#Oc9zl

Wyznanie o anonimowych ankietach przypomniało mi jeszcze czasy gimnazjum, gdzie to dyrektorka dała wszystkim klasom oczywiście zupełnie anonimową ankietę, która dotyczyła zmian, a mianowicie - co zmienilibyście w szkole? Jakieś 4 osoby napisały, że chciałyby zmienić dyrektorkę, co było słuszne, sama zaliczam się do tych osób.

Wtedy zaczęło się masowe zbieranie zeszytów "na ocenę". Jak już zdołaliście się pewnie domyślić, dyrektorka porównywała pisma z ankiety do pisma z zeszytu i obleciała tak całą szkołę. Udało jej się znaleźć "sprawców" i wszyscy wylądowaliśmy na dywaniku.
Puenty brak.

#OcLW7

Gdy byłam mała, powiedzmy 8-12 lat, każdej nocy zasypiałam w tej samej pozycji - leżąc na plecach składałam ręce na "amen".

Nie wiem co miałam w głowie, ale byłam przekonana, że gdy umrę w nocy, nie dość, że będzie łatwiej przenieść mnie do trumny, to i od razu pójdę do nieba.

#m3SS7

Gdy byłam mała i zaczęły wypadać mi mleczaki, dowiedziałam się o Wróżce Zębuszce. Wkładałam wtedy zęba pod poduszkę, a rano znajdowałam 10 zł. Z czasem stwierdziłam, że mogę na tym dobrze zarobić i do świeżo wyrwanego mleczaka dołączałam karteczkę z prośbą o 50 zł.
Działało :D

#xC94t

Odkąd sięgam pamięcią, dni tygodnia, miesiące, cyfry i litery mają dla mnie kolory. Są one niezmienne.

Nie mam z tej przyczyny łatwości w uczeniu się dat, ale potrafię zapamiętać dużą liczbę słów w ciągu dwóch minut, jeśli je pogrupuję „kolorystycznie” (wg barwy dominującej). Samogłoski są zwykle jaśniejsze niż spółgłoski.

Lubię siódemkę, bo jest niebieska, a to mój ulubiony kolor. Kiedy piszę to wyznanie, mamy sierpień – ten miesiąc jest fioletowy.

Nie mam halucynacji i nie zażywam leków psychotropowych. Doświadczam synestezji.

#rSyro

Jest to historia mojej mamy, zawsze gdy mi ją opowiada to ma łzy w oczach.
Dwadzieścia lat temu, moi rodzice byli już siedem lat po ślubie. Mieli dwójkę dzieci, ale nie układało im się finansowo. Często nie jedli cały dzień, żeby moi bracia nie byli głodni. Pewnego wieczoru wyszli z domu, chcieli się przespacerować. Mama płakała, bo nie wiedziała skąd ma wziąć pieniądze, żeby zrobić obiad na następny dzień. Mówiła mojemu ojcu, że ona nie daje rady, zostawi dzieci z nim i wyjdzie do pracy za granicę, żeby żyło im się lepiej.

Uspokoiła się trochę, gdy ojciec na nią nakrzyczał (zostało mu to do teraz - krzyk w najmniej odpowiednim momencie). Mama spuściła głowę, zauważyła, że na ziemi leżało sto złotych. Obejrzała się dookoła, jakieś 100 m dalej stał starszy pan, opierał się na lasce, był dość elegancko ubrany. Moi rodzice podeszli do niego, spytali czy to jego pieniądze. Pan potwierdził, mówił że właśnie szedł dać je wnuczce, co by miała na drobne wydatki. Spytał się, dlaczego mama jest zapłakana. Ta opowiedziała mu mniej więcej sytuację. Miły pan się przejął, zaprosił rodziców na herbatę, dużo wtedy rozmawiali.

Skończyło się na tym, że mężczyzna dał moim rodzicom 200 złotych i powiedział, że oddadzą mu gdy tylko wyjdą na prostą. Tata nie chciał przyjąć pieniędzy, ale pan był nieugięty. Co prawda mężczyzna ten zmarł pół roku później, ale rodzice oddali jego córce 250 złotych i czekoladę, gdy już stać ich było na takie wydatki. Te pieniądze to niemała suma w tamtych czasach, a prawdopodobnie uratowało to tyłki mamie i tacie. :) Wspominają to do dziś, a kontakt z córką pana Władka pozostał.

