do naszej grupy trafiły tylko osoby ze starej klasy z gimnazjum), kiedy to pomagali mi moi kumple z gimnazjum. Nagle to stawałam się czołgiem, który robił "brum, brum!" i "taranował" gimnazjalistów.

#seiAD

Historia świeża, bo z wczoraj. Wracam późnym wieczorem od kolegi do domu ścieżką, którą raczej nikt nie chodzi. Zauważyłem, że idzie za mną wysoki facet z kapturem na głowie, było ciemno, więc nie mogłem stwierdzić, czy wygląda groźnie czy nie. No cóż, nawet jak to dres, to ja jako stały bywalec na anonimowych nie bałem się, wiadomo - złe dresy są na wyginięciu.

No ale przechodząc do sedna. Idę dalej, on w jednej chwili do mnie podbiegł i zapytał, czy mam pożyczyć jakieś pieniądze. Grzecznie odpowiedziałem, że niestety nie, po czym zostałem sprowadzony do parteru i pobity oraz skopany. Pieniędzy mi dzięki Bogu nie ukradł (bo ich nie miałem). Moja mina nie była bezcenna.

Obywatele anonimowych! Wiem, że trudno wam w to uwierzyć, ale tak, takie dresy też istnieją :D

#8GC2e

Na początku chciałabym zaznaczyć, że rodzice mojej kuzynki wyjeżdżali do pracy do Niemiec czasami w tym samym momencie i wtedy ona zostawała u mnie. A, i jesteśmy w tym samym wieku.

Kiedy miałyśmy około 5 lat, podczas jednego z dłuższych pobytów kuzynki w moich skromnych progach, w moim domu trwał remont kuchni. Pracowali u nas młodzi panowie, a kilku z nich dla takich małolat jak my było nawet przystojnych. Więc jako bardzo pomysłowe stworzenia postanowiłyśmy pójść do sklepu mojej mamy i za uzbierane pieniądze kupić mocno różową szminkę.

Wróciłyśmy do domu, pomalowałyśmy usta (i zęby) tą szminką, a żeby było jeszcze ciekawiej, ściągnęłyśmy z siebie wszystkie ubrania oprócz majtek i włożyłyśmy na siebie reklamówki. Tak, takie zwykłe plastikowe reklamówki, które zasłaniały nam klatkę piersiową i brzuch. No i oczywiście nie mogło obyć się bez butów, także z reklamówek.

I tak oto ubrane dumnie przechadzałyśmy się po domu, a moja kochana babcia zrobiła nam zdjęcie, które do dziś gdzieś tam leży.

#8HxRl

Zawsze czułam się gorsza.
10 kilo nadwagi, 156 cm wzrostu, zwykłe, proste, ciemne włosy, oczy w kolorze zielono-szarym. Jedyną częścią ciała, którą w sobie lubiłam były usta. Duże, pełne, kształtne. Niestety, przez moją wagę żaden chłopak nie zwracał na nie uwagi.

14-letnia ja. 17-letni on. Wysoki, szczupły, olśniewający uśmiech. Zauroczyłam się. Jego nietypowa uroda sprawiała, że moje koleżanki tego nie rozumiały. Mówiły, że nie mam u niego szans. Ciche adorowanie mi wystarczało, wiedziałam, że tacy chłopcy nie spotykają się z takimi dziewczynami jak ja.

21-letnia ja. 24-letni on. Jeden z klubów w mieście, w którym studiowałam. Piję piwo w kącie. Zwykłe jeansy i t-shirt nie zwracały uwagi żadnego chłopaka. Około 23.00, stoję przed budynkiem, paląc papierosa. Podchodzi on. Zaczyna rozmowę, przypomina mi kim jest. Wyznaje mi, że od czasu, kiedy mnie zobaczył w wieku 17 lat, nie widział nikogo piękniejszego. Tego dnia całowałam się po raz pierwszy.

28-letnia ja. 31-letni on. Rocznica naszego pierwszego pocałunku, teraz również i rocznica ślubu.

Teraz przy tym niesamowitym mężczyźnie czuję się najpiękniejsza, jak i pożądana.

Warto było czekać.
Dodaj anonimowe wyznanie