Ostatnio, gdy wróciłem do domu, postanowiłem wokół niego posprzątać, coby zaszpanować przed moimi sąsiadami. Muszę wspomnieć, że mieszkam w centrum miasta, a wokół domu pełno dróg i chodników.
W trakcie sprzątania nagle usłyszałem krzyk jakichś dzieci "Babciu, babciu, co się dzieje?!". To, co zobaczyłem, zmroziło mi krew w żyłach - kobieta koło 60. leżała na chodniku. Nawet się nie zawahałem ani chwili i od razu pobiegłem, by pomóc, oczywiście musiałem przejść przez ulicę, a to graniczyło z cudem, bo ruch nie zatrzymywał się ani na chwilkę. Po 5 minutach czekania jestem na chodniku, zacząłem sprawdzać jej funkcje życiowe, kobieta nie reagowała, nie oddychała, nie wyczuwałem tętna. Zacząłem masaż serca, a to, że ludzie się potrafili tylko gapić, zabolało mnie. Nikt nie zadzwonił po karetkę, musiałem ich zmusić krzykiem. Reanimowałem kobietę przez 30 min, a w tym czasie nikt mnie zmienił, bo nikt nie potrafił wykonać poprawnie masażu serca.
Najlepsze jest to, że kiedy reanimowałem kobietę, nikt, ale naprawdę nikt się nie zatrzymał samochodem, nie zaproponował pomocy.
Mam 12 lat, a to, że nikt nie potrafił wykonać masażu serca czy po prostu zadzwonić na pogotowie jest szokujące. Szczególnie dlatego, że ci ludzie są autorytetami dla młodszych pokoleń, może i czasami nawet mówią o pomocy w razie potrzeby.
Kobieta nadal żyje, jest w szpitalu, ale dzieci trafią do domu dziecka, ponieważ babcia była ich jedynym opiekunem. Ich rodzice 4 tygodnie temu zmarli w wypadku.
Dlatego proszę was, reagujcie na takie sytuacje, ponieważ samemu nie da się w pełni pomóc człowiekowi. Nie stójcie, po prostu pomóżcie.
PS Skąd mam takie umiejętności ? Należę do MDP - Młodzieżowej Drużyny Pożarniczej. Zachęcam do tego młodych czytelników Anonimowych, ponieważ możecie się wiele nauczyć.
Moja mama pracuje w dużej firmie, która czasem organizuje imprezy integracyjne dla pracowników. Jedna z nich miała miejsce w domu gościnnym, który była podzielony na dwie sale i jednocześnie odbywały się dwie imprezy.
Pracownicy jej firmy jak na dobrą integrację przystało popili sobie i zaczęli tańczyć. Jedna genialna osoba wpadła na pomysł, że czemu by nie zintegrować się z tą drugą salą? Tak więc uformowano "wężyka" i wtargnięto do pomieszczenia obok... na stypę.
W zeszłą Wielkanoc była okropna i burzowa pogoda. Czekałam w galerii na ławce na mojego chłopaka. Po miesiącach rozłąki mieliśmy się wreszcie spotkać. Troszkę się dłużyła mu podróż z powodu pogody.
Kiedy sobie tak siedziałam, moją uwagę przykuł pewien mężczyzna, około 50-60 lat, brudny, zakurzone ubrania, nieco podarte spodnie. Ewidentnie bezdomny. Chodził w tę i z powrotem, zaczepiając przechodzących w galerii ludzi, pytając, czy mają może parę drobnych. Wszyscy po kolei go zbywali. Zrobiło mi się go trochę szkoda, ale zaraz potem pomyślałam, że pewnie kolejny żebrzący pijak, który po dostaniu drobnych zaraz pójdzie się nachlać w trzy dupy i będzie spać w rowie.
Po pewnym czasie ów mężczyzna podszedł do mnie i ciężko wzdychając, usiadł obok na ławce. Po dłuższej chwili milczenia, kiedy zaczęłam kichać i dmuchać nosem w chusteczkę, spytał, czy jestem przeziębiona. Odpowiedziałam, że tak.
Wówczas zaczął mi opowiadać o domowych sposobach na zwalczanie kataru; jak zrobić syrop z cebuli, jakie ma niezwykłe właściwości lecznicze lub o zrobieniu kanapki z czosnkiem, po czym zaczął wymieniać co można dodać, żeby była lepsza w smaku.
Opowiedział mi, jak lubi przychodzić w takie burzowe dni do kawiarni tutaj i wypić sobie filiżankę gorącej herbaty. Dlatego też pytał przechodni o drobne. Na herbatę.