#u9O6L

Jestem kanarem. Kraków to piękne miasto, tylko ludzie mnie czasem zabijają.

Pani lat około 50, wsiadła, skasowała bilet, usiadła. Dla mnie znak, że jest gotowa do jazdy. Proszę kierowcę o blokadę kasowników. I klepię swoją regułkę. "DZIEŃ DOBRY PAŃSTWU, PROSZĘ PRZYGOTOWAĆ BILETY DO KONTROLI, DO BILETÓW ULGOWYCH PROSZĘ PRZYGOTOWAĆ LEGITYMACJĘ".

Zawsze mówię to głośno i wyraźnie. I zaczęło się, podchodzę do pani, proszę bilet, patrzę - ulgowy, proszę o legitymacje. Pani zaczyna drzeć japę. Drze się na cały autobus, że czego ja od niej chcę, przecież ona kuleje. Nie widziałam, żeby kulała i grzecznie informuję, że to legitymacja jest uprawnieniem do zniżki, a nie to, czy się kuleje czy nie.

Tyrada jaką musiałam wysłuchać nadawałaby się do "Jak rozpętałam III wojnę światową". Po kilku minutach cały autobus się na mnie darł.
Boże, daj mi cierpliwość, bo jak dasz mi siłę, to ich wszystkich roz****dolę.

#C4VhT

Ojciec (z wyglądu typowy Janusz) po kilkunastu latach znowu zaczął palić, tylko że teraz jego już osiwiałe wąsy zaczęły się robić żółte od tych szlugów.

Lubię się bawić w farbowanie innych, ale nigdy nie myślałam, że będę kłaść komuś hennę, a tym bardziej na wąsy taty. Przynajmniej teraz wygląda identycznie jak 10 lat temu :D

#GmnlU

Sytuacja działa się kilka dni temu. Gdyby mi ktoś ją opowiedział, to sam bym nie uwierzył, że coś tak abstrakcyjnego mogło się wydarzyć. Wracam wieczorem do domu, czekam na autobus i słucham muzyki ze słuchawek. Podjeżdża autobus, wsiadam - przy wejściu stoi jakiś koleś z dużym plecakiem, mijam go i jednocześnie słuchawki zahaczyły o jego plecak.

Przez przypadek delikatnie go pociągnąłem, dlatego go przeprosiłem, jednak on nie poczuł w ogóle tego pociągnięcia i nie wiedział o co chodzi. Zdezorientowany gwałtownie odwrócił się w moją stronę, a moje słuchawki wciąż były zaplątane w jego plecak. Swoim szybkim obrotem przypadkowo wyrwał mi telefon z kieszeni z taką siłą, że ten wylądował za drzwiami autobusu na przystanku... i nagle drzwi się zamykają.

W środku autobusu została tylko końcówka słuchawek, szybko podbiegam do drzwi, łapie za tę końcówkę i przyciągam telefon do siebie. Przypadkowy sprawca całego zamieszania jak już się zorientował co tu się odjebało próbował otworzyć drzwi przyciskiem i krzyczał do kierowcy by ten nie ruszał jednak ten chyba nic nie usłyszał. No i ruszył, z moim iPhonem wiszącym za drzwiami...

A mi nie pozostało nic innego jak klęczeć i modlić się, żeby słuchawki nie odczepiły się od telefonu. No i udało się, przejechałem cały przystanek z telefonem wiszącym na słuchawkach centymetr nad ziemią. Zapewne jakby słuchawki puściły, to wpadłby pod koła. Jak tylko autobus zatrzymał się na przystanku, to od razu odłączyłem go od słuchawek i schowałem do kieszeni. Dopiero wtedy się zorientowałem, że mojej akcji ratunkowej przyglądał się cały autobus. xD

Jeszcze dodam, że gdy to wszystko się działo, w słuchawkach leciał "Taco Hemingway - 6 zer", gdzie jest wers "Rozbity iPhone 6, choć zarabia marne grosze". Mój iPhone 6 na szczęście wyszedł z tego z jednym małym pęknięciem. Ale nie mogłoby być tak pięknie... Wczoraj gdy wynosiłem śmieci, telefon wypadł mi z kieszeni, tym razem wyszedł z tego z całym pękniętym ekranem...
Los chyba woli Samsunga, bo ewidentnie chciał się pozbyć u mnie tego jabłka.
Dodaj anonimowe wyznanie