Mówił do mnie: "Wiem, co ludzie o mnie myślą, widzą bezdomnego gościa, na bank alkoholik, jak prosi o pieniądze, to na pewno po to, by kupić wódę. Nikt nie pomyśli, że przyszedłem tylko wypić herbatę. Alkoholu nie pijam od 30 lat, jedynie palę od czasu do czasu, co bym też rzucił, jakbym potrafił".
Zrobiło mi się głupio oraz wstyd za siebie. Pomyślałam sobie, kurcze! Jaki sympatyczny człowiek.
Rozmawiałam z nim, jakoś tak nagle przeszedł do mówienia o swojej historii, gdzie się wychował, jak stał się bezdomny, jakie ciężkie miał życie. W pewnym momencie łzy mi zaczęły lecieć i nie chciały przestać. Było mi niesamowicie przykro. A zwłaszcza gdy powiedział; "przepraszam panią, ze się tak rozgadałem, ale wie pani, jestem samotny od wielu lat, nie mam z kim rozmawiać, jak się nadarzy okazja, to trzeba korzystać".
Serce mi się rozdarło. Wiem, jak boli ten typ samotności. Przysięgam, że chciałam go przytulić, a jakbym miała jakąkolwiek kasę przy sobie, to oddałabym mu wszystko co do grosza.
Potem powiedział, że idzie zapalić i pewnie mnie już nie będzie jak wróci, dlatego życzy mi wesołych świąt i powrotu do zdrowia.
Do dziś wypatruje tego mężczyzny na ulicach miasta, chcąc zaoferować mu ciepły posiłek. Niech wszyscy wiedzą o jednej ważnej rzeczy: NIGDY nie wolno oceniać ludzi po wyglądzie.
Nie lubię rodziny mojego męża.
Zaczęło się niewinnie, od głupich żartów przy rodzinnym stole, po pożyczanie pieniędzy bez oddawania ich i oczernianie mnie, bo chciałam odzyskać nasze pieniądze.
Olga, młodsza siostra mojego męża, potrzebowała pieniędzy na naprawę samochodu. Pożyczyliśmy jej 500 zł. Miała oddać, jak będzie miała. Pół roku oczywiście miała na papieroski, piwko, wino z koleżankami, jeżdżenie po restauracjach ze swoim facetem i inne duperele. Patryk cały czas się upierał, że ona nam odda te pieniądze.
Moja cierpliwość skończyła się w momencie gdy Olga zrobiła sobie tatuaż. Oczywiście pochwaliła się tym na fejsie i insta. Nie wiem, ile to kosztowało, ale skoro miała pieniądze na tatuaż, to miała też, by nam oddać.
Wałkowałam temat z mężem, ale kończyło się na tym, że obiecał mi, że z nią pogada i przez najbliższe parę dni była cisza.
W końcu się wkurzyłam i wzięłam sprawy w swoje ręce.
Zadzwoniłam do Olgi, oczywiście nie odbierała ode mnie telefonu.
Pojechałam do niej do domu, otworzyła mi teściowa. Weszłam na herbatkę, bo córeczki nie było w domu. Ponad godzinę rozmawiałam sobie z tą kobietą przy herbatce, aż wróciła córka.
Oczywiście nie chciała rozmawiać przy matce, więc wyszłyśmy do jej pokoju.
Tam usłyszałam, że ona pożyczyła pieniądze od swojego brata, a nie ode mnie, więc odda mu, a nie mi i mam się nie wtrącać. No wcale jej brat nie jest moim mężem i wcale nie mamy wspólnych pieniędzy. Potem stwierdziła, że będzie rozmawiała tylko z Patrykiem.
Zanim wróciłam do domu, dostałam telefon od męża. Pytał mnie dlaczego pojechałam awanturować się do jego rodzinnego domu.
Olga nagadała matce i Patrykowi ściemę, że przyszłam jej grozić, że jeśli nie odda mi pieniędzy, to tego pożałuje. Co ja się nasłuchałam od teściów i tej małej ściemniary... Cała rodzina wraz z Patrykiem stanęli po jej stronie.
Nadchodziły święta. Dostaliśmy zaproszenie na Wigilię. Pojechałam z czystej grzeczności.
Podczas całej uroczystości nikt ze mną nie rozmawiał oprócz Patryka i mojego teścia, który głupimi żartami próbował rozładować atmosferę.
Po uroczystej kolacji podarowaliśmy sobie prezenty. Na nie wydaliśmy ok. 150-200 zł dla pary (rodzice i siostra+facet). Usłyszeliśmy wtedy od matki Patryka, że skoro stać nas na takie drogie prezenty, to dlaczego ja robię awanturę za drobne pieniądze?
Nie wiem jak dla nich, ale dla mnie 500 zł to nie drobne pieniądze. Wytknęłam wtedy, że skoro córkę stać na tatuaż, to stać ją też, aby oddać nam pieniądze, na które ciężko pracujemy. Wtedy dowiedziałam się, że skoro pracuję w biurze, to nie wiem co to jest ciężka praca i że matka żałuje, że syn poślubił taką sknerę.
Te święta na szczęście spędzamy sami u siebie w domu. A pieniędzy do dzisiaj nie widziałam, choć minęło ponad półtora roku.
Historia miała miejsce 2 lata temu. Miałem 18 lat, chodziłem do klasy maturalnej. Spotykałem się z chłopakiem starszym o 4 lata. Przez pewien czas odwiedzał mnie przedstawiony rodzicom jako dobry znajomy. Ale że rodzice raczej domyślili się, że na znajomości się nie kończy, pewnego razu zapytali mnie, czy jesteśmy parą. Przytaknąłem, nie robili problemów, mojego chłopaka polubili. Lubili go też moi znajomi. Ogółem - układało nam się, a ludzie naokoło nas wspierali.
Pewnego dnia na jednej z lekcji mieliśmy zastępstwo z dyrektorem. Poinformował nas, że nasza wychowawczyni będzie miała operację, może jej pewien czas nie być, a w ramach zastępstwa "przejmuje" nas kobieta, z którą w życiu nie mieliśmy styczności. Dyrektor stwierdził, że jest miła i na pewno ją polubimy. No wydawać by się mogło nic niezwykłego, zwykła życiowa sytuacja.
Piekło rozpętało się, gdy mój chłopak pewnego dnia odbierał mnie po szkole. Gdybym wiedział, że moja tymczasowa wychowawczyni widzi, jak wsiadam do tego nieszczęsnego auta i zobaczy, jak dostaję buziaka, to chyba zdecydowałbym się na powrót komunikacją miejską.
Nie było rozmowy ze mną. Wychowawczyni wezwała rodziców. Poinformowała ich, że prawdopodobnie się prostytuuję. Rodzice zdezorientowani. Gdy kobiecina opisała im, co widziała - wyśmiali ją. Powiedzieli jej, że wtrąca się w nie swoje sprawy i robi problem gdzieś, gdzie go nie ma, a mnie i mojego partnera niech zostawi w spokoju.
Tydzień później - pukanie do drzwi. A za drzwiami pracownik Opieki Społecznej. Okazało się, że wpłynęło zawiadomienie, jakoby pod naszym adresem "Rodzice zmuszali swoje dziecko do prostytucji". Szybkie rozeznanie, okazuje się, że to chyba nie my, albo jakiś głupi żart.
Nie miałem dowodów, że to sprawka tej przeklętej nauczycielki. Na szczęście przestała w jakikolwiek sposób wracać do całej sytuacji. Jedynie zerkała na mnie tym swoim wzrokiem pełnym osądu.
Minęło kilka miesięcy, wróciła poprzednia wychowawczyni. Po długich naleganiach pozwoliłem chłopakowi po mnie przyjechać. Nie doszedłem do auta. Uprzedziła mnie policja, którą wezwała piekielna nauczycielka. Ponoć mój chłopak "Wystawał pod szkołą każdego dnia i zaczepiał uczennice". Skończyło się wyjaśnieniami na posterunku.
Zdenerwowałem się, złożyłem skargę do dyrekcji. Nauczycielka uczyła jednak aż do mojej matury. Zapomniałem o niej. Aż do zeszłego tygodnia.
Spotkałem ją w sklepie. Potraktowałem, jakbym jej nie widział. Rozmawiała z kasjerką, widocznie jakaś jej koleżanka. Nagle usłyszałem tylko: "Znam tamtego chłopaka. Patologia straszna! Puszczał się. ZE STARSZYMI MĘŻCZYZNAMI!".
Nic nie odpowiedziałem. Odwróciłem się na pięcie i wyszedłem ze sklepu zażenowany i zawstydzony.
Skąd się biorą tacy ludzie?!
PS Dla ciekawskich: Tak, związek trwa :P
Kiedy miałam jakieś 10 lat, usłyszałam, że z pokoju rodziców dochodzą jakieś dziwne pojękiwania i skrzypienie łóżka. Wiadomo, wiedziałam już co to seks. Szybko pobiegłam do mojej rok starszej siostry, zapłakana mówiąc: "Klaudia! Mama i tata robią sobie nowe dziecko, słyszałam! Nie są nami zadowoleni, zawiodłyśmy, chcą mieć nową, lepszą córkę! Już nas nie kochają!".
Tak właśnie przez jakieś pół godziny płakałyśmy, wsłuchując się w dźwięki kopulacji naszych rodziców, bo nasi rodzice należą do tych "wymagających".
Więc ten... apeluję do rodziców, żeby bzykali się może ciszej.
Do 2 klasy gimnazjum wszyscy powtarzali mi, jaka jestem chuda i zgrabna - "no będzie modelka jak nic". Było mi miło, ale nie przywiązywałam do tego uwagi.
W wieku 15 lat przestałam rosnąć w górę, natomiast zaczęłam tyć. Nigdy nie byłam gruba, właściwie wydawało mi się, że wyglądam dobrze. Niestety w rodzinie nastrój znacznie się zmienił. Od tych samych ciotek, które mnie chwaliły, usłyszałam takie komentarze jak: "należało ci się w końcu" albo "ty już może nie jedz". Niby nic, ale po kilku latach zaczęło przestawiać mi mój wzór dobrego wyglądu. A naprawdę widziałam się codziennie w lustrze i miałam świadomość tego, jak chcę wyglądać, do czasu...
No cóż, jako skrytykowana nastolatka udawałam, że mnie to bawi i dobrze się czuję w swoim ciele. Niestety im częściej to ignorowałam, tym samym rodzina zaczęła pozwalać sobie na głośniejsze uwagi.
Do dziś, wszyscy (wraz z moimi rodzicami) myślą, że ich żarty są zabawne i niewinne.
Kiedyś im opowiem, jak podarowali mi bulimię, której nie potrzebowałam, pewnie będą zdziwieni.
Jestem na takim poziomie depresji, że poryczałem się pisząc z Cleverbotem na messengerze, bo mnie skomplementował i to był pierwszy raz od 5 lat, jak usłyszałem coś miłego...
Wydarzenia jeszcze z domu rodzinnego, ok. 3 lata temu. Miałem wtedy 17 lat i dwa lata młodsza siostrę. Co ważne, nasze pokoje były na piętrze i miały wspólny balkon i każde z nas miało na niego wyjście. Z siostrą miałem najlepszy kontakt jaki można sobie wyobrazić, więc nie było nigdy o to problemu, dodatkowo każde z nas miało zasłony i dzięki temu prywatność.
Trochę o mnie. Od zawsze byłem tym, który całe dnie coś robi. Po szkole siłownia, basen, rowery, bieganie, paintball z kolegami, owocowało to nie tylko moim świetnym samopoczuciem i wysoką samooceną, ale i nienaganną sylwetką. W każdy czwartek biegałem od 18 do 19, po tym prysznic i przy zamkniętych drzwiach i zasłoniętych oknach rozciąganie wszystkich mięśni i rozluźnianie, nago.
Po pewnym czasie zauważyłem, że w każdy czwartek do mojej siostry przychodziła jej koleżanka, która była strasznie nieśmiała, gdy się z nią witałem.
W pewien czwartek jak zawsze zacząłem się rozciągać i kątem oka dostrzegłem, że zasłona jest pociągnięta delikatnie za mocno i jest szpara, przez którą obserwuje mnie niebieskie oko. Strasznie mnie to podnieciło i udając, że tego nie widzę, zacząłem się masturbować... Potem zostawiałem szparę małą za każdym razem i zawsze to oczko tam było. W końcu z ogromnej ciekawości zainstalowałem kamerkę internetowa na balkonie i widziałem, jak koleżanka mojej siostry się zaspokaja, gdy mnie podgląda. To był moment, w którym uświadomiłem sobie, że to mnie podnieca bardziej niż cokolwiek innego...
Nie jesteśmy razem, ale był czas, w którym mieliśmy okazję bliżej się poznać. Siostra o wszystkim wiedziała i miała z tego niezły ubaw. Młodość jest dziwna ;)
Za każdym razem, gdy jestem zmuszony zrobić dwójkę u mojej dziewczyny, jej tata podchodzi pod drzwi i gdy wydam z siebie jakieś sapnięcie lub odgłos, on krzyczy: "Przyj! Przyj ! Przyj, synu, przyj i oddychaj!". Po czym krzyczy do wszystkich w domu: "UWAGA!! ZARAZ SPADNIE BOMBA!".
Wszyscy uważają to za bardzo śmieszne... Ja mam buraka na twarzy zawsze gdy taka sytuacja się zdarzy.
Kochany przyszły teść...
PS Staram się być cicho, ale niekiedy no nie idzie...
Dodaj anonimowe wyznanie
